Banner

2007 volgens Dennis

Dennis Van Dessel - 30 december 2007



2007 - zijn regeringsvorming, zijn natte zomer, zijn films. En net als met de politiek en het weer, wilde het ook in de cinema maar zeer sporadisch eens lukken. Veel "grote" regisseurs - zo van die filmmakers van wie je automatisch veel verwacht - waren afwezig, al dan niet omdat ze aan het werken waren aan een release voor 2008. Geen Steven Spielberg, Martin Scorsese, Tim Burton en ga zo maar door. Wat we wél te zien kregen, was een opvallende meute regisseurs die al lang niks meer van zich hadden laten horen en nu hun come-back maakten. Of net niet, want het niveau van die films wisselde nogal. Milos Forman kwam na acht jaar met 'Goya's Ghosts' aanzetten, een flop van jewelste. En ook Francis Ford Coppola (tien jaar tussen 'The Rainmaker' en 'Youth Without Youth') sloeg de bal mis. Anderzijds maakte Robert De Niro 13 jaar na 'A Bronx Tale' één van de beste films van het jaar ('The Good Shepherd'), keerde David Fincher vijf jaar na 'Panic Room' terug met het beresterke 'Zodiac' én maakte Todd Field acht jaar na 'In the Bedroom' eindelijk zijn geweldige follow-up 'Little Children'. Wisselend succes dus, aangevuld door de gebruikelijke verwaarloosbare crap (is er iemand bij wie er een lichtje gaat branden als we de titel 'Catch & Release' vermelden? Dat dacht ik al.) en de opgezwollen blockbusters (drie uur duurde 'Pirates of the Caribbean: At World's End'! Drié!)

Anyway, genoeg inleidend gezemel, over naar de lijstjes.

Top 10

1. The Good Shepherd
Er zijn veel mensen die hem doodvervelend vinden, maar zelf was ik van de eerste tot de 168ste minuut absoluut gefascineerd door dit diep gravend, intelligent thriller-drama dat moedig genoeg is om te rekenen op het geduld en de volwassenheid van zijn publiek. Geen wonder dat de prent financieel ten onder ging. Niettemin een meesterwerk.

2. Stranger Than Fiction
Gesproken van films die niet het publiek bereiken dat ze verdienen: deze fantastische spielerei van Marc Forster haalde niet eens de zalen, maar werd straight-to-dvd gesmeten. Eeuwig zonde, want ook hier krijgen we een erg slimme film, die toch ook nog ontroerend weet te wezen. Het I want you-moment is het meest ontoerende dat we hebben gezien sinds Ross en Rachel weer samenkwamen. Euh... oké, vergeet dat laatste, het was gewoon mooi.

3. Das Leben der Anderen
Verdammt nochmal, wat kunnen die Duitsers de laatste jaren een stukje filmen. Een jonge garde van filmmakers lijkt vastbesloten om het verleden van zich af te filmen, met knappe oorlogsdrama's als 'Der Untergang' als gevolg. 'Das Leben der Anderen' is een ingetogen maar memorabele studie van paranoia en eenzaamheid onder de communistische dictatuur in Oost-Duitsland tijdens de jaren tachtig.

4. Paranoid Park
Gus Van Sant herpakt zich na zijn pretentieuze wandelfilm 'Last Days' met opnieuw een mooi, lyrisch, poëtisch portret van wat je dan "de vervreemde jeugd" noemt. Niet voor iedereen, maar de visuele schoonheid en de bedrieglijke eenvoud van de film boorden zich rechtstreeks door m'n hart en bloedvaten.

5. Little Children
Todd Field is terug, en net als in zijn voorganger, 'In the Bedroom', laat hij zich weer zwaar inspireren door Stanley Kubrick voor dit aangrijpende verhaal over ontrouw en frustratie in de voorsteden. Memorabele personages en een gortdroge, maar ironische vertelstem maken hier een bijzondere film van. Om van de tepelhoven van Kate Winslet nog maar te zwijgen.

6. Zodiac
Mannen met warrig haar zitten meer dan twee en een half uur lang stilletjes paranoïde te worden achter een stapel papier in deze verrassend ingehouden film van David Fincher. Geen camera's in sleutelgaten ditmaal, maar wel een inhoudelijk ijzersterk drama met een fenomenale Jake Gyllenhaal.

7. Ratatouille
Brad Bird bewijst dat een animatiefilm ook best een verhaal en personages mag hebben, in plaats van enkel grappen. Grenzeloos charmant, meeslepend verteld en vooral bloedmooi vormgegeven. Wedden dat je met razende honger de zaal verlaat?

8. Michael Clayton
George Clooney blijft geëngageerde cinema maken, en zolang hij dat blijft doen in sterke films als 'Michael Clayton', moet hij het zeker niet laten. Plot holes be damned, dit is en blijft een straf in elkaar gestoken verhaal dat er van uitgaat dat zelfs advocaten betere mensen kunnen worden.

9. American Gangster
Ridley Scott keert terug van de Provence om zich te revancheren met 'American Gangster', een misdaadfilm die voor één keer eens niet te lijden heeft aan de gebruikelijke visuele overload waar de regisseur zich vaak schuldig aan maakt. Ditmaal vertelt Scott gewoon zijn verhaal, en reken maar dat dat genoeg is.

