Banner

The Devil's Double

3.0
Dennis Van Dessel - 12 september 2011
alt

Oh, how the mighty have fallen. Lee Tamahori brak midden jaren negentig door met één van de ultieme "beloftevolle debuutfilms", 'Once were Warriors', een krachtig drama over huiselijk geweld onder de Maori-gemeenschap. 'Once were Warriors' leek het begin van een bliksemcarrière, maar helaas: Tamahori kwam terecht in de klauwen van Hollywood, met flauwe kost als 'Along Came a Spider', de fletse James Bondfilm 'Die Another Day' en het afgrijselijke 'xXx 2'. De forse regisseur die Tamahori ooit was, leek voorgoed verdwenen, en alsof dat allemaal nog niet gênant genoeg was, werd de brave man in 2006 ook nog eens gearresteerd omdat hij, verkleed in drag, een undercover agent een blowjob aanbood. Auch. Daarom ook dat 'The Devil's Double' zichzelf aanvankelijk hoopvol aankondigde, met een sterke premisse, die eindelijk nog eens afweek van de bandwerkjes waar Tamahori zich de laatste jaren mee had bezig gehouden. Pech voor ons: wat een topper had moeten zijn, ontwikkelt zich als een ongeïnspireerde opeenvolging van platte geweldscènes.

Dominic Cooper speelt Latif Yahia, een luitenant in het Iraakse leger die circa 1990 wordt ingelijfd om als dubbelganger te dienen voor Uday, de zoon van Saddam Hoessein. Een job die, zo wordt er hem letterlijk verteld, zal betekenen dat hij zijn eigen identiteit volledig moet opgeven. Zijn familie zal geloven dat hij dood is. Yahia heeft niet veel zin in de job, maar een korte martelsessie en enkele dreigementen tegen zijn geliefden later, stemt hij toch toe. Uday blijkt een sadistische gek te zijn, die voor de lol meisjes oppikt van straat, verkracht en vermoordt, mensen de buik opensnijdt met een zwaard en op zijn eigen verjaardagsfeestje de gasten verplicht om hun kleren uit te trekken: "Als verjaardagscadeau voor mezelf wil ik iedereen hier naakt zien!" Dolletjes. Yahia speelt zijn rol zo lang hij het kan opbrengen, maar na een tijdje wordt toch duidelijk dat hij moet zien te ontsnappen als hij wil overleven.

Yup, 'The Devil's Double' klinkt als een goeie film. Hij biedt de blik van een insider op een regime dat bekend stond voor zijn wreedheid, en vertelt en passant een verhaal dat nog steeds relevant is, gezien de nooit eindigende waanzin in het Midden-Oosten. Maar om de prent echt te doen werken, had Tamahori zijn intrige duidelijker moeten kaderen in een historische context. Hij had met dat geflipte personage iets meer moeten doen dan enkel twee uur lang te tonen hoe geflipt hij wel is.

alt

In de praktijk wordt Uday Hoessein opgevoerd als een overgroeide, infantiele puber die blijkbaar te vaak naar 'Scarface' heeft gekeken. Hij zit voortdurend tot aan zijn oogballen in de coke en maakt iedereen af die hem nog maar scheef bekijkt. 'The Devil's Double' wordt als het ware een catalogus aan gewelddadigheden: we zien Uday mensen neerschieten, met messen en zwaarden bewerken, verkrachten, martelen en ga zo maar door. En dat twee uur lang. De makers van de film beweren dat ze niet hebben overdreven in die scènes; dat Uday écht zo wreed was, en ik geloof hen. Maar door te tonen hoe wreed een bepaalde persoon was, zeg je nog niet noodzakelijk iets zinnigs over die persoon. Waarom was hij zo wreed? Wat was precies zijn relatie met zijn beruchte vader? En met zijn broer, die we in één of twee scènes heel even te zien krijgen? Welke functie had hij in de Iraakse regering? Welke rol speelde hij in de eerste Golfoorlog? Het zijn allemaal vragen die onbeantwoord blijven, omdat Tamahori en scenarist Michael Thomas ervoor kiezen om hun hoofdpersonage volledig uit eender welke context weg te rukken en hem simpelweg te presenteren als wat hij ongetwijfeld ook was: een sadistische psychopaat, met ongelimiteerde toegang tot geld, drugs en wapens.

Logisch gevolg: omdat de film zich zo genadeloos concentreert op het gewelddadige en sensationele, raak je al snel afgestompt en verveeld. Geweld kan in principe wel filmisch interessant zijn, maar dan moet het ook ergens naartoe leiden. Tamahori weet wel degelijk hoe hij zijn verhaal in beeld moet brengen. De cameravoering is energiek zonder verwarrend te worden, de montage is hip zonder irritant te zijn. Op vormelijk vlak zit het wel goed, maar centraal in het scenario lijkt er een soort leemte te bestaan, die nooit wordt opgevuld. Er bestaan twee soorten saaie films: het soort dat vervelend wordt omdat er te weinig handeling is (arthouse drama's over mijmerende mensen, je kent het wel). En dan is er nog het soort dat barstensvol zit met oppervlakkige actie, maar nooit de moeite doet om een link te leggen met onderliggende thema's of ruimere context. 'The Devil's Double' is zo'n film par excellence.

De enige geldige reden om toch te gaan kijken, is de spectaculaire centrale vertolking van Dominic Cooper, die hier zowel de gesjeesde Uday, als de intense, serieuze Yahia speelt. Cooper geeft hier twee compleet verschillende acteerprestaties binnen dezelfde film: uitbundig, kinderlijk, maar levensgevaarlijk onbetrouwbaar als de zoon van Saddam (Al Pacino in 'Scarface' is écht nooit veraf), en dan weer erg ingetogen als Yahia. Een showy dubbelrol, die hem meteen de kans geeft om zijn bereik als acteur te tonen, en Cooper slaat de bal nergens mis. Naast hem staat Ludivine Sagnier, die opvallend zuiver Engels spreekt voor een Française, en voor de rest vooral haar indrukwekkende looks uitspeelt als Sarrab, de vriendin van Yahia.

alt

'The Devil's Double' is, zeker op technisch vlak, competent gemaakt, maar hij laat je achter met een gevoel van "was het dàt maar?". Die oplijsting van wreedheden, is dat echt alles dat Tamahori te vertellen heeft over Uday Hoessein? De film waarmee je deze nog het beste kan vergelijken, is 'The Last King of Scotland', over Ugandese dictator Idi Amin - die film was minder gewelddadig (op een memorabele finale na), maar hij kroop wél onder de huid van zijn personages. Waar zit Kevin Macdonald als je hem nodig hebt?

E-mailadres Afdrukken
 
The Devil's Double
UK-België / 2011
Regie: Lee Tamahori
Scenario: Michael Thomas
Met: Dominic Cooper; Ludivine Sagnier; Raad Rawi; Philip Quast
Duur: 109 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST