Banner

Piraten ahoi! Kinepolis, de klanten en de camcorders.

Dennis Van Dessel - 28 mei 2008


Ik heb me in mijn hele leven nog nooit zo geviseerd gevoeld als toen ik eind vorig jaar naar een avant-première van de Will Smith-blockbuster 'I Am Legend' ging kijken. Twee potige kerels in een goedkoop pak hielden me tegen aan de ingang van de zaal met het vriendelijke verzoek mijn gsm af te geven. 'Geen zorgen,' zei ik, terwijl ik m'n gsm liet zien, 'ik kan met dit ding nauwelijks sms'en, laat staan foto's nemen.'

'Dat maakt niet uit,' was het antwoord. 'Iedereen gelijk voor de wet, iedereen geeft z'n gsm af.' Ik probeerde de securityman duidelijk te maken dat ik met mijn aftandse toestel helemaal niks kon doen en haalde ook mijn perskaart boven - 'ik schrijf over films, ik kopieer ze niet.' Maar de heren aan de ingang waren onvermurwbaar en - wat erger was - ze wogen per stuk ongeveer drie keer zoveel als ik. Nadat ik, held die ik ben, m'n gsm dan toch maar had afgegeven, werd ik ook nog eens getrakteerd op een onderzoekje met zo'n draagbare metaaldetector én fouilleerden ze me. Ging ik naar de cinema of bracht ik een bezoek aan een nucleaire opslagplaats?

Voor de film effectief begon, verscheen er ook nog eens een bericht op het scherm dat alle bezoekers aanspoorde om waakzaam te zijn voor filmpiraten in de zaal (te herkennen aan hun camcorder, ooglapje en papegaai), en toen de film eindelijk begonnen was, ging er regelmatig een boomlange vent, afkomstig van dezelfde constructieband als de twee voor de ingang, in het midden van de zaal staan met een nachtkijker om het publiek in het oog te houden. Met een beetje geluk heeft hij een zoenend koppeltje op de achterste rij kunnen betrappen, ik heb het hem niet gevraagd.

Paranoia over filmpiraterij had een voorlopig hoogtepunt bereikt - elke bioscoopbezoeker werd behandeld als een verdachte, iedereen was een potentiële crimineel. De mentaliteit die er uit naar voren kwam, voelde aan als: "oké, je màg naar onze film komen kijken, maar zie dat je je een beetje gedraagt of we flikkeren je er zonder pardon uit".

Gedeeltelijk zijn dergelijke maatregelen te begrijpen: films verschijnen binnen de 24 uur na hun bioscooprelease al wel ergens op het internet. Bestanden van een luizige kwaliteit, rechtstreeks opgenomen van het scherm, met korrelig beeld, soms wegvallend geluid en regelmatig ambiancegeluiden van het aanwezige publiek, maar niettemin een kopie van de film. Volgens de Motion PIctures Association (MPA) werden er vorig jaar 2,5 miljard filmbestanden gedownload. Draai of keer het, maar als 2,5 miljard mensen niet betalen om een film te bekijken, dan maakt dat een verschil voor de inkomsten van de reguliere industrie.

Bioscoopgroep Kinepolis - de mannen van de geïndustrialiseerde bioscoopervaring, van wie je niet eens meer mag gaan zitten waar je wilt en die elke film die niet resoluut op het allerdomste publiek mikt in het verdomhoekje van de "Cinémanie" wegsteken - hebben nu hun maatregelen bekend gemaakt tegen piraterij. Voor elke film zal vanaf nu een spotje worden vertoond dat degenen die het nog niet zouden weten erop attent maakt dat films kopiëren verboden is. Aan het einde van het spotje verschijnt een sms-nummer in beeld waarop brave bioscoopgangers verdachte piraten kunnen verklikken. De informant maakt kans op een pakketje van 5 dvd's als zijn tip resultaat heeft. (Een maatregel die waarschijnlijk binnen de zes maanden weer wordt afgevoerd, nadat de security van Kinepolis enkele keren overspoeld is door nepberichtjes van pubers die hun vrienden een kloot willen afdraaien.) Het Kinepolispersoneel maakt dan weer kans op een bonus van 500 euro als ze zelf iemand snappen.

En op die manier wordt bioscoopbezoek steeds meer een uitstapje naar Big Brotherland: je gaat zitten op de plaats die je wordt toegewezen en vervolgens word je in de gaten gehouden door het personeel en zelfs de andere bezoekers . Als je pech hebt, kun je zelfs eerst je gsm afgeven en staat er daarna een beer van een securityagent met een nachtkijker voor je neus.

Begrijp me niet verkeerd: filmpiraterij is wel degelijk een probleem dat moet worden aangepakt, alleen heeft de aanpak van Kinepolis zich consequent toegespitst op het controleren en lastig vallen van het publiek, in plaats van zichzelf de redelijk evidente vraag te stellen wat mensen ertoe aanzet om illegaal te downloaden.

Wat dacht u hiervan: acht... en een halve... euro... voor een cinematicket. Twee... en een halve... euro... voor een kleine cola. Plus eender welk bedrag je dan ook moet of wilt uitgeven aan parking, snoep en ga zo maar door. Bioscoopbezoek is een onredelijk dure bezigheid geworden, terwijl alles aan de thuismarkt in prijs blijft dalen. Dvd's beginnen hun carrière aan pakweg 15 euro (of het moest al een erg speciale editie zijn) en wie een maand of drie geduld heeft, kan 'm doorgaans meepikken aan 10 euro of minder - nauwelijks duurder dan één bioscoopticket. En voor wie zo lang niet wil wachten, is de verleiding van het downloaden nog groter: één klik met de muis en de film staat gratis op je harde schijf. Vergeet trouwens de shaky, van het bioscoopscherm opgenomen camfilmpjes: wie een beetje weet waar te zoeken, vindt vaak kopieën in dvd-kwaliteit van films die hier nog niet in de zalen zijn gekomen. Bioscoopbezoek wordt zowel financieel als sociaal consistent minder aantrekkelijk gemaakt, door uitgerekend de mensen wiens job het is om zoveel mogelijk volk naar de zalen te lokken. Simpel gezegd: het is duur en het wordt steeds ongezelliger. Home entertainment, dat met surround systemen, lcd tv's en ga zo maar door meer en meer de bioscoopervaring weet te benaderen, wordt daarentegen steeds goedkoper.
De filmindustrie (niet te verwarren met de bioscoopuitbaters zoals de Kinepolis Group) heeft de voorbije jaren onder andere gereageerd door te experimenteren met 3D-films ('Beowulf', 'Fly Me to the Moon' e.a.). Een reactie die herinneringen oproept aan de periode tijdens de jaren vijftig, toen de cinema voor het eerst ernstige concurrentie kreeg van de tv en het widescreen-procédé werd geïntroduceerd. Het is dezelfde gedachtegang: geef de mensen een ervaring die ze onmogelijk thuis kunnen beleven. Geef ze een reden om naar de cinema te komen.

En hoewel 3D voor mij persoonlijk nog nooit een toegevoegde waarde heeft betekend in een film, is dat op z'n minst een logische redenering. Heel wat logischer dan de aanpak van Kinepolis, die mensen steeds meer reden geeft om thuis te blijven. Kinepolis schuift de verantwoordelijkheid voor de toenemende filmpiraterij resoluut af op de bezoeker en pleit voor een zero tolerance-aanpak, terwijl ze hun cliënteel gaandeweg zelf meer redenen geven om mee te doen aan de piraterij. Een eerste stap naar een afname van illegale downloads is niet het opstarten van een kliklijn. Het is het verlagen van je prijzen en het verbeteren van de cinema-ervaring, tot je een punt bereikt waarop je klanten er effectief voordeel in zien om uit hun zetel te kruipen.

De enige correcte manier om een film te bekijken - eender welke film, het hoeft daarvoor geen actie-extravaganza te zijn - is in een bioscoop. Een groot scherm, liefst veel mensen in de zaal, een gezamenlijke belevenis. Waarom sommige bioscoopexploitanten dan vastbesloten lijken om die belevenis zo onaangenaam en duur mogelijk te maken, is mij een raadsel. In ieder geval kan ik niet wachten tot de eerste pubers obsceniteiten naar de sms-kliklijn beginnen te sturen.

E-mailadres Afdrukken
 
Piraten ahoi! Kinepolis, de klanten en de camcorders.

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST