Banner

Sucker Punch

2.0
Dennis Van Dessel - 28 maart 2011




Oh, how the mighty have fallen. Zack Snyder beleefde in 2004 zijn doorbraak met 'Dawn of the Dead': een snoeiharde, hondsbrutale horrorfilm die de goede smaak en de politieke correctheid vrolijk negeerde om zijn publiek een oplawaai van jewelste te bezorgen. Een opwindende jonge filmmaker leek te zijn opgestaan, maar helaas: sindsdien heeft Snyder dat niveau nooit kunnen evenaren. '300' was een fascistoïde ode aan mannelijkheid en geweld, door onze strot geramd met een irritante Playstation-stilistiek. 'Watchmen' was een stap in de goede richting, maar had fameus te lijden aan zijn eigen pretentie en speelduur en 'Legend of the Guardians' was een oppervlakkig visueel spielerei, waar geen mens van heeft wakker gelegen. En nu is er dan 'Sucker Punch', een zwaar gehypet SFX-festijn dat zichzelf met de slagzin "You will be unprepared" ongegeneerd profileert als een nooit eerder gezien spektakel. Aan ambitie ontbreekt het Snyder duidelijk niet, maar het eindresultaat is eerder bespottelijk dan grensverleggend. 'Sucker Punch' is een onsamenhangende orgie aan speciale effecten, die veelbelovend begint, met een hypergestileerde proloog, maar daarna al snel verdrinkt in zijn eigen visuele bombast.

Emily Browning, ooit nog één van de weeskinderen uit de onderschatte Jim Carreyfilm 'Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events', speelt Babydoll, een meisje van twintig dat op z'n zachtst gezegd een moeilijke week doormaakt. Na de dood van haar moeder wil haar gemene stiefvader haar erfenis inpikken, door Babydoll zonder al te veel boe of ba te laten opsluiten in een gesticht voor krankzinnigen. Daar dreigt ze een lobotomie te zullen krijgen (we schrijven begin jaren zestig, toen dat soort dingen nog gebeurde), maar net voor het zover is, ontsnapt Babydoll naar de enige plek die haar nog rest: haar verbeelding.

In Babydolls fantasie verandert de instelling plotseling in een luxebordeel, waar ze samen met enkele andere meisjes verplicht wordt te dansen voor en wippen met de betalende klant. Ze spant samen met Sweet Pea (Abbie Cornish), Blondie (Vanessa Hudgens), Rocket (Jena Malone) en Amber (Jamie Chung) om te ontsnappen uit het hoerenhuis, en om dàt te doen, moet ze zich nog verder terugtrekken in haar verbeelding. Bijgevolg krijgen we enkele lange fantasiesequensen binnenin de originele fantasie. En het is daar dat de film definitief in de fout gaat.

De eerste droomlaag van 'Sucker Punch' vertoont nog duidelijke parallellen met de werkelijkheid: dezelfde gezichten duiken op met andere persoonlijkheden en de mentale ontsnapping aan de lobotomie spiegelt de fysieke ontsnapping aan het bordeel. Dat alles valt dus nog te verdedigen. Maar eens Snyder nog een laag dieper in de fantasie gaat, verliest hij zijn greep op het verhaal. De dromen-binnenin-de-droom functioneren eigenlijk als zelfstandige kortfilms, die weinig of niets te maken hebben met de werkelijkheid, de eerste droomlaag of elkaar. De vijf dames gaan - schaars gekleed, uiteraard - de strijd aan met achtereenvolgens gigantische samoerai, zombies, Orcs, draken en robots. Waarom juist die creaturen? Hoe komt het dat Babydoll juist daarover fantaseert? Geen mens die het weet - ik veronderstel dat Snyder samoerai, zombies, Orcs, draken en robots gewoon cool vond, en ze daarom maar, met of tegen hun zin, allemaal in dezelfde film heeft gepropt. Mochten die sequensen dan nog korte onderbrekingen van het verhaal zijn, dan zou dat misschien nog niet zo erg zijn. Maar nee - ze nemen ongeveer de helft van de speelduur in beslag. Dat wil dus zeggen dat ongeveer de helft van de film totaal irrelevant is voor de andere helft. Nooit een goed teken.

In feite heeft de verhaalstructuur van 'Sucker Punch' veel gemeen met de laatste 20 minuten van Terry Gilliams meesterwerk 'Brazil'. Ook hier gaat het over iemand die de werkelijkheid ontvlucht naar een imaginaire wereld. Het verschil is alleen dat we in 'Brazil' een scherpe analyse kregen van de realiteit waarin het verhaal zich afspeelde. De fantasieën van het hoofdpersonage creëerden daarvan een geïdealiseerde versie. Het plaatje klopte. In het geval van 'Sucker Punch' worden dergelijke overwegingen genegeerd om plaats te maken voor puur visueel bombast.

Want binnenin die kortfilms is het één en al actie, actie en nog eens actie. Snyder maalt niet om spanningsopbouw, maar gooit er simpelweg zoveel mogelijk CGI-creaturen en decibels tegenaan. Spannend dreigt het nooit te worden, maar je davert wel bijna uit je bioscoopstoeltje omdat er zoveel visuele en auditieve overdaad op je wordt afgevuurd. Snyder kickt blijkbaar op slow motion shots van bruut geweld (zie ook zijn eigen '300'), en ook jonge vrouwen in minuscule minirokjes en/of jarretelles kan hij klaarblijkelijk wel smaken. Wat enerzijds begrijpelijk is, ware het niet dat hij de dames pas durft erotiseren eens ze in een gewelddadige context worden geplaatst. Vrouwen zijn in 'Sucker Punch' pas aantrekkelijk als ze vechten. En op die manier onthult Snyder meer over zichzelf dan hij zelf misschien beseft.

Ja maar, hoor ik u denken, voor het verhaaltje moet je dan ook niet naar dit soort film gaan kijken. Het gaat over de visuele ervaring. Ziét het er allemaal een beetje indrukwekkend uit? Goh, de afdeling die de CGI-effecten verzorgde, heeft in ieder geval overuren gedraaid, en met resultaat. De stijl is min of meer gelijkaardig aan wat Snyder zelf al toonde in '300', hoewel hij ditmaal net iets minder ver gaat. De grens met het betere videogame is sowieso al snel bereikt en overschreden. Maar wat ik miste, was echte verbeeldingskracht. De Orcs zijn gewoon letterlijk de Orcs uit 'Lord of the Rings' en de robots vertonen verdacht veel gelijkenissen met die uit 'I, Robot'. Voor de samoerai, de zombies en de draken kan je minder duidelijk bepalen waar de inspiratie exact vandaan kwam, maar echt vernieuwend leek het me sowieso niet. Snyder gooit veel verschillende creaturen op een hoop, maar ze zijn allemaal rechtstreeks afkomstig uit het canon aan filmmonsters. Hij heeft niets ervan zelf bedacht. Voor een film die bijna uitsluitend bestaat bij de gratie van zijn visuele slagkracht, is het jammer dat ik niets heb gezien dat ik niet al kende uit andere prenten. De persvisie van 'Sucker Punch' was overigens in 2D. Lieve mensen, ik heb veel voor jullie over, maar ik val nog liever dood dan dat ik dit geval ook nog eens in 3D ga ondergaan om te beschrijven hoe donker het beeld was en hoe er af en toe eens iets uit het scherm kwam priemen.

De actrices presteren behoorlijk - ik kijk er naar uit om Emily Browning te zien in een rol waarin ze haar talenten wél mag tonen, in plaats van gewoon beeldvulling te zijn in een effectenshow. Browning zong zelf trouwens interessante covers van nummers als "Sweet Dreams are Made of This" en "Where Is My Mind", die knap werken in de context van de film. De soundtrack lijkt me dan ook een verstandiger investering dan een cinematicket.

E-mailadres Afdrukken
 
Sucker Punch
USA / 2011
Regie: Zack Snyder
Scenario: Zac Snyder; Steve Shibuya
Met: Emily Browning; Abbie Cornish; Jena Malone; Vanessa Hudgens; Carla Gugino; Scott Glenn; Jon Hamm
Duur: 110 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST