Banner

Het beleg van Gent vangt weer aan - de eindevaluatie!

Robin Pront - 11 oktober 2005



A History Of Violence
An Unfinished Life
Elizabethtown
Corpse Bride
Manderlay
Stoned
The Three Burials of Melquiades Estrada
The Weather Man
Verlengd Weekend
Walk the Line
Where the Truth Lies

Niet dat ik iets tegen andere mensen heb, wel in tegendeel: ik ben gék op mensen, groot en klein. Zolang ze maar zo ver mogelijk uit m'n buurt blijven. Onder normale omstandigheden is mijn sociaal leven dus beperkt tot het "g'ndag" mompelen tegen de juffrouw die me m'n bioscoopticket geeft en het afblaffen van mensen die in de rijen achter en voor me wat al te luidruchtig met hun chips en popcorn zitten te banjeren.

Maar voor een filmfestival, daar maak ik nog wel eens een uitzondering voor. Dit jaar liet ik me tijdens m'n rondzwervingen op het Festival van Gent dan ook vergezellen van een zekere heer Robin Pront, aspirant-filmmaker en, zoals dat een toekomstige regisseur betaamt, een lamzak van het zuiverste water. Kortom: my kinda guy. Hij teende enkele dagen lang, al dan niet in mijn gezelschap, mee door de wandelgangen van het Gentste filmfestival ter wereld en nu, nu de vedetten naar huis zijn en de kater is verdampt, maakt hij graag een eindafrekening van die periode. En maak u vooral geen illusies: hij liegt nergens over.


Movie geeks aller landen, verenig u! Onze hondstrouwe recencent heeft u de voorbije dagen al bestookt met reviews -was het ooit anders?- van het 32ste Filmfestival van Gent, maar filmrecensies vertellen natuurlijk maar een deel van het verhaal, en dan nog niet noodzakelijk het interessantste deel. Benieuwd hoe het er aan toegaat daar in dat mediacircus? Verwacht u aan producenten met grootheidswaanzin (die twee zijn eigenlijk synoniemen), gillend vrouwvolk dat bij bosjes neervalt bij het aanschouwen van onze charismatische tronies (ja, zelfs het signeren van menig boezem werden wij na een tijdje beu), het spotten van Roel van Bambost met zijn onafscheidelijke mullet en nog veel meer.

Maar in de eerste plaats draait het natuurlijk allemaal om de shitload aan films die in Gent geprojecteerd werden en waar we toch een aardig deel van gezien hebben. 5 films per dag moest nog lukken en ik denk dat ik in die tijd zowat alle ziektes heb opgelopen van de griep tot ebola. Alleen die verkoudheid me speelt nog wat parten.Hoewel het festival reeds maandag de 11de van start gegaan was, besloten wij pas woensdag zijn blijde intrede te maken. Hoewel wij het gewend zijn per privéjet en limousine te gaan, werden wij deze keer verplicht gebruik te maken van de nationale spoorwegen - om één of andere reden heb ik altijd het gevoel dat de nmbs eigenlijk gebruik maakt van mij. Om half tien begon de eerste film en aangezien wij nog steeds gestationneerd zijn in Antwerpen werd dat dus vroeg opstaan. Eén van de dingen waar wij dus niet goed in zijn. De dag moest nog beginnen en we zagen er nu al uit als twee mannen die niet zouden misstaan op de befaamde mugshot van Nick Nolte.

Twee busritten en één treinrit later arriveerden we dan in Gent, voor twee weken onze uitvalsbasis. Wij, lieden van de pers, moesten natuurlijk eerst onze accredidatiepasjes gaan halen en dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. De rij mensen voor ons was zo ongezien lang dat we op z'n minst een ritje in de space mountain verwacht hadden maar no such luck. Lamstralen als we zijn, besloten we zelfs de moeite niet te doen en gingen we dan maar naar de eerste vertoning zonder dat begerenswaardige pasje. Die eerste film was trouwens 'An Unfinished Life', een film met zoveel levenslesjes dat ze er gerust nog een seizoen of drie van Full House mee konden volkrijgen. Nadat de verlossende aftiteling begon te lopen haastten we ons naar de Spar waar we ons proviand insloegen (een flesje cola en een bijzonder taaie croissant). Blijkbaar had de meute zich ondertussen naar elders verplaatst (waar we elke meute graag hebben) en we haalden dan maar de pasjes op. Het is toch iets eigenaardigs, zo'n pasje. Het is een stukje plastic waarop staat dat jij voor twee weken belangrijker bent dan de anderen. Ik ga binnenkort eens horen voor een jaarabbonement.

En dan...'A History of Violence'! De nieuwe Cronenberg was wederom een straf staaltje cinema dat zowat alles wat die dag in de zalen draaide ver achter zich zou laten. Geen Viggo of David in de zaal maar niet getreurd, ze hebben al een kaartje gestuurd dat het hen speet. De volgende film op het programma was 'Corpse Bride'. Deze keer hadden we echter een paar uurtjes de tijd om op adem te komen. Al snel bleek dat de tijd doden in Gent niet zo evident is en de verveling sloeg dus redelijk snel toe. En wat doen filmnerds als ze zich vervelen? Juist ja, films kijken. We maakten van de tijd gebruik om snel nog 'Red Eye' mee te pikken, een film waarin een hotel in Miami met een raketwerper tot gruis wordt herleid. Het toeval wil dat ik een tijdje geleden nog in dat hotel heb gelogeerd en ik heb toch niets van dat bombardement gemerkt. Nu ja, ik ben wel een vaste slaper natuurlijk.

Dan was het haasten naar 'Corpse Bride' en man, was me dat een teleurstelling. Het kan misschien gelegen hebben aan het onmenselijk vroege uur dat ik uit de veren was, maar ik vond het allemaal nogal slaapverwekkend. De eindgeneriek kwam dus niet ongelegen, net zoals de spaghetti daarna. Onze recensent kwam terug op krachten dankzij een vadsig pak friet en een bicky burger. The cornerstone of any nutritious supper! Om 8 uur maakten we ons dan gereed voor de laatse film die avond, 'The Weather Man'. Een film van Gore Verbinski met Nicolas Cage. De kans was dus behoorlijk reeël dat Nic nu definitief op onze death list (een plaatsje naast Ben Affleck, Jerry Bruckheimer en Michael Bay) zou komen. Maar wonder boven wonder bleek dat een heel aangenaam filmpje te zijn. Het is dus wachten op de volgende Bruckheimer-Bay-Cage productie voor we- Marcellus Wallace-gewijs - onze pair of pliers and a blowtorch bovenhalen. Onze eerste dag Gent zat erop en dat moesten we feestelijk afsluiten. Nou ja, ik zou het vooral feestelijk afsluiten (De Overpoort: waar alcoholvergiftiging gelijk staat aan een geslaagde avond!), onze brave schrijver werd verwezen naar zijn vochtige kelder alwaar hij in sneltempo zijn recensies moest gaan schrijven.

Na de nacht te hebben doorgebracht op een hardhouten vloer in een niet al te luxueus (trust me, dat is een fameus understatement) kot in Gent was het vroeg opstaan om nog twee films mee te pikken. Deze keer moest ik echter alleen mijn plan trekken en dat bleek toch niet zo evident te zijn. Oriëntatie is niet bepaald één van mijn sterkste punten en 'Lonesome Jim' was reeds begonnen wanneer ik eindelijk aan de Kinepolis kwam aangestrompeld. Dat was trouwens een heel aangenaam filmpje waarin Casey Affleck aantoont dat het talent in de familie niet echt eerlijk verdeeld is. Dan was het wachten op 'Elizabethtown' en hoe kan je beter de tijd doden op een filmfestival dan een pint te gaan pakken met onze collega's, pratend over koetjes en kalfjes (films dus)? Dan was het eindelijk zover, de laatste film voor vandaag, voordat we eindelijk tijd zouden hebben om wat te recupereren. Net voor iedereen de zaal wou betreden, kwam er voor het eerst opschudding op het filmfestival. Het fenomeen Alan Ladd Jr. wou ook naar 'Elizabethtown' en dat zullen we geweten hebben. Onder begeleiding van zijn hele entourage werd hij de zaal in geëscorteerd waar hij als eerste een plaatsje mocht kiezen. En alsof dat nog niet genoeg was, had hij het lumineuze idee om niemand anders binnen te laten, zodat hij samen met zijn vrouw gezellig naar de film kon kijken. Ik wil echt niet weten wat ie in gedachten had, eigenlijk. Blijkbaar is er toch nog gerechtigheid in de wereld en mocht de pers uiteindelijk nog binnen. Al de studenten die waren afgekomen konden echter terug naar huis. Dan moet hij toch een belangrijk iemand zijn, niet? Wel, Alan Ladd Jr. is, ocharme, de producer van 'An Unfinished Life' (lees de recensie er maar op na) en geen kat die hem herkend had als hij niet zo'n show had opgevoerd. Hilariteit alom dus wanneer een nietsvermoedende journalist doodleuk naast zijn vrouw ging zitten. Ik geef het u op een blaadje, Ladd heeft geen seconde van de film gezien maar heeft de volle twee uur die journalist zitten doodbliksemen met zijn ogen. Hij heeft trouwens wel iets gemist want 'Elizabethtown' was, ondanks de aanwezigheid van melkmuil Orlando Bloom, best een aangenaam filmpje.

Op een zondagochtend opstaan is sowieso geen pretje, zeker niet als je dan nog eens moet worstelen met een kater. Maar als je dan ook nog eens op die klotetrein moet zitten is het gewoon een regelrechte hel. Vandaag stonden 'Walk the Line' en 'Manderlay' op het programma, twee films die toch erg hoog op ons verlanglijstje stonden. Ze konden dus maar beter de verwachtingen inlossen. Het was trouwens de laatste keer dat ik naar het festival zou gaan dit jaar en dit moest en zou een mooie afsluiter worden. We hadden er alleszins een goed oog in. Net op tijd in de zaal voor 'Walk the Line', werd mij duidelijk dat het heel moeilijk zou worden om nog iets te eten tussen 'Walk the Line' en 'Manderlay'. Dat was een serieus probleem aangezien ik nog niet had ontbeten en ik ben zo iemand die op een lege maag weigert te functioneren. Zorgen voor later, eerst 'Walk the Line'. Eindelijk een biopic die echt nog eens de moeite was - een opluchting, zeker na het lamentabele 'Ray'. Zoals verwacht was er geen tijd om iets te eten en was het lopen geblazen om op tijd te zijn voor 'Manderlay'. Ongetwijfeld dé film waar iedereen het hardst naar uitkeek. En wat een teleurstelling was het...Was het het slopende tempo van de film, de vermoeidheid of gewoon de honger die het overnam, ik weet het niet. Na een uurtje spurtte ik de cinema voor een snel ommetje naar de bakker. Geen goeie zet, absoluut geen goeie zet. Aan een ongeziene snelheid (zeker voor mijn doen) liep ik frontaal op een spiegel waarvan ik dacht dat het de deur was van de Kinepolis. Het bleek maar een reflectie te zijn van die deur. Een lichte hersenschudding later raakte ik uiteindelijk toch bij de bakker, waar ik terug op krachten kwam. Ik was toch zeker een goeie tien minuten weg en kijk, ik kon nog perfect volgen. Dat is geen goed teken. 'Manderlay' werd de teleurstelling van het festival, maar het kon de pret niet bederven. De 32ste editie van het filmfestival van Gent was een voltreffer van formaat en wij kijken al naarstig uit naar de volgende editie. 365 dagen and counting...

A History Of Violence
An Unfinished Life
Elizabethtown
Corpse Bride
Manderlay
Stoned
The Three Burials of Melquiades Estrada
The Weather Man
Verlengd Weekend
Walk the Line
Where the Truth Lies
E-mailadres Afdrukken