Banner

The Smurfs

0.5
Ewoud Ceulemans - 12 augustus 2011

'Donnez-moi le ... schtroumpf,' zei André Franquin, de geestelijke vader van Guust Flater en Robbedoes, toen hij tijdens een etentje niet op het woord 'zoutvat' kon komen. Veel meer had zijn collega Pierre Culliford, beter bekend als Peyo, niet nodig om een hoop kleine blauwe wezentjes te bedenken die hun beperkte woordenschat compenseren door te pas en te onpas het woord 'schtroumpf' te gebruiken. In onze regionen braken les schtroumpfs in 1958 door als 'de Smurfen', en niet veel later zou de hele wereld ze kennen - de Chinezen als 'Lánj?nglíng', de Spanjaarden als 'Los Pitufos'. Vanaf 1960 tot op de dag van vandaag zijn de Smurfen op zowat alle mogelijke manieren tot bij ons gekomen: er was de bekende stripreeks, er was de televisieserie, er was Vader Abrahams 'Smurfenlied', er waren de poppetjes, de koeken, en alle andere merchandise die je al dan niet gratis bij de supermarkt kon krijgen. En nu, meer dan vijftig jaar nadat ze voor het eerst het levenslicht zagen in een album van Johan en Pirrewiet, zijn de Smurfen - of 'The Smurfs' - er ook op het witte doek.

Tenminste, als we de animatiefilm 'De Fluit met 6 Smurfen' (1976) wegens totale onbekendheid (had u er ooit al van gehoord?) buiten beschouwing laten. Geregisseerd door Peyo in hoogsteigen persoon en gebaseerd op het stripalbum waarin onze blauwe vrienden geïntroduceerd werden, durven we er echter vanuit gaan dat 'De Fluit' dicht bij de roots en het oorspronkelijke karakter van de stripreeks bleef. Met 'The Smurfs' is dat wel even anders. Hoewel er terloops wel eens wordt vermeld dat de Smurfen in België geboren zijn - iets wat velen vergeten, wegens het universele karakter van de strips en de televisiereeks - voelt 'The Smurfs' oer-Amerikaans aan. Het duurt nog geen kwartier vooraleer zes van de blauwe schepsels, door toedoen van Clumsy - Klungelsmurf - en op de hielen gezeten door hun nemesis Gargamel (Hank Azaria), het Smurfendorp verlaten en in Manhattan belanden, meerbepaald in de flat van de yuppie Patrick (Neil Patrick Harris) en diens zwangere vrouw Grace (Jayma Mays). Pas wanneer er met hulp van Grote Smurf - Papa Smurf - een blauwe maan verschijnt, kunnen de Smurfen via hetzelfde portaal terug naar hun vertrouwde dorp.

Dat je van regisseur Raja Gosnell geen hoogstaande cinema moet verwachten, was wel te denken, daar de man eerder verantwoordelijk was voor films als 'Scooby Doo' en 'Beverly Hills Chihuahua' (de titel alleen al!). Films die ondergetekende (gelukkig) niet heeft gezien, maar waarvan het niveau ongetwijfeld nooit hogere toppen scheert dan de lengte van de gemiddelde Smurf - die, afgaande op de film, overigens drie appels bedraagt. Het is dan ook des te pijnlijker dat 'The Smurfs' op geen enkel moment aan mijn overigens zéér geringe verwachtingen wist te voldoen. Het scenario is een aaneenschakeling van komisch bedoelde, maar gênant uitdraaiende scènes, afgewisseld met geforceerd melige momenten die zelfs de goedkoopste chick flick niet hadden gehaald. Een Schotse Smurf - speciaal voor deze film verzonnen, trouwens - die boven een windrooster gaat staan en je een blik onder zijn kilt gunt? Sorry, niet grappig. Smurfette - van een stem voorzien door de veel te alomtegenwoordige Katy Perry - die 'I kissed a Smurf and I liked it' zegt? Sorry, niet grappig.

Wanneer je denkt dat je balanceert op de rand van een indigestie aan ontzettend flauwe moppen (gekruid met het oorverdovende gelach van een twintigjarige die kennelijk nog nooit met het woord 'niveau' is geconfronteerd), moet het ergste echter nog komen. Het is onmogelijk te zeggen wat de regisseur en zijn team aan scenaristen heeft bezield, maar de scène waarin Patrick en zijn zes Smurfentellende band Guitar Hero beginnen te spelen, is er eentje waarbij je je schaamt in de filmmakers hun plaats. En het is niet eens de enige: Neil Patrick Harris (de tv-geek onder u kent hem uit 'How I Met Your Mother') die op de tonen van AC/DC zijn looking tough-face opzet om Papa Smurf uit Gargamels kasteel te bevrijden is een van de andere momenten waarbij je ergernismeter donkerrood kleurt. En over het in Amerikaanse sentimentaliteit gedrenkte einde wordt er best zo weinig mogelijk gezegd.

Hetzelfde geldt overigens voor de personages: de Gargamel die een ergerlijk overacterende Hank Azaria (u allen bekend als één van de voornaamste stemmenleveranciers voor 'The Simpsons') neerzet, is niet alleen bijzonder goedkoop gekostumeerd, het is ook een personage waarvoor de superlatief van 'karikaturaal' ontoereikend is om het te beschrijven. De scènes waarin hij over een stomend rioolrooster heen stapt om een 'mysterieuze introductie' te maken of boos wordt op zijn rosse kater Azraël, doen je afvragen of Gosnell eigenlijk ooit al een goede komedie heeft gezien. De mannelijke Smurfen vallen nog mee qua karaktertekening - in die zin dat ze je niet mateloos irriteren - maar de oppervlakkigheid van Smurfette slaat dan weer alles; veel leger dan dit wordt een personage niet.

Een van de vele andere gebreken, is dat Gosnell er ook nog in slaagt om een overdosis goedkope filmreferenties doorheen zijn 103 minuten durende mislukking te weven. De opvliegende jurkscène uit 'The Seven Year Itch' is al eindeloos vaak gekopieerd, maar het is nog maar zelden op een manier gebeurd die het origineel eer aandoet. Dat Gosnell en zijn scenaristen ook daar schromelijk in mislukken, hoeft dan ook niet te verwonderen. Passeren ook nog de revue: de 'Freedom!'-kreet uit 'Braveheart', de Achilles-aanvalssprong uit 'Troy', en, het ergst van al: het moment uit 'Lord of the Rings' waarin Gandalf een mot toefluistert om hem met de hulp van een adelaar te redden vanuit Orthanc. Nooit zal ik die scène nog kunnen bekijken zonder dat ze onaangename herinneringen aan een in een hoop vliegen gehulde Gargamel zal oproepen.

Deed het visueel best wel aantrekkelijke openingsshot me een seconde lang vermoeden dat deze film wel eens beter zou kunnen uitdraaien dan ik had gevreesd, kon ik één uur en tweeënveertig minuten (en dat zijn er veel te veel) later enkel maar constateren dat het resultaat nog veel slechter is uitgedraaid dan ik had durven denken. De goedkope overdosis mislukte moppen, clichématige, melodramatische momenten, en een wel erg gemakkelijke moraal, doen ons nu al huiveren voor het in 2013 geplande vervolg. De aanwezigheid van de in witte broekjes gehulde blauwe figuurtjes had zich beter beperkt tot de dialoog uit Donnie Darko waarin Jake Gyllenhaal constateert dat Smurfen aseksuele wezens zijn. Benieuwd of ik die film nog zal kunnen zien zonder aan deze pijnlijke opeenstapeling van mislukkingen te denken...

E-mailadres Afdrukken
 
The Smurfs
USA / 2011
Regie: Raja Gosnell
Scenario: J. David Stem; David N. Weiss; Jay Scherick; David Ronn
Met: Neil Patrick Harris; Hank Azaria; Jayma Mays; Sofía Vergara; Katy Perry; Alan Cummings; Anton Yelchin; Jonathan Winters
Duur: 103 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST