Banner

The Fighter

3.0
Dennis Van Dessel - 05 februari 2011




Niet zo lang geleden kwam ik een site tegen waarop de één of andere lolbroek de posters van Oscargenomineerde films had bewerkt met Photoshop, om de titels te veranderen in "de waarheid" over de prenten. '127 Hours' werd 'You Have to Wait 85 Minutes Until He Cuts His Arm Off'. 'Black Swan' werd 'Lesbian Sex'. 'Winter's Bone' werd 'Poor People are Depressing'. En 'The Fighter' werd 'The Wrestler... But with Boxing'. De nagel op de kop. Regisseur David O'Russell heeft zijn nieuwste film zelfs gemaakt met Darren Aronofsky als executive producer, en onder omstandigheden die griezelig gelijkaardig zijn aan die waarin Aronofsky aan 'The Wrestler' begon. Zijn vorige, 'I Heart Huckabees', was veel te bizar en experimenteel voor het grote publiek en werd bijgevolg een commerciële flop (net zoals 'The Fountain' dat was voor Aronofsky).

Wat dus betekent dat O'Russell nu simpelweg de kans heeft aangegrepen om een traditioneel sportdrama te maken, waarmee hij vooral niemand voor het hoofd kan stoten. De gesjeesde, naar verluidt bijzonder veeleisende en egocentrische regisseur die eigenzinnige werkjes afleverde als 'Three Kings' en het onderschatte 'Huckabees', plooide zich - op z'n minst tijdelijk - naar de wetten en gebruiken van Hollywood, om zijn carrière te redden. En met succes: in Amerika lusten ze er wel pap van, met overweldigend positieve recensies en, op het moment van schrijven, zeven Oscarnominaties. Dat betekent sowieso dat 'The Fighter' nu al een triomf is voor iedereen die erbij betrokken was. Behalve voor zeurpieten zoals ik, die wel hielden van David O'Russell de amokmaker. David O'Russell de lastige, maar eindeloos vindingrijke filmmaker. En die het jammer vinden dat hij nu zo'n oerconventionele "geef mij prijzen"-film heeft gemaakt, die nergens verrast en nergens de persoonlijkheid van de regisseur verraadt.

Het waargebeurde verhaal draait rond Micky Ward (Mark Wahlberg), een beloftevolle bokser die afkomstig is uit een white trash familie. Hij heeft zeven zusters, die zich roepnamen laten welgevallen als "Red Dog" en "Beaver", en allemaal quasi-identieke, zwaartekracht tartende kapsels hebben. Zijn halfbroer Dicky (Christian Bale) stond zelf ooit in de ring, maar is intussen afgezakt in de marginaliteit: hij zit aan de crack en moet regelmatig een nachtje logeren bij de politie. Dicky dient bovendien als trainer voor Micky, wat misschien verklaart waarom diens carrière niet meteen een hoge vlucht neemt. Maar daar komt verandering in wanneer Micky kennis maakt met Charlene (een uitstekende Amy Adams), een grofgebekte serveerster die weet wat goed is voor hem. Met een nieuwe entourage begint Micky aan een zwaar trainingsparcours, dat hem de ene overwinning na de andere oplevert. Maar uiteindelijk moet hij toch vrede zien te vinden met zijn familie.

Gebaseerd op ware feiten of niet, er zijn maar weinig filmfans die dat verhaal al niet een keer of twintig gehoord hebben. Iedereen vergelijkt steeds met 'The Wrestler', maar ga terug naar 'Rocky', 'Cinderella Man' of eender welke andere sportfilm waarin een underdog toch hogerop weet te komen, en je zult in essentie exact dezelfde prent zien. Wat niet wil zeggen dat 'The Fighter' niet weet te boeien - er zit energie in de film en je hoeft je 115 minuten lang niet te vervelen. Maar er is ook niets aan het verhaal dat 'The Fighter' doet opvallen in die lange rij aan genregenoten. Of het moest al de twijfelachtige manier zijn waarop de vrouwen geportretteerd worden. Charlene wordt afgebeeld als een sterke dame die van niemand iets pikt, maar voor het overige is ze weinig meer dan de typische vrouw-aan-de-zijlijn. Je zit bijna te wachten tot Stand By Your Man op de soundtrack komt. En dat is dan nog een droomrol vergeleken met de andere leden van het zwakke geslacht. De zeven zussen dienen hier als een soort van kakelend Griek koor, dat niets anders doet dat venijnige opmerkingen spuwen. De moeder van Micky en Dicky (wat een combinatie van namen, trouwens) kan overigens gerust naast haar dochters gaan zitten: een kettingrokende bulldozer van een wijf (gespeeld door de geweldige Melissa Leo, die veel geweldiger was in 'Frozen River' een jaar of twee geleden) die verwacht dat iedereen voor haar springt, of anders begint ze met potten en pannen te smijten. De enige andere dame in het gezelschap is Micky's ex-vrouw, die de hele film lang geen woord zegt of het is een verwijt dan wel belediging aan zijn adres. In tegenstelling daartegen staat Micky's minzame vader, zijn sympathieke nieuwe coach en zelfs de nieuwe echtgenoot van zijn ex-vrouw, die veel redelijker met hem kan praten dan zijzelf. Misogynie? Goh, dat is een groot woord waarmee je voorzichtig moet zijn. Maar het is wel een feit dat er geen enkele goed ontwikkelde vrouwenrol in de film zit - op Amy Adams na, krijgen ze allemaal negatieve clichés te spelen. Adams zelf krijgt een positief cliché.

Christian Bale krijgt veel lof toegeworpen voor zijn rol als Dicky de junkie - hij speelde weer een twintigtal kilo kwijt en meer dan ooit tevoren staat hij zich in elke scène zichtbaar te geven. Zijn hele vertolking is opgetrokken uit tics en theatrale bewegingen. Zodra Bale een scène binnenwandelt, kijk je naar niemand anders meer, maar ik ben niet zo zeker of dat wel een compliment is. Tenslotte is hij ook constant nadrukkelijk aan het performen, om aandacht aan het vragen. Een goed acteur kan ook luisteren naar zijn tegenspelers. Acteren is reageren, u kent het cliché wel. Christian Bale moet er niks van weten - deze man wil een Oscar, en hij laat het weten tijdens elke seconde op dat scherm. Dan liever Mark Wahlberg, die veel meer ingetogen speelt, maar juist daardoor een sterkere indruk maakt. Hij staat zich niet constant uit te sloven, maar bouwt geleidelijk aan zijn personage op, met een vertolking die - stel je voor - subtiliteit bevat. Amy Adams is wel bijzonder sterk, in een rol die opnieuw een aspect van haar persoonlijkheid belicht die ik nog niet had gezien. Het prinsesje uit 'Enchanted' en de schuchtere non uit 'Doubt' zijn hier ver weg. Adams speelt Charlene met een gehardheid die perfect geloofwaardig is.

Gooi daar nog wat onverschillig in beeld gebrachte gevechtsscènes bovenop (de camera blijft grotendeels aan de zijlijn, zodat je het gevoel van een tv-reportage krijgt), en je hebt 'The Fighter'. Een onderhoudende film, maar dan wel één waar geen greintje inspiratie in terug te vinden valt, die heel vreemde standpunten inneemt tegenover vrouwen en de acteurs vrij laat om - als ze niet uitkijken - hun ergste instincten te volgen. David O'Russell, wil je alsjeblieft gewoon terug een arrogante klootzak worden die zijn acteurs verrot scheldt? Zolang je ondertussen maar weer goeie films draait.

E-mailadres Afdrukken
 
The Fighter
USA / 2010
Regie: David O'Russell
Scenario: Scott Silver; Paul Tamasy; Eric Johnson
Met: Mark Wahlberg; Christian Bale; Amy Adams; Melissa Leo; Jack McGee
Duur: 115 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST