Banner

Pirates of the Caribbean

at cinema's end

Dennis Van Dessel - 25 mei 2007

Elk beroep heeft zo z'n voor- en z'n nadelen: als je af en toe wel eens een stukje over film durft te plegen, ben je dan wel verplicht om regelmatig bewust naar crap te gaan kijken, maar goed, dat mag je dan toch gratis doen. Toen ik naar de nieuwste 'Pirates of the Caribbean' ging, zag ik een koppel voor mij hun kaartjes voor dezelfde film kopen. Aan 8,50 euro per persoon, "want het was een lange film". (God weet dat het een lange film was - veel te lang.) Ik was zelden zo blij dat ik niet in m'n portefeuille hoefde te tasten. De zaal zat nochtans vrijwel vol.

Een behoorlijk verschil met 'Tales From Earthsea', de nieuwe tekenfilm uit de Ghibli-studio's, enkele dagen eerder. Ik liep de zaal binnen en er zat niemand. Vervolgens kwamen een vijftal adolescenten binnengewaaid, die de deuren met hun ellebogen en kont moesten bedienen omdat hun armen afgeladen volzaten met popcorn en cola. Ze gingen zitten en de film begon met een Japanse tekst in beeld. Van op de achterste rij klonk er ogenblikkelijk: "Ah nee, een Chinese film! Ik hààt Chinese films!" Ik zei niet dat het een Japanse film was, en ik vroeg ook niet aan het meisje dat die uitspraak had gedaan hoeveel Chinese films ze misschien al gezien had om haar oordeel op te baseren. Zo zie je maar: als ik niet achter m'n computer zit, heb ik zo'n groot bakkes niet meer. In ieder geval, toen de eerste scène begon klonk wederom luidkeels commentaar: "Ah nee, het is een tekenfilm!" Eindresultaat: letterlijk nog geen zestig seconden na het begin van de film stond het hele gezelschap op en verlieten ze de zaal. Ik bleef over met een privé-vertoning.

Iedereen die maar vaak genoeg naar de bioscoop gaat, heeft dat soort van verhalen te vertellen, en ze tonen twee dingen duidelijk aan. Enerzijds gaat het niet goed met de bioscopen: films komen uit en verdwijnen weer nog voor ze goed en wel de kans hebben gekregen om een publiek op te bouwen. Geen wonder ook: er komen wekelijks minstens vijf nieuwe films uit, dus zelfs in multiplexen met twintig zalen of meer geldt het recht van de sterkste. Het is scoren tijdens de eerste of - uiterlijk - de tweede week. Speelt een prent dan nog voor lege zalen, dan heeft hij het gehad, want er staan er weer vijf nieuwe te wachten. Gevolg daarvan: enkel de grote, zwaar gehypete films à la 'Spider-Man' of 'Pirates of the Caribbean' weten nog een respectabel cinemapubliek op te bouwen, omdat het stilaan de enige films zijn waar het publiek nog weet van heeft. Voor kleinere films blijven ze weg.

Anderzijds werken de bioscopen die apathie van de toeschouwer ook zelf in de hand: acht euro voor een film? Hallo? Voor de prijs van twee bioscooptickets koop je achteraf de dvd. Je hoeft zelfs niet te wachten tot hij in prijs zakt. De home theater-markt wordt een steeds belangrijker kracht in de filmwereld: dvd's worden steeds goedkoper, de cinema wordt steeds duurder. Bovendien hebben kleinere films per definitie een langer leven op dvd, zodat ze ontdekt kunnen worden, mensen erover kunnen praten en er op die manier interesse kan ontstaan. Denk maar aan cultfilms als 'Donnie Darko': in de bioscoop ging er geen hond naar kijken, maar op dvd is hij uitgegroeid tot een soort van instant classic.

Is de bioscoop ten dode opgeschreven? Goh, ze mogen in ieder geval zeer dankbaar zijn dat er jaarlijks een paar 'Spider-Mans', 'Pirates' en 'Harry Potters' langskomen - films die al succesvol zijn nog voor ze uitkomen, die niet ontdekt hoeven te worden en een ingebakken publiek hebben. Voorlopig hebben de bioscopen het geluk dat digitale downloads vooralsnog niet ver genoeg staan om een geloofwaardig alternatief te vormen voor het cinema- en daarna het dvd-circuit. Tegen de tijd dat je een film legaal voor download kunt kopen, is hij meestal al lang verkrijgbaar in de winkels. Legale huurfilms kun je dan weer enkel bekijken op je computer, wat ook niet alles is. En illegale downloads blijven altijd een dubbeltje op z'n kant - de kwaliteit kàn goed zijn, maar voor hetzelfde geld zit je naar een Japans ondertitelde, wazige versie te kijken die ergens in een rumoerige bioscoop van het scherm is opgenomen met een camcorder.

Eens er toch een manier wordt gevonden om die legale downloads efficiënter te maken - en dat is enkel een kwestie van tijd, lijkt mij - zou de bioscoop wel eens exclusief voorbehouden kunnen worden aan de Jack Sparrows van deze wereld. Alleen de allergrootste films, de blockbusters die iedereen per sé op een groot scherm wil zien, zullen nog voldoende volk lokken om uit de kosten te komen. Films met een kleiner bereik zullen steeds meer straight to dvd, of tegen die tijd misschien straight to download gaan.

Dat is jammer, want ook voor kleinere films geldt dat een bioscoopervaring niet te overtreffen valt. Zo'n film als pakweg 'Eternal Sunshine of the Spotless Mind' heeft niet écht een groot scherm nodig om indruk te maken - maar het idee dat je de emoties uit die film op dat moment deelt met een zaal vol mensen die allemaal méé zijn, allemaal hetzelfde meemaken als jij, is bijzonder krachtig.

De kans wordt dan wel kleiner dat je nog pubers tegenkomt die verontwaardigd de zaal uitlopen omdat een film de gore lef heeft om niet aan hun beperkte referentiekader te voldoen, dat wel. Maar daarvoor wil ik mijn cinema niet zien veranderen in een showroom voor alleen maar de grootste, domste Hollywood-uitspattingen.

E-mailadres Afdrukken
 
Pirates of the Caribbean

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST