Banner

Scott Pilgrim vs The World

9.0
Vincent Van Peer - 25 december 2010




Veel mensen zullen er waarschijnlijk al in de eerste minuten horendol van worden, maar voor wie houdt van originele, gedurfde en totaal geflipte cinema, is 'Scott Pilgrim vs. the World' een must-see. Lauwtjes ontvangen bij de critici en geflopt aan de kassa's, maar wel veruit de meest prikkelende, spannende, gewaagde twee uurtjes cinema die u dit jaar zal tegenkomen. Films als 'Eternal Sunshine and the Spotless Mind' en '(500) Days of Summer', die het genre van de romantische komedie op hun eigen, vindingrijke wijze op hun kop zetten, zijn dun gezaaid, maar aan dat rijtje mag je nu ook 'Scott Pilgrim' toevoegen: een zwierige mélange van videogames, comic books en indiemuziek, verpakt in één fantastische rom com. Een hyperactief, associatief opgebouwd flipperkastkanon van een film die meer oprechtheid en goesting uitstraalt dan alle 'Zot Van A's en 'Step Up's van deze wereld.

Het verhaal draait om het turbulente liefdesleven van Scott Pilgrim, de beminnelijke bassist van Sex-Bob-Omb, een ambitieus indiegroepje. Scott (Michael Cera) heeft een platonische relatie met Knives Chau (Ellen Wong), een 17-jarig schoolmeisje van Chinese afkomst, en woont samen met de minzame homoseksueel Wallace (Kieran Culkin). Zijn leven wordt danig op zijn kop gezet wanneer hij kennis maakt met Amazon-delivery girl Ramona Flowers (Mary Elizabeth Winstead is na Kate Winslet en Zooey Deschanel een perfecte indie darling): als hij met haar wil uitgaan zal hij niet alleen Knives' hart moeten breken, maar ook komaf moeten maken met Ramona's zeven boosaardige exen. Alleen als Scott die League of Evil Exes kan verslaan, zal hij het eeuwige geluk kunnen nastreven met zijn droommeisje.

Die simpele plot fungeert als de verschillende levels uit een klassieke arcadegame (je moet verschillende niveaus doorworstelen om uiteindelijk bij de eindbaas terecht te komen), en het belangrijkste om weten is dat het tempo moordend hoog ligt. Als kijker moet je voortdurend goed opletten om mee te zijn met de verschillende scène-overgangen. Vaak wordt er bij de vermelding van één woordje overgesprongen naar een gesprek dat daar dan weer mee te maken heeft en wisselt regisseur Edgar Wright (Hot Fuzz) binnen één dialoog even snel van decors en gesprekspartners als Hans Otten van pintje. Dat gaat vaak gepaard met de nodige Sega-geluidjes (de geweldige begintitels over het Universal-logo moeten u al doen watertanden), Gameboyriedels of zwierige swooosh-en. Tekst vliegt voortdurend in en uit het beeld en allerlei leuke spielereien (want alles past wel degelijk binnen de context van de prent) zoals een geel pipi-balkje in het toilet, fleuren het scherm op.

Minstens even belangrijk als het bijwijlen poëtisch mooie liefdesverhaaltje is de muziek. De soundtrack van 'Scott Pilgrim vs. the World' moet zowat de beste soundtrack in járen zijn (sinds 'O Brother Where Art Thou?' misschien). Verantwoordelijke voor de muziek was superproducer Nigel Godrich (de man achter Radiohead die ook al samenwerkte met Paul McCartney, Pavement, U2, R.E.M. en Charlotte Gainsbourg - afijn, goed volk dus) die er duidelijk met veel plezier en liefde is ingevlogen. Een ander bekend Godrich-collaborator is Beck (Godrich schreef mee aan diens 'The Information'), die dan weer garant stond voor de muziek van Sex-Bob-Omb (goeie nummers!). Daarnaast werkte ook nog Broken Social Scene mee aan de muziek voor de film en passeren op de klankband onder andere nog The Rolling Stones, Frank Black en T. Rex. Zelfs Bob Dylan is aanwezig in de vorm van een toepasselijke coverversie door Beck van 'To Ramona'. Daarbij moesten alle acteurs ook echt hun instrument leren bespelen, én moesten ze ook zelf zingen. Die toewijding hoor je: 'Scott Pilgrim' klinkt verrukkelijk. En 's werelds meest charmante bassist Michael Cera (ook écht lid van supergroep Mister Heavenly, naast personeel van Modest Mouse, Man Man en Islands) mag naar hartenlust zijn kunnen etaleren. Verder wordt nog verwezen naar diverse groepen als The Kinks, Woody Guthrie, New Order en Neko Case - en dat zijn er nog maar een paar: 'Scott Pilgrim' is een flipperkast, maar tevens een transgenerationele jukebox.

Daar komt wel bij dat je als muziekliefhebber veel meer uit de prent haalt dan als reguliere cinemaganger. En ook mensen met een voorliefde voor popcultuur alsook hypersnelle absurde, slapstick- dan wel screwball-humor hebben een streepje voor. Dialogen gaan pijlsnel en zijn vaak erg spitsvondig (Ramona: "Good excuse for a lousy first date." Scott: "This was a date?" Ramona: "Slip of the tongue." Scott: "Tongue..."), er wordt gespeeld met sitcomelementen zoals een lachband en af en toe gaan de makers ook echt far out. Wanneer Scott moet vechten tegen het personage van Brandon 'Superman' Routh blijkt die laatste superkrachten te hebben omdat hij veganist is (zijn ogen worden wit en zijn haar begint te vlammen). Tot Scott erin slaagt hem een kopje koffie dat half and half is (half soja, half reguliere melk) te laten drinken en de Vegan Police hem van zijn krachten komt beroven met hun "de-veganize ray". Of een ander leuk voorbeeldje: elke keer dat Scott een vijand verslaat, ontploft die laatste in een hoop muntjes. De eerste keer dat dat gebeurt, reageert Scott met een opgetogen "Sweet; coins!" Très funny.

Toch heeft 'Scott Pilgrim' ook meer te bieden dan alleen popcultuur-inhoud (ook naar Bollywood wordt verwezen, het van kleur veranderende haar van Ramona is dan weer een vuistdikke knipoog naar 'Eternal Sunshine', etc. - enfin, qua postmodernisme en intertekstualiteit zit het wel snor). Ook visueel is 'Scott Pilgrim' indrukwekkend, al zal de felle stijl allicht niet iedereen kunnen bekoren. Niettemin zijn de plaatjes die Wright op het scherm tovert vaak niet minder dan prachtig, zien de gevechten er heerlijk uit en wordt alles met uitzinnig gevoel voor fantasie op het scherm gebracht. Alles gebeurt veel te snel om in één keer alle details in je op te nemen, en een tweede (derde, vierde) kijkbeurt is dus wenselijk, maar de film verliest ook dan geen sprankeltje van zijn charme.

Het enige dat je op 'Scott Pilgrim vs. the World' kan aanmerken is dat de film in zijn laatste kwart wat te druk wordt, met te veel gevechten en, tja, gewoon te veel van alles. Maar de finale is dan weer wondermooi en uiteindelijk is 'Scott Pilgrim' in zijn totaliteit veel te origineel, spitsvondig en (echt waar!) poëtisch om 'm daarop af te rekenen. De indiefilm van het jaar is dit hoe dan ook: twee uur heerlijke cinema van mensen die houden van hun vak, gepresenteerd als een uniek pretpark van een film waarin alles mogelijk is (de film volgt resoluut zijn eigen, merkwaardige logica) en waarin je wonderbaarlijke dingen kan blijven ontdekken. Niet te missen.

E-mailadres Afdrukken
 
Scott Pilgrim vs The World
USA / 2010
Regie: Edgar Wright
Scenario: Edgar Wright; Michael Bacall
Met: Michael Cera; Mary Elizabeth Winstead; Kieran Culkin; Ellen Wong; Alison Pill; Mark Webber; Brandon Routh; Jason Schwartzman
Duur: 108 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST