Banner

Dream House

1.0
Ewoud Ceulemans - 08 oktober 2011
alt

Wat leest uw verontwaardigde redacteur op de IMDb-pagina van 'Dream House'? 'Erik Van Looy was originally set to direct'! De verbazing die zich van mij meester maakte, was van het type dat onze noorderburen en stripfanaten maar al te graag met de krachtterm 'Krijg nou wat!' zouden beschrijven. Nadat de Breedste Glimlach van Vlaanderen deze kelk aan zich voorbij liet gaan, kwam niemand minder dan Jim Sheridan - de man achter Oscardrama's als 'My Left Foot' en 'In the Name of the Father' - in het regisseursstoeltje terecht, vanwaar hij een op z'n zachtst gezegd toch wel aardige cast mocht regisseren: de hoofdrol wordt vertolkt door Daniel Craig, in de bijrollen passeren onder andere Rachel Weisz, Naomi Watts en Elias Koteas de revue. Maar hey, grote namen zijn niet alles, en onze kop eraf als u daar ooit nog zo'n goed voorbeeld van zal zien als deze 'Dream House', de elvendertigste verschrikkelijke haunted house-film sinds het begin van de eenentwintigste eeuw, waarvan de ambitie niet hoger kan liggen dan eindeloze vertoningen op pyjamafeestjes van tieners.

Zoals alle halfbakken (en eigenlijk ook bijna alle andere) horrorprenten van de afgelopen tien jaar is de plot van 'Dream House' (idiote titel ook, maar soit) op een door het bier bijna onbeschrijfbaar bierviltje samen te vatten. Will Atenton (Daniel Craig) neemt ontslag als hoofdredacteur van een krant om zich op zijn ambities als schrijver te kunnen focussen. Zijn eerste uitgave zal hij neerpennen in de rurale villa waarin hij net met zijn loving wife (Rachel Weisz) en zijn twee dochters is ingetrokken. Al gauw komt Atenton echter te weten dat in diezelfde villa ene Pete Ward vijf jaar eerder zijn vrouw en twee dochters (kijk eens aan, da's ook toevallig!) een kopje kleiner heeft gemaakt. Wanneer de vreemde gebeurtenissen zich opstapelen (er dwaalt een man rond het huis etc...) gaat Atenton op onderzoek uit, maar de mysterieuze buurvrouw (Naomi Watts) verzwijgt wat er echt gebeurd is. Want anders zou het voor de kijker wil bijzonder gemakkelijk worden om uit te zoeken hoe de vork in de steel zit.

alt

Natuurlijk, in wezen hebben al die haunted house-prenten (van 'The Shining' tot 'The Others' en van 'Poltergeist' tot 'El Orfanato') in grote lijnen hetzelfde verhaaltje, maar wat net het meest stoort aan het scenario van 'Dream House' (dat wel heel opzichtig gaat lenen bij 'The Amityville Horror') is dat men wanhopig probeert dat patroon te doorbreken door de essentiële onthulling van de plot (we gaan ze hier niet verklappen, maar u kan het vast wel raden) reeds halverwege de film te laten plaatsvinden. Resultaat is dat de film al na drie kwartier zijn spanningsboog, of wat daarvoor moet doorgaan, verliest en Sheridan dan nog eens drie kwartier moet zien te vullen met een overdosis nonsens die de revelatie moet verklaren en de film nog een happy end moet bezorgen ook. Qua spanning gaat 'Dream House' meermaals op zijn gezicht, en na drie kwartier ligt hij al knock-out.

Tot overmaat van ramp is de film nooit, maar dan ook nooit eng - hij komt zelfs niet in de buurt. Om me maar even aan een zelfverzonnen stukje filmtheorie (ik volg een vak dat zo heet, vandaar) te wagen: grosso modo zijn er voor horrorfilms als deze twee manieren om je publiek bang te maken. Of je trekt, zoals de laatste jaren meestal het geval was, de kaart van de schrikeffecten, of je probeert een creepy sfeer te creëren die je gedurende de hele film vasthoudt, tot de kijker er stevig de poepers van krijgt. Films die voor de eerste oplossing kozen, zijn soms best wel griezelig zonder geweldig te zijn ('Dead Silence'), maar zijn meestal toch de klasseren onder de categorie 'mislukkingen' ('The Ring'). Films die voor de iets moeilijkere oplossing twee kiezen, gaan soms evenzeer pijnlijk hard de mist in ('White Noise'), maar resulteren soms in bescheiden meesterwerkjes, zoals 'El Orfanato' en vooral 'The Others'.

U kan het zich dus al inbeelden: ik zit daar in de cinema naar het scherm te staren, wachtend tot ik word meegesleurd in de beklijvende sfeer of toch op z'n minst eens verschrikt opspring bij het zien van een geslaagd schrikeffect. Drie kwartier (tot aan de beruchte onthulling) heb ik daar zo gezeten, en er gebeurde niets. Geen enkel moment waarop ik naar de andere kijkers keek om te verifiëren of zij ook hadden gezien wat ik had gezien, geen enkel moment waarop de haartjes in mijn nek zich rechtzetten. Met andere woorden: ik zat niet naar een horrorfilm te kijken. Het leek alsof Sheridan zich te elitair vond om een gewone horrorprent te maken: hij wil duidelijk dieper gaan, door er in de tweede helft een pseudodramatisch ondertoontje aan toe te voegen, iets wat door de compleet van de pot gerukte plotwending aan het einde trouwens schromelijk mislukt.

alt

Niet dat er in de plot van 'Dream House' geen horrorclichés zitten: scenarist David Loucka strooit ermee als ware hij Mr. Sandman die de halve aardbol in een slaap moet onderdompelen, en het effect is dan ook hetzelfde. Dat komt enerzijds door de bijzonder saaie mise-en-scène en cameratechnieken van Sheridan, anderzijds door het feit dat de plot gedurende de eerste helft van de film tot op de seconde te voorspellen valt, en daarna enkel en alleen maar onvoorspelbaar is vanwege het compleet belachelijke toontje dat de film dan krijgt. Ook al mag je nog Rachel Weisz en Naomi Watts in je film hebben rondlopen: met een verschrikkelijk scenarist-regisseursduo als Loucka en Sheridan draait het uit op de schromelijke mislukking die dit misbaksel van een film uiteindelijk geworden is. Thuisblijven is dan ook het enige wat we u kunnen aanraden.

Tot slot nog dit: één dag na het bekijken van 'Dream House' droomde ik dat ik na een lange, vermoeiende weekdag in een complete storm naar huis moest fietsen, waar ik dan ook volledig doorweekt aankwam. Het gevoel van opluchting waarvan ik vervuld werd nadat ik een warm bad had genomen en kebab had besteld, was behoorlijk onbeschrijflijk. Dit wordt een gezellige avond voor de televisie, dacht ik. Waarop ik de tv aanzette, en merkte dat elke zender non-stop 'Dream House' speelde. Horror!

E-mailadres Afdrukken
 
Dream House
Regie: Jim Sheridan
Scenario: David Loucka
Met: Daniel Craig; Rachel Weisz; Naomi Watts; Elias Koteas; Marton Csokas; Taylor Geare; Claire Geare

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST