Banner

Het verliep grotendeels zoals verwacht

Oscars 2008

Dennis Van Dessel - 25 februari 2008




Verleden jaar waren we behoorlijk pissig omdat de Vlaamse zenders het vertikt hadden om de Oscarceremonie live uit te zenden. Wón Scorsese eindelijk eens een keertje, konden we daar niet eens bij zijn. De bastards. Dit jaar was het lichtjes beter: digitale betaalzender Prime zond het hele ding wel degelijk uit, maar hield het feit dat ook niet-abonnees konden kijken angstvallig stil, om toch maar te vermijden dat al te veel plebs zich in het holst van de nacht voor z'n tv zou scharen. Een filmfan ben je hier nog steeds niet ongestraft.

Hoe dan ook, de Oscars zijn gepasseerd. De gebruikelijke zuurpruimen kunnen alweer hun jaarlijkse vitrioolstukje bijeen pennen waarin ze klagen hoe saai de show wel was en hoe voorspelbaar de winnaars - wat hen overigens niet verhinderde te kijken - maar zelf kan ik nog steeds genieten van de ongegeneerde kitsch en meligheid van deze opa van alle award shows.

Een echt grote slokop was er niet - alle grote genomineerde films konden op z'n minst met één prijs naar huis gaan, hoewel 'No Country For Old Men' er met vier stuks ontegensprekelijk het beste uitkwam. De Coens schuifelden het podium op met een mentaliteit die ergens het midden hield tussen verlegenheid en arrogantie - als ze al onder de indruk waren van hun winst, dan lieten ze het niet echt merken. Toen ze elk een eerste beeldje in ontvangst mochten nemen voor beste geadapteerd scenario, wist Joel een paar woorden uit te brengen, voordat Ethan simpelweg "thank you" zei en het podium weer afliep. Toen ze later op de avond ook beste regisseur kregen, was het opnieuw Joel die de meubelen moest redden met een ietwat geforceerde anekdote over hun jonge jaren, terwijl Ethan zei: "Ik heb eigenlijk nog steeds niks meer te zeggen dan daarstraks." Toen ze ook nog beste film wonnen, lieten ze het speechen wijselijk over aan hun co-producent Scott Rudin, die niet naliet om netjes z'n familie te bedanken.

Een vierde Oscar voor 'No Country For Old Men' ging naar ultimate bad-ass Javier Bardem, die half in het Engels, half in het Spaans uitdrukking gaf van het feit dat hij een gelukkig mens was, en more power to him. De Oscars voor 'No Country' waren niet echt een verrassing. 'There Will Be Blood' had nog de grootste kans om de Coens van de jackpot te weerhouden, maar de twee broertjes maken al zo lang samen films, dat het gewoon hun tijd leek om eens te winnen. Zoals het was, moest 'There Will Be Blood' zich tevreden stellen met beste cinematografie en (uiteraard) beste acteur voor Daniel Day-Lewis. Die laatste gaf overigens een tamelijk routineuze, zij het stijlvolle speech, die nooit de aandacht kon afleiden van de bizarre, piraatachtige oorringen die hij aanhad - ik hoop voor een volgende rol.

De actrices waren minder voorspelbaar dit jaar. Marion Cotillard, genomineerd voor haar rol als Edith Piaf in 's dames biopic 'La Môme', won verrassend van topfavoriete Julie Christie (genomineerd voor 'Away From Her'), en kon daar zelf schijnbaar niet van over. In de supporting actress-categorie was er geen uitgesproken favoriet, maar ik ben wel zeer tevreden met de prijs voor de schitterende Tilda Swinton. Niet in het minst omdat ze verreweg de coolste speech van avond hield: ze begon door plichtsbewust haar agent te danken, maar begon al gauw haar coster George Clooney te plagen met pijnlijke herinneringen aan 'Batman & Robin': "Ik zal nooit vergeten hoe trouw je op de set elke dag dat pak met de neptepels aantrok, en soms ondersteboven aan het plafond hing." Clooney zelf had het niet meer van het lachen. Wij ook niet.

'Juno', de charmante tragikomedie over een zwangere tiener, werd naar huis gestuurd met een troostprijs voor beste origineel scenario. Wat ook wel enigszins te verwachten was: de Academy profileert zichzelf als erg progressief en hip, maar om aan dat soort films nu een Oscar te geven voor beste regisseur of als beste film, gaat dan weer net te ver. Diablo Cody, ooit een stripster, nu een scenariste, mocht in ieder geval het schavot beklimmen.

Voor de grappen zorgde gastheer Jon Stewart, die er de pas opvallend wist in te houden met parodieën op de gebruikelijke eindeloze montages op de Oscars ("een ode aan verrekijkers en periscopen!") en de mededeling dat de baby van de zwangere Cate Blanchett naar Angelina Jolie zou gaan. Maar het hielp ook dat er maar weinig winnaars waren die zich echt verloren in tranerig gedweep of ellenlange lijsten van familieleden en medewerkers die absoluut bedankt moesten worden. In tegendeel zelfs; buiten Javier Bardem en Tilda Swinton wist ook Brad Bird, die niet geheel onverwacht won voor Beste Animatiefilm met 'Ratatouille', een erg vermakelijke speech te geven, die entertainment boven sentiment stelde. (Een gladde plek op het Oscarpodium die ei zo na zowel Colin Farrell als John Travolta molde, verdient echter de prijs van Grappigste Niet-Levend Object van de oscars van 2008.)

Opvallend was ook dat Hollywoods hipste dode van het moment, Heath Ledger, niet één keer bij naam werd genoemd tijdens de hele ceremonie. Zijn foto sloot de gebruikelijke montage af ter ere van overleden mensen uit de industrie en er werd duchtig voor geapplaudisseerd, maar daar bleef het dan ook bij. Genant detail: de 25-jarige Brad Renfro (ooit nog het kleine jongetje in 'The Client', daarna bekend uit o.a. 'Apt Pupil' en 'Ghost World') stierf een week voor Ledger aan een overdosis heroïne, maar werd niet eens in die montage opgenomen.

Zijn we al bij al tevreden mensen? Best wel. De show ging - naar de normen van de Oscars dan toch - vlotjes vooruit en er zijn geen prijzen weggegeven (buiten misschien die voor Marion Cotillard) waar we ons écht niet in kunnen vinden. De beurt van Paul Thomas Anderson is nu nochtans wel gekomen. De Coens hebben ze nu van hun lijstje "onbekroonde topregisseurs" kunnen schrappen, Anderson staat te dringen. Zeker als hij nog eens een meesterwerk als 'There Will Be Blood' aflevert.

E-mailadres Afdrukken