Banner

Sherlock Holmes

A Game of Shadows

2.0
Vincent Van Peer - 04 januari 2012

U wilt zich al voorbereiden op de - na een avondje ongegeneerd marathonzuipen - onafwendbaar afgrijselijke rotdag die 1 januari heet? Op de godafschuwelijke koppijnen die u zullen teisteren wanneer het eerste licht van 2012 door de bomen komt pieren? Op dat misselijkmakende gevoel dat u vanuit uw darmen naar uw slokdarm voelt opborrelen wanneer u aan de opruim begint en de walmen van tientallen lege blikjes bier u tegemoetkomen? Prima, 'Sherlock Holmes: A Game of Shadows' - voor het gemak gereleaset net voor Nieuwjaar - zal u zonder twijfel een Garfield van een kater bezorgen en vormt dus een ronduit excellente voorbereiding! Is-ie toch nog ergens goed voor!

Sherlock Holmes (Robert Downey Jr. laat geen spaander heel van Arthur Conan Doyles klassieke personage) loopt zijn oude vriendinnetje Irene Adler (Rachel McAdams) tegen het lijf wanneer die een pakje vervoert voor een zekere professor Moriarty (Jared Harris). Holmes is de man al maandenlang op het spoor en vermoedt dat het heerschap complotten voert over de hele wereld. Het precieze wat of waarom van de operatie ontgaat hem echter en hij gaat dan maar op onderzoek uit met zijn kompaan Watson (Jude Law), die na zijn huwelijk door Moriarty in het vizier wordt genomen. De zigeunerin Madam Simza (Noomi Rapace) leidt hen vervolgens van een anarchistengroepering in Parijs naar een fabriek in Duitsland en tenslotte tot een zwaarbewaakt fort in de Zwitserse bergen.

Dat verhaaltje hangt echter aan elkaar met de logica van een gemiddelde 'Pirates of the Caribbean'-film. Regisseur Guy Ritchie (díé weer) kiest ervoor om zo weinig mogelijk uit te leggen aan zijn publiek en alleen maar de gedachtegang te volgen van zijn protagonist. Spijtig genoeg is Holmes 2.0 een geflipte narcist met het geestelijk vermogen van dat ene beest met zijn scheef rondtollende ogen en psychopatische lach uit 'Gremlins 2'. Zo kan Ritchie van de hak op de tak en van de ene locatie naar de andere springen alsof het niets was. Ha ja, want Sherlock Holmes is zodanig briljant dat die de links altijd wel gezien heeft. Gewone mensen kunnen dan blijkbaar na vijf minuten al niet meer volgen, zo hebben wij gemerkt.

Zo krijg je een detectivefilm waarin het speurwerk hoegenaamd onbestaande is. Soms krijg je eens een close-up van een bepaald object, waarbij Sherlock zijn rechterwenkbrauw een kléín beetje naar omhoog trekt zodat je weet dat hij iets heeft gezien. Meestal krijg je dan ongeveer drie kwartier later een dialoog zoals deze: "Maar Holmes, hoe wist je in godsnaam dat we hier moesten zijn?" waarop Holmes: "Ha, in het kantoor lag een takje kamperfoelie dat alleen groeit in de Mbongataka-bergen in Somalië, maar de as die erop lag kwam duidelijk van een geïmporteerde Canadese elk, dus moest onze dader wel een mimespelende dwerg met daddy issues zijn. En die wonen allemaal in Parijs. Elementary, dear Watson." 't Was alleszins iets in dien aard. Alleen zegt Holmes spijtig genoeg nooit "Elementary, dear Watson." Boe!

Ritchie speelt dus de hele tijd vals. Zijn scenario houdt geen steek, dus vertrouwt hij erop dat het publiek redeneert, "ik heb er geen snars van begrepen, maar Robert Downey Jr. weet precies wel waar hij mee bezig is. Fair enough!" Dat zou stiekem helemaal niet zo erg zijn - dit zijn typische problemen waarop je in dit soort films eigenlijk helemaal niet mág focussen - als Ritchie een genietbare blockbuster had gemaakt. Helaas: zijn visuele stijl is al even onoverzichtelijk en lelijk digitaal als die van Michael Bay, de montage werd - zo leek het - uitgevoerd door een hyperactieve peuter met een rammelaar, en een mooie camerabeweging zo nu en dan niet te na gesproken heeft Ritchie geen idéé hoe hij een scène in elkaar moet steken. Bij de cross-cutting tussen een operavoorstelling en een bomaanslag waant de man zich eventjes Brian De Palma, maar het resultaat is even protserig als prutserig.

Met Noomi Rapace, die hoge ogen gooide als Lisbeth Salander in de Zweedse verfilmingen van de 'Millennium'-trilogie, en Jared Harris, die een héérlijke slechterik neerzette in de onderschatte J.J. Abrams-reeks 'Fringe', had de cast er twee getalenteerde nieuwkomers bij, maar ze krijgen allebei veel te weinig te doen, en vooral Rapace lijkt zich met zichtbare tegenzin door haar dialogen te ploeteren. Ondertussen is Downey Jr. - 't is écht tijd om eens een ander rolletje te spelen, man - hopeloos irritant en Jude Law weinig meer dan "çava": de homo-erotische energie tussen de twee bereikt trouwens een niveau waar Mick Jagger en David Bowie in de eightiesclip van 'Dancing in the Street' (één van de redenen waarom YouTube uitgevonden is) nog een puntje aan kunnen, euh, zuigen. In elke recensie over 'Sherlock Holmes: A Game of Shadows' zou, schijnt het, verplicht minstens één dick joke moeten staan. Bij deze!

Kunnen nog enigszins door de beugel: de grootse, aan 'Sweeney Todd' herinnerende decors - hier spijtig genoeg door een lelijke grijsbruine filter geflikkerd - de kostuums (en dan hebben we het vooral níét over de dragoutfits van Robert Downey Jr.) en de voertuigen, die mooi passen in de Victoriaanse tijdsgeest. Qua production design zit het dus wel snor, voor de rest trekt het op niet veel. Wie graag twee latent homofiele buddies kibbelend als oude wijven door Europa ziet trekken, van de ene saaie set piece in de andere belachelijke jurk vallend - dat alles aan een tempo waar u koppijn van krijgt en met slow-mo-effecten die tien jaar geleden al passé waren - moet deze maar eens een kans geven. Aan al de rest: trek een fles champagne open, vier het nieuwe jaar, en verdien uw kater maar gewoon the old-fashioned way. Santé!

E-mailadres Afdrukken
 
Sherlock Holmes
VS / 2011
Regie: Guy Ritchie
Scenario: Michele en Kieran Mulroney
Met: Robert Downey Jr.; Jude Law; Noomi Rapace; Jared Harris; Stephen Fry; Rachel McAdams
Duur: 128 min.



Advertentie
Banner
Advertentie

TEST