Banner

Battlestar Galactica

Pilot + Seizoen 1

9.0
Jonathan Deleener - 13 januari 2009






Als ik zeg dat er een recente science-fictionreeks loopt, met de titel 'Battlestar Galactica', waar denken jullie dan aan? Laat me raden. Bizarre aliens in belachelijke pakjes, onnozele verhaallijnen over onwaarschijnlijke technologieën, bordkartonnen personages, lachwekkende sets...

Mensen die nog nooit een aflevering gezien hebben, zullen nu heel verrast opkijken wanneer ik zeg dat dit alles niet voorkomt in deze absolute topreeks. Het gaat nochtans om een remake, of liever een reboot, van een seventies-serie die wèl aan alle stereotypes voldeed. Ronald D. Moore heeft echter enkel het duistere basisverhaal behouden, om daar dan iets volledig nieuws van te maken.

Dat basisverhaal wordt uitgewerkt in de drie uur durende pilootfilm, en als je die nog niet gezien hebt, raad ik je aan NU te stoppen met lezen en als de bliksem ergens die dvd te gaan zoeken. Het zijn drie zware uren, met veel personages en heel veel informatie, maar ze vormen wel een interessante film, en een nodige inleiding voor een heel complexe reeks. En ik kan onmogelijk iets over de serie vertellen, zonder de plot van die pilootfilm te verklappen.

Het verhaal komt erop neer dat de mensheid op twaalf bewoonde planeten, de "twaalf kolonies", volledig uitgeroeid wordt tijdens een nucleaire aanval. How's that for an opener? De boosdoeners zijn de cylon, een robotras dat door de mens zelf ontwikkeld werd, maar dat 40 jaar lang teruggetrokken in de ruimte geleefd heeft. Nu zijn ze dus plots terug, met atoombommen èn met een upgrade. Na 40 jaar evolutie zien ze er namelijk even naturel uit als u en ik - iets wat de 'echte' mensen nog niet weten. Zo zijn de cylon erin geslaagd allerlei instanties te infiltreren om hun aanslagen tot in de puntjes voor te bereiden. De vernietiging is dan ook totaal. Van de twaalf bloeiende beschavingen blijven maar een veertigduizendtal zieltjes over, die zich op een aantal verdwaalde ruimteschepen bevinden. De overlevenden beseffen dat terugvechten geen zin heeft en ze besluiten te vluchten, op zoek naar een nieuwe thuis. En uiteraard zetten de cylon de achtervolging in.

Dat is in grote lijnen de plot van de pilootfilm, en de eigenlijke reeks is dan het verslag van die vlucht en achtervolging door de ruimte. Voor één keer draait science-fiction dus niet om vrolijke ontdekkingsreizigers op het vlaggeschip van een trotse intergalactische natie, maar om bange en radeloze vluchtelingen op drift. De Battlestar Galactica, het enige militaire schip van de vloot, is trouwens allesbehalve een vlaggeschip. Het is een oude roestbak die ten tijde van de aanslagen net afgeschreven was door het leger.

Het succes van de reeks zit hem in de rijkdom van die premisse. Er is materiaal genoeg om bloedstollende, spectaculaire space battles en achtervolgingen mee op te bouwen, maar ook de kleine, bange mensjes met hun kleine kantjes komen erin aan bod. We hebben hier te maken met een micro-versie van de menselijke samenleving. Veertigduizend mannen en vrouwen blijven over, niet meer dan de inwoners van een klein stadje, wat alle mogelijke menselijke vraagstukken en conflicten enorm uitvergroot. In de loop van de verhalen borrelen existentiële verhalen op over religie, verdraagzaamheid, goed en kwaad, de aard en zin van het mens-zijn en wat het overleven van de mens waard is. Toch worden de afleveringen nooit moraliserend, zelfs niet te zwaar, en dat is dan weer te danken aan die vaart en spanning van het cylon-verhaal.

De reeks is dus flitsende sci-fi met een rijke inhoud, maar er is meer. In de VS wordt de reeks wel eens al grappend een Soap Opera in Space genoemd, en dat gaat dan vooral over het leven aan boord van de Battlestar Galactica. Je kan de Battlestar nog het beste vergelijken met een vliegdekschip: een reusachtige, mobiele militaire basis waarop soldaten niet enkel dienen, maar ook leven. En we hebben hier te maken met èchte soldaten. Stoere mannen en vrouwen met haar op hun tanden. Doordat die militaire personages geen thuis meer hebben, zijn hun kameraden en hun carrière op de Galactica het enige dat hen nog rest. Dat levert dus soap op, maar dan wel stoere, explosieve, levendige soap. De afleveringen staan bol van de seks, opgekropte emoties en de bijhorende uitbarstingen, en af en toe eens een welgemikte vuistslag. Hoe denk je zelf dat je leven eruit zou zien onder die omstandigheden? Een echt gestructureerde samenleving bestaat niet meer, en je weet dat ieder moment je laatste kan zijn... Wedden dat je liefdesleven er plots veel turbulenter aan toe zou gaan?

Goeie soap krijg je niet zonder sterke personages, en sterke personages krijg je niet zonder deftige acteurs. Op allebei de vlakken verdient de reeks met gemak haar sporen, maar vooral de twee veteranen spatten van het scherm. Edward James Olmos (als commandant van de Galactica) en Mary McDonnell (als presidente van de 40.000 overlevenden) spelen de twee machthebbers van de vloot. Het voortbestaan van ons ras rust volledig op de schouders van deze twee mensen, en daarvoor moeten ze elk de stoere militair of de harde tante in zichzelf naarboven halen. Toch blijven het duidelijk mensen, die zich, ook in de o zo belangrijke beslissingen die ze moeten nemen, laten leiden door hun eigen emoties en angsten. De beide acteurs spelen hun rollen met zoveel overtuiging en natuurlijke autoriteit dat ze de (nochtans ook de sterren van de hemel spelende) rest van de cast gemakkelijk overklassen.

Om het dan nog even over iets heel anders te hebben: de soundtrack van de reeks verdient ook nog een paar sterren. Daarin wordt nog maar eens radicaal gebroken met de clichés van de science fiction. Bij de actiescènes ligt de nadruk op percutie. Je hoort djembe's en oorlogstrommels, die de spanning extra aanzwengelen. De slagen en kliks lijken te weergalmen in de koude lege ruimte, als om te zeggen dat de mensen van daar geen hulp moeten verwachten. Onder meer personage-gerichte scenes wordt de muziek wat mysterieuzer en triester, maar nog steeds even opvallend en origineel.

Mijn recensie is gevuld, en toch heb ik niet het gevoel dit eerste seizoen genoeg eer aangedaan te hebben. Ik heb nog niets gezegd over de complexiteit van de Cylon, de bizarre religieuze laag, de spectaculaire ruimtebeelden, de - alweer - voor science-fiction heel vernieuwende beeldvoering en ga zo maar door. Deze reeks, en dan nog eens zeker dit eerste seizoen, is het mooiste, aangrijpendste, spannendste, coolste dat ik ooit op het kleine scherm gezien heb.

Now let's shoot some frakkin' toasters, dammit!

E-mailadres Afdrukken
 
Battlestar Galactica
USA / 1999 - 2003
Creators: Ronald D. Moore
Met: Mary McDonnell; Edward James Olmos; Kathee Sackhoff; Jamie Bamber; James Callis; Tricia Helfer
Duur: 21 min. per afl.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST