Banner

Rabbit Hole

9.0
Dennis Van Dessel - 13 april 2011




Hoe lang is het al geleden dat Nicole Kidman nog eens in een goede film zat? Niet zomaar ça va, maar écht goed? Yup, wij hebben er ook even over moeten nadenken, en eigenlijk moeten we al teruggaan naar 'Birth', uit 2004, om er eentje te vinden waar we onverdeeld enthousiast over waren. De voorbije tien jaar dook de voormalige mevrouw Cruise maar al te vaak op in zielloze big budget-producties (nog 'The Golden Compass', iemand?), waarin ze haar onrustwekkend bewegingloze Botox-voorhoofd mocht showen, en teleurstellende mumblecore-films als 'Margot at the Wedding', die zonder dat het haar schuld was, bloody awful was. Maar goed, een nieuw decennium is begonnen, de Botox is klaarblijkelijk uitgewerkt (ze kan opnieuw haar wenkbrauwen optrekken, wat altijd meegenomen is) en Kidman zit eindelijk nog eens in een pareltje: samen met Aaron Eckhart staat ze lichtjes briljant te wezen in 'Rabbit Hole'.

Eckhart en Kidman spelen Howie en Becca, een gelukkig getrouwd koppel dat acht maanden geleden hun vierjarige zoontje verloor in een stom verkeersongeluk. Het jongetje liep zijn hond achterna de straat op, een auto kon niet op tijd stoppen en het leven zou nooit nog hetzelfde zijn. Na acht maanden proberen Howie en Becca hun leven stilaan terug op gang te krijgen, maar het blijft moeilijk. Howie vindt steun bij een zelfhulpgroep - en dan vooral bij één bepaalde rouwende moeder - terwijl Becca dat allemaal maar onzin vindt. Howie houdt krampachtig vast aan tekeningen, foto's en filmpjes, terwijl Becca liever niet constant geconfronteerd wordt met de afwezigheid van haar zoontje. Ze verwerken hun verdriet op heel verschillende manieren, waardoor na een tijdje ook hun relatie in gevaar komt.

Dat klinkt als een immens deprimerend verhaal, maar één van de grote krachten van David Lindsey-Abaire's script (gebaseerd op zijn eigen toneelstuk) is juist dat hij nooit verglijdt in goedkoop sentiment of tranerigheid. Uiteraard is 'Rabbit Hole' niet bepaald lachen, gieren, brullen, maar Lindsey-Abaire en regisseur John Cameron Mitchell weten een goede balans te vinden tussen de dramatiek van de situatie enerzijds, en anderzijds ook het besef dat de wereld verder draait. Dat doen ze door zich te concentreren op doordeweekse sociale situaties, die opeens een pak moeilijker worden door de dood van een kind. Becca's zus wordt zwanger, en wat onder normale omstandigheden gewoon fantastisch nieuws zou zijn, wordt nu een beetje gênant. Na acht maanden komt Howie nog eens op z'n sokken af om te proberen met zijn vrouw te vrijen, maar Becca interpreteert dat als een poging om meteen een ander kind te verwekken: "Jij wilt David vervangen!" Wanneer Howie en Becca beslissen om hun huis te verkopen, komt er een moment waarop ze de kinderkamer laten zien aan potentiële kopers: "Oh, hoe oud is uw zoontje?" En wat moet je dan antwoorden aan wildvreemde mensen? En met dat soort situaties zit de film afgeladen vol. 'Rabbit Hole' observeert hoe moeilijk doodnormaal menselijk contact wordt, als je voortdurend met een dergelijk trauma rondloopt. Je wilt jezelf er over zetten, maar je wilt ook je eigen kind niet uit je leven wissen. Je wilt voortgaan, maar je wordt er telkens opnieuw naar teruggetrokken - het hangt als een wolk over elk gesprek, over alles wat je doet.

Maar omdat het verdriet van Howie en Becca continu wordt afgezet tegen hun relaties met de buitenwereld, krijgt de film nooit de kans om melodramatisch te worden. De personages zwelgen niet in hun eigen miserie, ze proberen die achter zich te laten. De vraag is alleen of dat wel kan. Het scenario - dat overigens nergens zijn theatrale origines verraadt - maakt er een punt van om niemand schuld toe te wijzen. Zelfs de bestuurder van de wagen kon er écht niets aan doen. Lindsey-Abaire schetst zijn personages op een erg geloofwaardige, heldere manier: hun daden zijn altijd duidelijk gemotiveerd, hun keuzes logisch. Ik heb al mensen horen klagen dat 'Rabbit Hole' "geen plot" zou hebben. Tja, dat hangt er maar van af wat je bedoelt met "plot". De makers sleuren er geen geforceerde intriges bij, dat is zeker waar. Maar zo hoort het ook: 'Rabbit Hole' gaat over echte mensen die echte emoties doormaken. Op 91 ultrakorte minuten gunnen Mitchell en Lindsey-Abaire ons een blik op hun leven. Ze observeren en zijn weer weg. Maar hun observaties zijn scherp en aan het einde moet je al van steen zijn om niét ontroerd te raken. De dialogen passen overigens perfect in het plaatje, met als uitschieter een monoloog van Dianne Wiest aan het einde van de film: "De dood van een kind wordt nooit makkelijker. Maar het verandert wel. Het wordt een soort steen die je met je meedraagt. Maar dat is oké. Het is wat je hebt in plaats van je zoon."

Het acteerwerk is unaniem sterk. Nicole Kidman kreeg een Oscarnominatie voor haar rol - die, zoals verwacht en voorzien, naar Natalie Portman ging voor 'Black Swan' - en geeft inderdaad een doorleefde prestatie, die net als het scenario nooit in de val trapt van overdreven pathos. Aaron Eckhart is uitstekend als altijd in zijn rol van echtgenoot die ogenschijnlijk zijn emoties onder controle heeft, maar altijd maar een haartje verwijderd is van een meltdown. Dianne Wiest is solide in een belangrijke bijrol, maar ik was vooral ook onder de indruk van Miles Teller als de autobestuurder die nu met zijn schuldgevoel moet leven. Zijn subtiliteit in die rol is erg overtuigend, en zorgt voor een vertolking die een dag later nog onder de huid zit.

'Rabbit Hole' is een kleine, intieme film, smaakvol geregisseerd, intelligent geschreven en prachtig geacteerd. Hij is niet in 3D, hij speelt zich niet af in een fantasiewereld en er gaat ook geen franchise van komen. En reken maar dat dat allemaal warme aanbevelingen zijn.

E-mailadres Afdrukken
 
Rabbit Hole
USA / 2010
Regie: John Cameron Mitchell
Scenario: David Lindsey-Abaire
Met: Nicole Kidman; Aaron Eckhart; Dianne Wiest; Miles Teller; Tammy Blanchard; Sandra Oh
Duur: 91 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST