Banner

Friends with Benefits

6.0
Dennis Van Dessel - 23 september 2011

't Is zeer goed mogelijk dat zowat elke recensie van 'Friends with Benefits' zal beginnen met deze opmerking, maar het is dan ook moeilijk om hem niét te maken: nog geen jaar geleden waren Natalie Portman en Mila Kunis samen te zien in 'Black Swan', waar ze niet alleen allebei hun steentje bijdroegen aan de beste film van 2010, maar ook een lesbische scène deelden die voorbestemd is een klassieker te worden. En verdomd als ze kort daarna niet allebei krèk dezelfde romantische komedie gingen maken. Natalie Portman deed mee in het suffe 'No Strings Attached', waarin ze een dokter speelde die probeerde om een louter seksuele relatie te onderhouden met Ashton Kutcher. En nu is er Mila Kunis in 'Friends with Benefits', over een head hunter die probeert om een louter seksuele relatie te onderhouden met Justin Timberlake. Dude, it's like... karma! Of het is gewoon een stom toeval, dat kan ook. In ieder geval, hoewel we 'Friends with Benefits' zeker niet willen uitroepen tot het één of ander meesterwerk, mag het duidelijk zijn dat la Kunis de battle of the ballerina's heeft gewonnen. Het werd een aantrekkelijke, frisse, zij het ook vederlichte komedie, die succesvol is op een aantal cruciale punten waar 'No Strings Attached' faalde.

Over het verhaal kunnen we kort zijn: Kunis speelt Jamie, een jonge vrouw die door GQ wordt ingeschakeld om een nieuwe grafische ontwerper te vinden. Daarvoor haalt ze Dylan (Timberlake) naar New York. De twee kunnen het prima met elkaar vinden, en worden al snel beste vrienden. Tot het onvermijdelijke gebeurt: Jamie en Dylan duiken met elkaar in bed, onder de afspraak dat hun relatie daardoor niet veranderd zal worden. Geen emoties, geen romantische complicaties, alleen seks en vriendschap. Maar pssst, twee keer raden: er komen wél romantische problemen.

Ja, beste heren van de samenleving: het klinkt erg. Het klinkt als de ergste soort chick flick. Sterker nog: het klinkt als 'No Strings Attached', en dat was ook niet echt om mee te lachen. Maar geen nood, want 'Friends with Benefits' heeft wel degelijk het één en ander te bieden. Om te beginnen is er simpelweg de chemistry tussen de hoofdpersonages, die aanzienlijk is. Kunis en Timberlake zijn goed op elkaar ingespeeld en ze hebben een sterke komische timing; ze stralen een soort affectie voor elkaar uit, die het makkelijk maakt om in de premisse van de film te geloven. Zodanig zelfs, dat ik me sporadisch zat af te vragen of bepaalde regels dialoog niet gewoon geïmproviseerd waren (en van één hilarische repliek over Scientology ben ik zelfs vrijwel zeker dat ze er ad-lib werd tussen gesmeten). Wat ook helpt is dat Kunis, in tegenstelling tot Natalie Portman, wél seksueel zelfzeker en assertief overkomt. Je ziet Kunis en je ziet een pittige vrouw, je ziet Portman en je ziet een jong meisje - precies die eigenschappen die Darren Aronofsky zo goed wist te benutten in de beide actrices in 'Black Swan'. In 'Friends with Benefits' helpt het om de relatie tussen de personages min of meer geloofwaardig te maken. Kunis en Timberlake zien er allebei zo goed uit en ze stralen zo'n oprechte kameraadschappelijkheid uit, dat de vraag wordt: "waarom zouden ze niét met elkaar in bed duiken?" In 'No Strings Attached' was de vraag eerder: "wat doen die twee samen?"

Regisseur van dienst is Will Gluck, die vorig jaar het onvolprezen 'Easy A' maakte, en zijn invloed hoor je voornamelijk in de dialogen. Opnieuw krijgen we snel afgeratelde, met popreferenties doorspekte teksten, die vrijwel continu aanhouden - zelfs tijdens de seks houden Jamie en Dylan geen twee seconden hun mond. Veel van die dialogen werken wel: de zakelijke instructies die ze elkaar tijdens het vrijen geven ("Meer in een cirkeltje bewegen!") zijn zeer geestig, en ook buiten de slaapkamer leveren de acteurs een onophoudelijke stroom aan - grotendeels geinige - oneliners. Gluck en co lijken te mikken op de sfeer van de oude screwball comedies, waarin de acteurs ook aan honderd kilometer per uur hun teksten debiteerden. Dat niveau halen ze niet, maar er zijn momenten waarop dat geratel een zodanige manische energie bereikt, dat je haast niet anders kan dan een stap achteruit te zetten en bij jezelf te denken: "wow, kijk die acteurs eens gaan, hoeveel takes moeten daarvoor ze wel nodig hebben gehad?"

Dat geldt allemaal voor Kunis en Timberlake. Waar 'Friends with Benefits' wel een belangrijke steek laat vallen, is in de bijrollen. Woody Harrelson zet een campy homo neer die Timberlake van advies voorziet en die soms grappig is, maar veel vaker overkomt als een geforceerde poging van de makers om hip te wezen. Replieken zoals: "I live in New Jersey and I ain't taking no ferry... Unless it's out to dinner and a show!," zijn wat al te opzichtig cool, alsof de makers staan te schreeuwen: "Kijk eens hoe oké wij zijn met gays!" Tja, prima zo, maar om dat toch maar te bewijzen heb je ondertussen wel expliciet een personage in je film gestoken dat geen andere functie heeft dan homo te zijn, een beetje zoals elke Britse romcom ook een excuus-zwarte in z'n cast heeft zitten. Patricia Clarkson speelde in 'Easy A' al de moeder van Emma Stone, en keert hier terug als die van Mila Kunis - een bezopen wrak van een vrouw die vrolijk toegeeft dat ze wel eens lijm snuift en al lang niet meer weet wie de vader van haar dochter was. Die hele rol ligt er wat al te dik op (nog los van de vraag of het wel zo kies is om een komieke zatte doos op te voeren, terwijl er wél expliciet met het vingertje wordt gewezen naar sigaretten, want die zijn slecht voor je). Anyway, Clarkson speelt de rol met zichtbaar plezier, maar ze lijkt thuis te horen in een andere film.

Bovendien trapt 'Friends with Benefits' in de val van het voorspelbare Hollywoodeinde, dat zelfs 'Easy A' nog min of meer wist te vermijden. Will Gluck probeert hier een film te maken die kritiek geeft op de conventies van de romantische komedie - Kunis en Timberlake geven op een bepaald moment een hilarisch accurate analyse van het genre - maar tegelijk ook aan diezelfde conventies beantwoordt. Een onmogelijke balanceeroefening, zo blijkt, en naar het einde toe krijgen we, zoals te verwachten was, een melige monoloog gevolgd door een verplicht romantisch set piece. De film kan het zich een tijd lang permitteren om te gniffelen met de wetten van Hollywood, maar als puntje bij paaltje komt moet hij er zelf ook aan geloven.

Geen meesterwerk dus, en zelfs het niveau van 'Easy A' haalt Gluck ditmaal niet. Maar Kunis en Timberlake zijn eindeloos sympathiek, de dialogen knetteren en het tempo ligt fenomenaal hoog. Het is geen kunst, maar iemand die op zoek is naar een leuke zaterdagavond, kan het verdorie veel slechter treffen.

E-mailadres Afdrukken
 
Friends with Benefits
USA / 2011
Regie: Will Gluck
Scenario: Keith Merryman; David R. Newman; Will Gluck
Met: Mila Kunis; Justin Timberlake; Patricia Clarkson; Woody Harrelson; Richard Jenkins; Jenna Elfman
Duur: 109 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST