Banner

Ze zijn er, ze zijn er! De eindejaarslijstjes!

Dennis Van Dessel - 25 december 2004




2004 is dood (nuja, stervende), lang leve 2005! Vergeet de kalkoen, de feestjes, de drank - het leukste aan de eindejaarsperiode zijn natuurlijk de lijstjes die te pas en te onpas worden opgesteld door mensen die menen er iets van te kennen. Hier bij enola willen we natuurlijk niet achterblijven, en daarom hebben uw nederige dienaren er een erezaak van gemaakt om hun persoonlijke top en flop tien van de voorbije twaalf maanden op te stellen. Welke films lieten een onvergetelijke indruk na, welke suckten zodanig ass dat de makers ervan het verdienen om opgesloten te worden in een houten barak waar constant herhalingen van 'Ciao, Bella' op tv draaien?

Natuurlijk hebben wij altijd gelijk, daar twijfelen we geen seconde aan, maar aangezien het plebs nu eenmaal ook z'n pleziertje wil hebben, geven we u bij deze de kans om tot 15 januari uw voor- en afkeuren door te sturen. Wat vonden de lezers, uiteraard louter opgesteld uit geïnformeerde, intelligente mensen, nu het beste en slechtste van 2004? Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. , nu ogenblikkelijk! Nu, zeg ik! Voor een overzicht van alle films die we hebben besproken, klik hier

De Gouden Tien, volgens Dennis:

1) Eternal Sunshine of the Spotless Mind
Een romantische film, gemaakt door mensen die weten wat liefde is en wat het betekent om iemand te verliezen. Intelligent, eerlijk en bovenal een diepgevoelde film. En kom nu maar eens zeggen dat het niet waar is, dan komen we persoonlijk uw geheugen wissen.

2) Lost In Translation
Nog eentje over de liefde, en een al even mooie prent. Bill Murray en Scarlett Johansson steken het hele scherm in de fik met dit wondermooie verhaal over een eenzame man en een verloren vrouw die bij elkaar begrip en troost vinden in een onpersoonlijk Tokio. Een film die je anders openzet en je hart doet pompen met het besef dat er toch nog schoonheid bestaat in de wereld.

3) Fahrenheit 9/11
Oneerlijk? Bevooroordeeld? Reken maar van yes, maar deze documentaire van Michael Moore was wel een onwaarschijnlijk boeiende, goed gemaakte propagandastunt die over vijftig jaar nog steeds bekeken zal kunnen worden als een tijdsdocument van hoe we massaal bedrogen werden door een witteboordscrimineel en hem bij wijze van dank herverkozen.

4) 21 Grams
Een loodzwaar drama, maar dan wel één dat dankzij z'n inventieve vertelstructuur en de doorleefde vertolkingen torenhoog boven z'n genregenoten uitsteekt. Dit is een film waar een onontkenbare passie van uitstraalt, het gevoel dat dit verhaal moét verteld worden of de wereld stort in. En kijk, dat zie ik dus graag.

5) Capturing The Friedmans
2004 was het jaar van de documentaires, en dit was één van de beste. Je ziet voor je eigen ogen een gezin uit elkaar vallen onder verdenkingen van pedofilie en aan het einde is de conclusie enkel dat de waarheid wellicht niet te achterhalen is. Waar we doorgaans naar films gaan kijken met de hoop een duidelijk afgebakend verhaal te krijgen waarin alles uitgelegd wordt, is dit een prent die z'n schouders ophaalt en twijfelachtig aan het publiek vraagt: 'Wel... Wat denken jullie ervan?'

6) Old Boy
Nog nooit zo'n trek gehad in levende octopus als na dit extreem gestileerde ballet aan geweld, made in Korea. Het verhaal is fascinerend, alles werd fantastisch in beeld gezet en de clou van de film is een staaltje van de allermooiste ironie. Dit is een geweldfilm die zoveel meer is dan dat.

7) La Meglio Gioventù
Noem het maar een zes uur durende soap, als u wilt, maar de manier waarop de regisseur hier over een immense lengte erin slaagt om al z'n verhaallijnen in leven te houden en al z'n personages een grondige uitdieping te geven, is werkelijk indrukwekkend. Een soap? Ik ben nog geen enkele soap tegengekomen waarin mensen rondliepen van vlees en bloed, zoals hier. Mensen die je meende te kénnen tegen de tijd dat het afgelopen was.

8) Touching The Void
Nog een documentaire, jawel. Het is opmerkelijk hoe het verhaal van een uit de hand gelopen bergbeklimming toch nog zoveel suspense weet op te wekken, ondanks het feit dat we al weten hoe het zal aflopen. De fotografie is soms adembenemend en het verhaal wordt met zo'n duidelijke focus, zo'n rechtlijnigheid verteld, dat je wel meegesleept moét worden.

9) Mean Creek
Op het moment van schrijven is het nog heel even wachten voor u kunt gaan kijken, maar geloof me: dit is cinema van een heel hoge orde. Het verhaaltje is op zichzelf niet zo uitzonderlijk, maar de manier waarop alle personages hun speelruimte krijgen, de manier waarop ze de toelating krijgen om intelligente dingen te zeggen en zinnige vragen te stellen, is wel fantastisch. Dit is een film over tienerpersonages met een verstand, een hart en een ziel, waarin ernstige vragen worden gesteld over moraliteit. Uitstekende cinema.

10) Aaltra
Een minder voor de hand liggende titel om het rijtje af te sluiten, maar 'Aaltra' is zo heerlijk politiek incorrect, dat ik er zelfs nu nog regelmatig met een glimlach aan terugdenk. De humor is gortdroog en getuigt van een chronisch gebrek aan respect voor gehandicapten en alle anderen. De boodschap: je kunt dat wel in een rolstoel zitten, maar dat wil niet zeggen dat je niet gewoon een klootzak kunt zijn. Amen.

Tot zover de goeien, maar waar u op zit te wachten, zijn natuurlijk de luizigste crap festijnen van het jaar, films die zo zum kotzen zijn dat ons toetsenbord nog steeds blijft steken telkens we de titel willen intypen. Bij deze dan:

1) Confituur
Cinema zoals meneer pastoor het graag ziet: oubollig en belegen. Sympathie voor onze vaderlandse filmproductie is allemaal goed en wel, maar je moet ook niet overdrijven. Dit is een prent die helemaal nergens over gaat, en z'n gebrek aan een verhaal of thematiek probeert te verbergen achter een visuele stijl die zo spuuglelijk is, dat het bijna een parodie op zichzelf lijkt.

2) Blueberry
U hebt 'm niet gezien, natuurlijk (niemand heeft dit onding gezien), maar 'Blueberry' wint in ieder geval de prijs voor de meest mystifiërende film van het jaar. Heeft het allemaal wel iets te betekenen, deze volstrekt onsamenhangende rotzooi aan psychedelische beelden en geluiden? En zo ja, mogen wij het dan ook weten? Is dit eigenlijk wel bedoeld voor een publiek, of is het toch maar twee uur mentale masturbatie voor de regisseur?

3) Catwoman
Halle Berry mag nu officiëel haar oscar teruggeven, nu ze meespeelde in deze lachwekkend slechte actiefilm, waarin La Berry zich opkleedt als een would be SM-meesteres die is blijven steken in de 'Ilsa, Wolfin der SS'-fase, en Sharon Stone zowaar een stenen bakkes blijkt te hebben. Gelàchen, mensen, gelàchen!

4) New York Minute
Aah, de Olsen Twins, een perfect voorbeeld van het feit dat je tegenwoordig niet eens nog een film nodig hebt om aan de marketing te kunnen beginnen. Voor 'New York Minute' kon ik me niet van de indruk ontdoen dat ze gewoon een poster en een tagline hebben verzonnen, en vervolgens snel negentig minuten bullshit hebben bij elkaar gefilmd om bij die poster en tagline te passen.

5) Alien Vs Predator
Twee filmmonsters worden samen gegooid om één monsterlijke film te maken. Slijm en bloed worden zelfs in verrassend conservatieve mate naar uw hoofd geslingerd in dit onding, waarin elke vorm van spanning of sensatie ver zoek is. Deze prent bevat trouwens het belachelijkste einde van het jaar.

6) Van Helsing
Cinema gemaakt door ADHD-patiënten, vóór ADHD-patiënten. Stephen Sommers vergrijpt zich aan zijn CGI-animatie als een pastoor aan een misdienaartje, en schijnt onder de indruk te verkeren dat je met genoeg computeranimatie een film uiteindelijk wel interessant zult kunnen maken. Hij vergist zich. Een hersenloze chaos van een film, een belediging voor elke echte filmliefhebber.

7) Hidalgo
You bastard son of a jackal! De ouderwetse woestijnepossen zijn ook niet meer wat ze geweest zijn. Viggo Mortensen staart priemend voor zich uit en de paarden sjezen in slow motion over het scherm tot je de mest haast kunt ruiken, maar dit is een hopeloos langdradig, voorspelbaar, pathetisch verhaaltje dat nergens toe leidt. Maak er een biefstuk van, en wel nu!

8) Paycheck
En ik maar zitten denken dat het eigenlijk een komedie was, bleek het verdorie bedoeld te zijn als een actiethriller. De plot is zo ridicuul, dat zelfs een kind van acht de gaten erin opmerkt en Ben Affleck bewijst nog maar eens dat hij beter met z'n paardensmoel bij de vuilkar kan gaan werken. Zo doet hij ook nog eens iets nuttigs.

9) The Notebook
Ofwel: de anti-'Lost in Translation'. Waar die film een onconventionele, gevoelige, warmhartige blik op de liefde bood, krijgen we hier een blik vol van de goedkoopste clichés, dat op geen enkel moment een greintje geloofwaardigheid of oprechtheid uit. Dit is zo vals als de juwelen van mijn oma.

10)Taking Lives
Angelina Jolie als FBI-agente, Ethan Hawke als seriemoordenaar die eerst met haar de horizontale mambo mag dansen. Personages komen en gaan schijnbaar willekeurig (wat komt Kiefer Sutherland daar eigenlijk doen?), Jolie kan niet acteren en het verhaaltje is zo voor de hand liggend dat je van bij een eerste visie de dialogen al kunt meelippen.

Korter van stof dan ik - maar wie is dat niet? - is onze überrecensent Prof Joost. Without further ado, geen zever, gewoon een ijzersterke top tien:

1) Old Boy
2) Spring, Summer, ...
3)Capturing the Friedmans
4)Memories of Murder
5) 21 Grams
6) Lost In Translation
7) The Mother
8) My Life Without Me
9)Gegen Die Wand
10) Kitchen Stories


Vergeet vooral niet om uw eigen stem uit de brengen. Bekijk de lijst en Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. En snel een beetje!
E-mailadres Afdrukken