10. Apocalypto
Een Maya gaat lopen voor andere Maya's die zijn hart willen uitsnijden en zijn kop afhakken. Voilà, dat is de hele plot van 'Apocalypto', maar mafkees Mel are you a Jew? Gibson weet er wel de spannendste film van het voorbije jaar van te maken. Geef die mens een camera en een pakje nepbloed en laat hem aan zijn volgende beginnen, hup!

Flop 5

1. 300
Een love it or hate it-film, getuige daarvan de reacties onder onze recensie. Wat mij betreft is dit een debiel bloedfestijn dat continu in herhaling valt en met z'n testosteron-clichés al snel begint te vervelen. This is Sparta? This is bullshit!

2. Hannibal Rising
Als we nu eens een film maakten over de jonge jaren van Hannibal Lecter, zou dat geen goed idee zijn? Néé! Acteurs die met de Engelse taal aanvangen wat Gaspard Noé in 'Irréversible' met Monica Bellucci deed, lachwekkende gore en een dodelijk traag tempo doen ons hopen dat Hannibal nu echt definitief ten grave gedragen mag worden.

3. Dreamgirls
Nog liever boek ik een vakantie van twee weken in het studentenhuis van 'Hostel' dan deze gruwelijke kweelmusical nog eens te moeten uitzitten. Het enige positieve dat ik hiervan herinner, zijn de twee dames naast mij in de zaal die samen met mij spontaan in de slappe lach schoten telkens één van de personages begon te kermen: "We aaare a faaaamilyyyyy..."

4. Goya's Ghosts
Aiaiai, Milos Forman die terug naar de film keert met zo'n kalkoen van een prent, wat doet dat pijn. De prijs voor de meest flexibele mondprothese van het jaar gaat naar Natalie Portman, wiens onderkaak tijdens het laatste half uur meer interessante dingen doet dan alle acteurs tezamen.

5. Shrek the Third
Kan iemand de heren bij Dreamworks eens vertellen dat de clevere postmoderne grapjes het écht wel hebben gehad ondertussen? Continu geknipoog moet verdoezelen dat er geen verhaal is, laat staan personages. En dan komen er nog deel vier, vijf, én een hoop spin-offs aan. Red ons, Superman, red ons!

Nog een paar al dan niet eervolle vermeldingen:

Grootste miserie in een cinema dit jaar: Op het filmfestival van Gent al enkele dagen aan een stuk vier of vijf films per dag zien, en dàn jezelf moeten proberen wakker te houden tijdens 'In Memoria Di Me', een slaappil van formaat. U dacht dat dit een makkelijke job was?

Beste Belgische film van het jaar: 'Dagen Zonder Lief' (sorry Nic), een wreed schoon filmpje over twintigers die dik tegen hun goesting volwassen worden.

Krop in de keel op een onverwacht moment-moment van het jaar: 'Bridge to Terabithia', een verrassend pakkende jeugdfilm. Zo triestig, maar mensen toch...

Meest irritante mensen naast mij in een cinema dit jaar: de meneer die bij 'A Casa Nostra' er eerst twintig minuten (!) over deed om luidruchtig een ijsje op te eten, daarna een uur lang zijn keel zat te schrapen tijdens de film (a-chum!) en vervolgens ronkend in slaap viel.

Slappe-lach-momenten dit jaar: de predikante die de laptops en de verlichting zegent in de angstaanjagende documentaire 'Jesus Camp', de spuug-gag in 'The Host' en de zwangere-seksscène in 'Knocked Up'.

Accent van het jaar: Leonardo DiCaprio gaat voor Zuid-Afrikaans in 'Blood Diamond' en spreekt iets waarvan experts beweren dat het Engels is. Verder nochtans een fijn filmpje, daar niet van.

Ontdekking van het jaar: 'London to Brighton', een loodzwaar maar indrukwekkend drama. Kijk uit naar de dvd, het is de moeite.

Grootste paranoia aan een cinemazaal dit jaar: voor de vertoning van 'I Am Legend' moest ondergetekende eerst zijn GSM afgeven, hoewel je daar geen foto's mee kunt maken (het duurde achteraf een half uur vooraleer ik hem terug had in het gedrang), om vervolgens nog even gefouilleerd te worden. En ik heb nog altijd mijn boksbeugel niet terug, de bastards... Tijdens de vertoning stonden security mensen in het midden van de zaal met night vision verrekijkertjes de mensen te bespioneren. Elke bioscoopbezoeker was schijnbaar een potentiële crimineel. Dit soort ervaringen zijn voldoende om je de volgende keer thuis te houden.

Vooruitblik naar 2008: 'There Will Be Blood': Paul Thomas Anderson is back! 'No Country For Old Men' belooft de Coens eindelijk nog eens in topvorm te tonen. 'Atonement' blijkt een zeldzame literatuurverfilming te zijn die het boek alle eer aandoet, en dan is er natuurlijk nog 'Indy 4': dat Spielberg het potverdekke niet durft presteren om mijn jeugdherinneringen kapot te maken!

E-mailadres Afdrukken
 
2007 volgens Dennis

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST