Banner

Kung Fu Panda 2: The Kaboom of Doom

4.0
Vincent Van Peer - 18 juni 2011
alt
alt
alt
alt

Toen wij enkele weken geleden vooruitblikten op het sedertdien helemaal op kruissnelheid gekomen blockbusterseizoen, beschreef ons aller Dennis 'Kung Fu Panda 2' als volgt: "een film die er letterlijk alleen maar kwam omdat de boekhouding van Dreamworks zei: 'Doe maar, jongens'." Uiteraard staan de duimschroeven hier op de redactie altijd in opperste staat van paraatheid voor wie onze nobele hoofdredacteur durft tegen te spreken (een onverlaat, hij die zulks probeert!) en houdt Dennis steevast een emmer bijtend zuur bij de hand voor de ongelukkigen die menen dat 3D "af en toe nog wel oké" is. (Of waar zijn ex-recensenten Peter en Barbara naartoe, dacht u?) Maar ik dwaal: ook zonder de dreiging van fysieke marteling had onze welriekende herder volkomen gelijk: 'Kung Fu Panda 2' bestaat alleen maar omdat het mathematisch zeker was dat die poen ging opbrengen, en laat zich ook als dusdanig bekijken. In 3D nog wel. Onverlaten!

Hoewel Jack Black na de release van vorige prent bij de vraag hoe het nu net zat met de adoptie van Po - de dikke panda, niet de Teletubby - nog antwoordde dat werkelijk geen enkele kleine dat ook maar één zier kon schelen, gaat het verhaal in deel twee over, jep, de adoptie van Po. Jack Black heeft kennelijk door dat geen hond nog geïnteresseerd is in zijn live action films en is in mijn hoofd nu olijk door de straten van LA aan het huppelen met zijn cheque in de hand, maar doet voorlopig nog altijd het stemmenwerk van het obese zoogdier. Maar wij dwalen weer af (concentreer u maar eens op een recensie wanneer twee Nubische wachten - acolieten van Zijne Desselheid - uw kerker zijn binnengestormd om te controleren of het pennen wel afdoende vooruitgaat) en het verhaal van 'Kung Fu Panda 2' gaat zichzelf niet vertellen. Of misschien ook wel. Maar kom.

Het begint Po (Jack Black, nog steeds) dus te dagen dat het een tikje vreemd is dat zijn vader (James Hong) een gans is, terwijl hijzelf toch duidelijk een panda is. Ondertussen wordt hij aangespoord door zijn meester, de wijze Shifu (het kan Dustin Hoffman allemaal geen zák meer schelen) om zijn inner peace te vinden. Die zal hij sneller dan verhoopt nodig hebben, want de kwaadaardige pauw Lord Shen (Gary Oldman) schuimt het land of op zoek naar metaal om zijn superieure nieuwe wapens mee te bouwen. Wapens die de kunst van de kung fu weleens overbodig zouden kunnen maken. En zo moet Po er samen met Tigress (Angelina Jolie), Mantis (Seth Rogen), Monkey (Jackie Chan) en Viper (Lucy Liu) op uit trekken om Shens plannen te dwarsbomen en het mysterie van zijn eigen afkomst te ontrafelen.

Dat hele verhaal pikt uit de Disney-catalogus dat het geen naam heeft, schaamteloze sentimentaliteit en zedenles incluis, maar doet mij (ironisch genoeg) vooral denken aan de scène met de gieren uit 'Jungle Book': "Hey scenarist! Wat gaan we doe-hoen?" - "Heb ik net aan jou gevraagd." - "Wat gaan we doe-hoen?" - "Heb ik net aan jou gevraagd." - "Man, zeg dan wat!" - "Euh, 'k weet niks!" - "*zucht* Oudercomplex 3.2 uit het Handboek voor Generische Animatiefilms dan maar?" - "Ka-ching!" Afijn, zoiets. 't Is deftig genoeg uitgewerkt om de kleine ukken anderhalf uur lang thoroughly entertainted te houden, maar voor iedereen ouder dan 12 zal de plot na een klein kwartier al wel duidelijk zijn. De rest van het verhaal wordt opgevuld met hectische actiescènes en set pieces die elkaar in ijltempo opvolgen. De film zou maar eens twee minuten ademruimte moeten krijgen voor - ik zeg maar iets - een dialoog of zo.

Doorgaans vind ik de look van Dreamworks-producties overigens ongeveer even aantrekkelijk als vrouwen uit het Antwerpse die de "sch"-klank uitspreken als "sjch" - u weet wel: "da zén kaaj sjchoewn bottekes" of ook wel "amaai, dieje sjiwawwa is kaaj sjchatteg" - maar op dat vlak is 'Kung Fu Panda 2' gelukkig een dikke meevaller. De plaatjes die u op het scherm ziet verschijnen zijn bijwijlen zéér mooi, de sporadische animatiesequensen zijn helemaal pareltjes en zowel begin- als eindgeneriek zien er zo piekfijn uit dat je bijna zou gaan geloven dat er in de Dreamworks-kantoren toch een paar mensen rondliepen die bézig waren met dit project. Ook sommige van de razendsnel voorbijflitsende fysieke mopjes tijdens de actiesequensen mogen er best zijn. Dat maakt het natuurlijk des te spijtiger dat er in de hele film niet één beest rondloopt waar je ook maar een beetje sympathie voor kan opbrengen. Zelfs niet Jean-Claude "Master Croc" Van Damme, die wij toch eerder als mossel hadden gezien.

Ondertussen merk ik dat de avondlucht mijn kerker komt binnenwaaien en dat die twee Nubiërs (dat is tegenwoordig toch de politiek correcte term, hé? Ben al even niet meer buiten geweest) hun speren beginnen te scherpen, wat als vanouds mijn cue is om af te ronden. En waarom ook niet met een conclusie? 'Kung Fu Panda 2' is geen slechte film, maar wel een verwaarloosbare die vooral de allerkleinsten zal aanspreken. Toch een pluspunt: het tijdperk van de postmoderne knipogerij lijkt bij deze definitief voorbij te zijn! Feest! Dennis, een glas lauw water, if you please!

E-mailadres Afdrukken
 
Kung Fu Panda 2: The Kaboom of Doom
Regie: Jennifer Yuh Nelson
Scenario: Jonathan Aibel; Glenn Berger
Met: Jack Black; Angelina Jolie; Gary Oldman; Danny McBride; Dustin Hoffman; Seth Rogen; Lucy Liu; Jackie Chan

Recensies:
Kung Fu Panda

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST