Banner

La Piel que Habito

8.5
Ewoud Ceulemans - 23 augustus 2011

Het gebeurt niet vaak, maar het wordt steeds duidelijker dat ze in Cannes dit jaar de verkeerde film bekroond hebben. En dan niet eens zo'n klein beetje: laten we een kat een kat noemen en 'The Tree of Life' categoriseren als een interessant, maar ook een beetje misplaatst en mislukt experiment van een regisseur die te veel in zijn eigen formule begon te geloven, en overgaan naar films die Malicks jongste ver achter zich laten wat kwaliteit betreft. Denkt u maar aan 'Le gamin au vélo': 87 minuten staalharde poëzie zoals alleen de Dardennes ze nog aan u voorschotelen. Of 'Melancholia', een film die Lars von Trier nog eens in goede doen toonde. Of, nu hij eindelijk hier te zien is: 'La Piel que Habito', de nieuwste van uw en mijn favoriete spanjool Pedro Almodóvar - een naam waarvan het altijd leuk is om die in een gesprek te laten vallen en zo meteen een pak intellectueler over te komen. Na het zien van 's mans nieuwste prent, wordt de vraag steeds prangender: wanneer gaan ze hem nu eindelijk eens die Gouden Palm geven?

Er is echter ook slecht nieuws. Voor de mannen onder u, weliswaar, want wie hoopt om voor de vierde keer Penélope Cruz in een Almodóvarfilm te zien, komt van een kale reis thuis. Ditmaal heeft Almodóvar voor één van zijn andere fetisjacteurs gekozen, zij het dan wel één waarmee hij al sinds 1990 niet meer heeft samengewerkt: Antonio Banderas. Meer dan twintig jaar na Átame! en een hoop slechte Hollywoodfilms later, keert Banderas nu terug naar zijn roots (niet definitief, natuurlijk) om samen te werken met de man van wie hij niet te beroerd is om hem zijn mentor te noemen. Banderas speelt de rol van Robert Ledgard, een plastisch chirurg die druk bezig is met het ontwikkelen van een nieuwe, stevigere mensenhuid. Proefpersoon van dienst is Vera (Elena Anaya), een jonge, mysterieuze deerne (en knap: zeg van Almodóvar wat je wil, maar hij heeft smaak), die in één van de kamers van Ledgards luxueuze villa gevangen wordt gehouden.

Tussendoor passeren ook nog enkele vintage Almodóvariaanse personages, waaronder een crimineel in een tijgerpak, een geblondeerde moeder met een complex over haar zonen, een dochter met een zenuwstoornis en een drugsverslaafde kleermaker. Met een zichtbaar genoegen linkt Almodóvar al zijn personages aan elkaar, zonder de focus op zijn twee hoofdfiguren te verliezen. Met een schijnbaar willekeurig, maar toch uitgekiend systeem van flashbacks laat de Madrileen de paden van zijn personages kruisen en tekent hij de achtergronden van Dr. Ledgard en zijn patiënte, die allebei een duister verleden hebben dat ze liever verborgen houden.

Hoewel de plot en de personages - waarover best zo weinig mogelijk geweten is voor je de film gaat zien - duidelijk aan het horrorgenre gerelateerd zijn, zou het behoorlijk onvolledig zijn om 'La Piel que Habito' uitsluitend als Almodóvars eerste horrorfilm te klasseren, en ook het ethische debat dat in het verhaal schuilt - in welke mate kunnen wetenschap en (plastische) chirurgie op een ethisch verantwoorde manier de mens modelleren? - laat de Spaanse regisseur links liggen. Ondanks referenties aan gothic klassiekers als 'Frankenstein' en 'Les Yeux Sans Visage', is Almodóvars negentiende niet zozeer een horrorfilm dan wel een van zijn latere, meer ingetogen melodrama's (denk aan 'Hable con Ella'), met nu een dan een welgemikte toets suspense, waarbij de Spaanse meester niet moet onderdoen voor Hitchcock himself. Meer dan in horror of controverse is Almodóvar geïnteresseerd in de personages die dat melodrama sturen: hoe ziek hun geest ook mag zijn, hoe donker hun verleden en hoe dubieus hun motieven, hij tekent hen met eindeloos veel respect, als het al niet met evenveel liefde is.

Almodóvar wordt gesteund door een geweldige Antonio Banderas, die hier zijn beste prestatie sinds héél lange tijd neerzet. De intensiviteit en onderkoeldheid waarmee hij Robert Ledgard neerzet, staan niet alleen mijlenver van het snotventje dat nog verloren liep tussen al die drukke vrouwen uit 'Mujeres al borde de un ataque de nervios', maar kan ook eindelijk doen vergeten dat de bekendste Spanjaard in Hollywood weinig meer is dan de stem van Puss in Boots. Ledgard is voor Banderas dan ook een dankbaar personage: sympathiek zouden we hem niet meteen durven noemen, maar de man boezemt wel bijzonder veel ontzag en respect in, en incorporeert zowel passie als dreiging: passie voor zijn onderzoek en het onderwerp daarvan, dreiging wanneer hij met een geladen revolver de trap afkomt en je werkelijk met elke stap, elke trede de spanning voelt toenemen. Het is dan ook bewonderenswaardig dat Banderas niet vervalt in een gemakzuchtige vorm van overacting - integendeel: de precisie waarmee Ledgard al zijn handelingen uitvoert, voelt eerder minimalistisch en onderkoeld aan, en toch slaagt Banderas erin om alle facetten van zijn personage tot in het detail aan de kijker over te brengen.

Maar toch, de echte ster van 'La Piel que Habito' blijft de maestro zelf. Het is slechts weinig regisseurs gegeven om hun film zo ontzettend mooi te maken, dat je elk shot zou willen inkaderen en aan de muur hangen. Almodóvar is inmiddels ver weg van de schreeuwerige kleuren en groteske farces van zijn komedies uit de jaren '80. Het geduld en de berekendheid waarmee hij banale handelingen, gaande van het met huid toedekken van een pop tot de verplichte ontsmetting voor de aanvang van een operatie, in beeld brengt, maken hen tot prachtige rituelen. Niets laat hij aan het toeval over: wanneer hij een slapende naakte vrouw filmt, lijkt dat shot niet toevallig op de renaissancistische werken die de muren van Ledgards villa sieren. En de tekeningen die de muren van Vera's kamer vullen, zijn niet zomaar tekeningen: zelfs in zijn achtergronden toont de regisseur zich een slaaf van schoonheid en symboliek. Om nog maar te zwijgen van de immer prachtige soundtrack van Alberto Iglesias, die zowel suspense als tragiek uitademt.

U hoort het, u voelt het, u weet het: 'La Piel que Habito' toont een vakman aan het werk. De manier waarop de Spanjaard als een volleerd chirurg zijn plot, zijn personages, en hun obsessies - die als vanouds psychologisch en seksueel getint zijn - dissecteert, getuigt van kunst en kunde. 'Volver' en vooral 'Los Abrazos Rotos' waren al twee uitstekende films, maar 'La Piel que Habito' is een bescheiden meesterwerk en zijn beste film sinds 'Hable con Ella'. Als hij volgende keer terug met een prent van dit kaliber naar buiten komt, valt er enkel maar te hopen dat ze zich in Cannes reppen om hem eindelijk die Palme d'Or te geven. Want die heeft hij voor 'La Piel que Habito' al meer dan verdiend.

E-mailadres Afdrukken
 
La Piel que Habito
Spanje / 2011
Regie: Pedro Almodóvar
Scenario: Pedro Almodóvar
Met: Antonio Banderas; Elena Anaya; Blanca Suárez; Marisa Paredes; Fernando Cayo; Jan Cornet
Duur: 117 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST