Banner

Bridesmaids

1.0
Dennis Van Dessel - 14 augustus 2011

Eén van de filmgenres die de laatste jaren de sterkste opmars heeft meegemaakt, is ongetwijfeld de bromance comedy. Komedies waarin de vriendschap tussen wat al te laat puberende mannen centraal staat, meestal kort voordat die mannen een kruispunt in hun leven bereiken, waarop ze alsnog verplicht zijn om volwassen te worden. 'The Hangover', 'Superbad', 'Pineapple Express' en ga zo maar door: het zijn allemaal gortige kluchten waarin er nauwelijks een vrouw te bespeuren is. In tegendeel: als er al vrouwen in meespelen, dan zijn zij meestal de spelbrekers, de onwelkome stem van de rede en de volwassenheid. Ik veronderstel dat het maar een kwestie van tijd was voordat er iemand op het snuggere idee kwam om de formule om te draaien en een female bromance comedy te maken. Het principe is exact hetzelfde: veel "kijk-ons-eens-gewaagd-staan-wezen"-pipi-kaka-humor, maar dan ingevuld met vrouwelijke personages, want hey, het is tenslotte daarvoor dat de Sufragettes zo lang geleden de straat op trokken, niet? Het resultaat heet 'Bridesmaids' en is irritant genoeg om je spontaan te doen twijfelen of de introductie van de burqa in onze samenleving echt wel zo'n slecht idee is.

Annie (Kristen Wiig) heeft het niet makkelijk: haar bakkerij is failliet gegaan, waardoor ze nu tegen haar zin bij een juwelier moet werken en bij de mannen krijgt ze alleen aandacht van fuck buddy Ted (Jon Hamm), wellicht de meest egoïstische en idiote man ter wereld. Ze is dan ook dolblij wanneer haar beste vriendin Lillian (Maya Rudolph) haar vraagt om haar bruidsmeisje en (dat volgt daar in Amerika blijkbaar op) wedding planner te zijn. Probleem: een recentere vriendin van Lillian, Helen (Rose Byrne), is vastbesloten om Annie bij alles wat ze doet de loef af te steken. Een hilarisch bedoelde catfight volgt.

Wie de Amerikaanse kritieken er zo eens op naleest, zal merken dat 'Bridesmaids' ginder zowaar beschouwd wordt als een toetssteen van feminisme in de commerciële cinema. De dames van 'Bridesmaids' vloeken als matrozen, zuipen als Zwitsers en leuteren 'Sex and the City'-gewijs over hun seksleven - kortom, ze doen eigenlijk alles dat mannen doorgaans doen in dit soort raunchy comedy. Bijgevolg werd de prent al snel op een voetstuk gezet als de één of andere grote doorbraak in de manier waarop vrouwen worden geportretteerd in de mainstream Amerikaanse film. Jubel en juich, want in plaats van afgebeeld te worden als zeurende huismoeders, lustobjecten of bazige matrones, zijn ze ditmaal platvoerse wijven die even boertig kunnen doen als eender welke vent. De vooruitgang, het is me wat.

Nog los van die twijfelachtige seksuele agenda, werkt 'Bridesmaids' gewoon niet als film. Veel plot is er niet, maar toch rekt regisseur Paul Feig de prent uit tot een gewetenloze 125 minuten. Het resultaat daarvan is dat we op den duur in feite een opeenvolging van sketches krijgen, waarvan er niet één echt grappig is, waarvan er veel oprecht pijnlijk zijn en die allemaal, zonder uitzondering, te lang duren. Om geen enkele reden woont Annie samen met een gesjeesd Brits broer-zus duo, dat sporadisch wordt opgevoerd om de speelduur wat aan te dikken. De zus heeft een tatoeage laten zetten, die nu vrolijk aan het etteren is - oh, de hilariteit! Of nog beter: blijkt dat die twee het dagboek van Annie hebben zitten lezen - zuurstof, snel! Die scènes zijn op zich niet grappig, en zijn bovendien compleet, maar dan ook compleet irrelevant voor de plot. Nog een voorbeeld? Voor de vrijgezellenavond van Lillian trekken Annie, Helen en de rest van de onderling inwisselbare bende naar Las Vegas. (Waarom Las Vegas? Zoals één van de vrouwen het uitdrukt: "I want balls in my face! BALLS!" Charmant.) Op het vliegtuig daar naartoe wordt Annie dronken, wat leidt tot een sequens van ruim tien minuten (!) aan lollig bedoelde zatlapperij. Conclusie van dat alles? Ze worden van het vliegtuig gesmeten en raken niet eens tot in Vegas. Beeld het je in: je spendeert als filmmaker tien minuten om je personages van punt a naar punt b te krijgen, en dan blijkt dat ze niet eens op punt b geraken. Op dat moment ben je geen verhaal meer aan het vertellen, maar gewoon scènes achter elkaar aan het zetten.

Scènes die dus niet bepaald uitblinken door hun komisch vernuft. We krijgen een komiek dikkerdje (Melissa McCarthy), die wordt opgevoerd als een fysiek en seksueel enorm agressieve tante. Wat grappig is, want hey, dikke mensen die seks hebben? That's some funny shit right there. En wanneer al de rest faalt, gaan de filmmakers gewoon volop voor de lichaamsvloeistoffen. Onze heldinnen gaan samen eten in een Mexicaans restaurant, waarna ze jurken gaan passen. Het spreekt voor zich dat de dames in het midden van de (no pun intended) poepsjieke winkel plotseling last krijgen van rommelende darmen en kerende magen. Resultaat: één van de bruidsmeisjes kotst op het hoofd van een ander, het dikkerdje laat heur pruttelende diarree in een wasbak lopen, en de bruid zelve vlucht in een hagelwitte jurk de straat op, om daar de controle over haar sluitspier definitief te verliezen. Gelàchen, mensen. Maar gelàchen! En een overwinning voor het feminisme dat die scène is, niet te geloven!

Kristen Wiig, die trouwens mee verantwoordelijk was voor het scenario, speelt de nominale heldin van heel het gebeuren, maar wist bij mij alvast maar weinig sympathie uit te lokken. Tijdens de hele film heeft ze immers perfect de kans om al haar problemen op te lossen, als ze maar niet vast zat in een scenario dat van haar vereist dat ze verder blijft klungelen. Eén goed gesprek met Lilian, één goed gesprek met haar boekhouder en één goed gesprek met de lieve, slungelachtige flik die haar wel ziet zitten (gespeeld door Chris O'Dowd) en alles zou uit de voeten zijn. Maar dan zouden we natuurlijk geen film hebben, en dus mag Wiig ergerlijk over en weer blijven lopen, met haar armen zwaaien en hysterische dialogen afsteken. Rose Byrne is beter als Helen - van haar is het tenminste de bedoeling dat ze irritant is - en Melissa McCarthy is relatief oké als de obligate fat girl waarmee we allemaal eens mogen lachen. (Want girl power of niet, het blijft Hollywood, en in Hollywood heeft men een vrouw graag aan 50 kilo of minder. Alles daarboven en je wordt herleid tot een schertsfiguur.) Jon Hamm wordt totaal verspeeld aan een betekenisloos bijrolletje, maar toont aan dat hij wel degelijk komische timing heeft.

Voeg daar nog een onverschillige beeldregie aan toe ("richt de camera gewoon op de mensen die aan het praten zijn en zie dat er niemand over struikelt") en zo heb je dan 'Bridesmaids', een pijnlijke, gênante vertoning, die bewijst dat vrouwen de standaard van scatologische humor nog lager kunnen leggen dan mannen. Wanneer gaan French & Saunders eens een film draaien? Kwestie van die Yanks eens te tonen wat dat nu zijn, grappige vrouwen.

E-mailadres Afdrukken
 
Bridesmaids
USA / 2011
Regie: Paul Feig
Scenario: Kristen Wiig; Annie Mumolo
Met: Kristen Wiig; Maya Rudolph; Rose Byrne; Melissa McCarthy; Jon Hamm
Duur: 125 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST