Banner

Carnage

8.0
Elke Tilborg - 16 december 2011

Dat het - ondertussen opgeheven - huisarrest niet tot creatieve stilstand heeft geleid, bewees Roman Polanski, ondertussen toch al 78 jaar, reeds met het spannende 'The Ghost Writer'. In zijn volgende voortreffelijke worp 'Carnage' (slachting), gebaseerd op het bejubelde toneelstuk 'Le Dieu du Carnage' van schrijfster Yasmina Reza, legt Polanski met chirurgische precisie de kleine kantjes van de mens bloot. De spanning is - zoals we het van de Poolse regisseur gewoon zijn - te snijden, zij het dat de suspense in 'Carnage' vooral voortkomt uit de wijze waarop de vier hoofdpersonages elkaar verbaal naar het leven staan.

'Carnage' bewijst dat een boeiende en intelligente film niet steeds een complex plot moet hebben: een incident tussen twee jongens van elf jaar brengt de ouders van de belhamels samen met als doel een bemiddeling op gang te brengen. De zoon van Alan en Nancy (Christoph Waltz en Kate Winslet) heeft immers de zoon van Penelope en Michael (Jodie Foster en John C. Reilly) 'gewapend' met een stok twee tanden armer gemaakt, een daad die de twee middenklasse koppels noopt tot een ontmoeting om een en ander uit te praten. Wat begint als een geciviliseerde verzoeningspoging tussen twee echtparen mondt echter verbazingwekkend snel uit in een verbaal bloedbad over morele superioriteit en het huwelijk. En zo wordt het gevecht tussen de zonen in een park in Brooklyn - een scène die wat weg heeft van een bendeoorlog uit de musical 'West Side Story' - voortgezet door hun ouders in een klein appartement.

In eerste instantie maken we kennis met de goedige deurmat Michael, verkoper van cruciale huishoudelijke artikels zoals deurklinken en WC -mechanismen en zijn ietwat gespannen echtgenote Penelope, een filantropische schrijfster van boeken over Afrika. Alan aan de andere kant is een meedogenloze advocaat die er niet voor terugdeinst een gerucht over een schadelijk geneesmiddel in de doofpot te stoppen en is gehuwd met de voorname Nancy, een beleggingsadviseur. Het contrast tussen de twee koppels - het ene braaf en geëngageerd, het ander materialistisch en oppervlakkig - is zo groot dat een conflict om hun gelijk te bewijzen al vanaf één van de eerste scènes, waarin Fosters personage een intentieverklaring opstelt, onafwendbaar lijkt.

De proloog en epiloog niet nagelaten spelen alle scènes, zoals het een verfilming van een toneelstuk behoeft, zich af tussen vier muren. Hoewel Alan en Nancy meermaals de ruimte trachten te verlaten, worden ze telkens weer terug naar binnen gezogen. Aanvankelijk zie je de personages hun meest geforceerde en beschaafde grimassen bovenhalen en zijn hun gesprekken bedekt met een glanzend laagje formele beleefdheid. Maar al gauw pelt dit na een aantal onderhuids aanwezige beschuldigingen én een al te cynische Waltz, die te pas en te onpas zijn telefoon opneemt, af. Geruggensteund door de nodige hoeveelheid alcohol vliegen de beledigingen binnen de kortste keren als ongeleide projectielen doorheen de kamer. Zo prijst men het ene moment de ander om zijn talenten - in dit geval het bakken van een twijfelachtige cobbler - en volwassen gedrag om een volgend moment met geslepen messen tegenover elkaar te staan, klaar om toe te slaan. Ook een clash of the sexes komt aan bod wanneer de mannen zich met een glas whisky en sigaar als echte alfamannetjes - hun beider held John Wayne indachtig - superieur wanen ten opzichte van de hysterica's die hun vrouwen zijn. Huwelijksperikelen worden zonder gêne uitgevochten als betrof het een episode van The Jerry Springer Show.

Het moge duidelijk zijn, 'Carnage' bevat zoveel dynamiek dat je bij momenten in een bootje waant dat deinend op een ruwe zee heen en weer wordt geslingerd. Ook de camera bevindt zich plots in het oog van de storm en lijkt zijn stabiel perspectief kwijt te raken naarmate de personages doordrenkt van de alcohol hun evenwicht verliezen. De close-ups worden steeds indringer en de pijnlijke stiltes van het eerste gedeelte worden vervangen door snijdende betichtingen. Of hoe een zonnige, zinderende zomerdag kan losbarsten in een vernietigend onweer door een hamster (!) en een kotsbeurt.

Uiteraard staat of valt een toneelverfilming met de vertolkingen, die in dit geval uitstekend - wat zeggen we - fantastisch zijn. Christoph Waltz is onweerstaanbaar als de cynische advocaat die het obligate fatsoen vanaf het begin overboord gooit. Ook Jodie Foster is intens overtuigend en hanteert als wereldverbeterende blauwkous iedere gezichtsspier, als ware het een ultieme battle of the actors. Kate Winslet bewijst wederom haar acteerkwaliteiten in de transformatie van een deftige echtgenote naar een - door een memorabele kotsbeurt opgewekte - furie wiens eertijds zorgvuldige kapsel gaandeweg rommeliger wordt. Het meest verrassend is echter John C. Reilly die het juk van huissloof en volgzame teddybeer van zich afschudt en een vervaarlijk machogedrag tentoonspreidt. De personages die toneelschrijfster Reza - tevens coscenarist van 'Carnage' - geconstrueerd heeft komen met zoveel humor tot leven dat je doorheen de gehele film zit te gniffelen dat het geen naam heeft en voor één keer met volle geneugten de rol van ramptoerist op je neemt. Het is dan ook de verdienste van de vier acteurs dat ze hun personages op een bijwijlen hilarische manier neerzetten zonder zich aan overacting te bezondigen.

Hoewel 'Carnage' het weergaloze niveau van 'Who's Afraid of Virginia Woolf?' of 'A Streetcar Named Desire' niet weet te halen, verdient de meest recente vrucht van Polanski zeker een ereplaats binnen de categorie van verfilmde toneelstukken en de filmgeschiedenis tout court. Met een vleugje Woody Allen en een zweem van Alfred Hitchcock slaagt de regisseur er immers in een negenzeventig minuten durende komisch en enerverend relaas te brengen dat zich volledig afspeelt tussen vier muren. Faut le faire!

E-mailadres Afdrukken
 
Carnage
Frankrijk / 2011
Regie: Roman Polanski
Scenario: Roman Polanski; Yasmina Reza
Met: Jodie Foster; Kate Winslet; Christoph Waltz; John C. Reilly
Duur: 79 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST