Banner

Due Date

2.0
Jana Ostyn - 12 november 2010




(Proloog) We schrijven januari tweeduizend en drie. Voluit, voor de gelegenheid. De hemel staalblauw, de lucht ijskoud. Oranjerode espenbladeren klieven het zwerk. Een formatie brandganzen wiekt voorbij. De wind huilt en etst bijtende tranen in de ogen van de eenzame fietser. Een hond blaft, slaat de drukkende stilte heel even aan gensters, wordt dan opnieuw gemuilkorfd door de winterse verstomming. Tot onverhoeds een doffe klap de serene scène splijt. Een zestienjarige versie van mijzelf zit op mijn kamer en slaat een boek dicht. Een dromerige waas ligt over mijn gelaat, een gelukzalige glimlach speelt om mijn lippen. Plots wordt mijn blik verdacht helder. Een ongekend enthousiasme maakt zich van mij meester. Rusteloos spring ik op, ik ren naar de deur en koortsachtig ga ik op zoek naar iemand om mijn nieuwverworven vervoering mee te delen. Vergeefs en helaas: alleman reageert onverschillig op mijn uitbundige gestiek. Het zou een aanhoudende frustratie worden: tot op heden heb ik niemand kunnen besmetten met mijn zielsverrukking voor Maarten 't Harts wonderschone 'Een vlucht regenwulpen'. Pointe van deze tranche de vie: zo af en toe lees, hoor of zie je iets groots, waarna je gegrepen wordt door de irrationele aandrang dat kleinood aan de wereld voor te stellen. Behalve bij 'Een vlucht regenwulpen' voelde ik die drang tot delen ondermeer bij Walter Moers' 'De dertien en een half levens van kapitein Blauwbeer', bij Tom Waits' 'Swordfishtrombones' en bij een stuk of wat essays van Herman de Coninck. Ook bij 'The Godfather', uiteraard, maar de wereld bleek dat al te kennen. (Einde proloog)

Zulke momenten van ultieme begeestering zijn uiteraard erg schaars. Veel vaker lees, hoor of zie je iets dat je, als blijk van naastenliefde, tot het einde der tijden voor de medemens verborgen wil houden. Dat heb ik bijvoorbeeld - to name a few - met het veel te omvangrijke oeuvre van Kristien Hemmerechts (Herman, kerel, waar zat je met je gedachten?), tekstloze theaterstukken met onfunctioneel naakt en de groepsverkrachting van Cohens 'Hallelujah' door Gabriel Ríos en Natalia. En nu eigenlijk ook met 'Due Date', Todd Phillips ezelsbruggetje tussen 'The Hangover' en 'The Hangover Part II' (Amerikaanse release: 26 mei 2011). Daarin rijden Peter Highman (Robert Downey Jr.) en Ethan Tremblay (Zach Galifianakis) door een wonderbaarlijke lotsbeschikking samen van Atlanta naar LA, een helletocht van 3506 kilometers en 100 hemeltergende minuten. Peter is een kraaknette yup met een erg kort lontje, die tijdig in de Stad der Engelen wil arriveren om de geboorte van zijn eerste kind mee te maken. Ethan is dan weer een vadsige, verwijfde, maar goeiige aspiring actor, die in Hollywood hoge ogen wil gooien. De antipoden zijn node op elkaar aangewezen en groeien ondanks alles - heus! - naar elkaar toe. Hoewel, van een geleidelijk groeiproces is hier uiteraard geen sprake: veeleer worden ze na 90 minuten bekvechten onder druk van clichés en naderende credits in elkaars armen gedreven.

'Due date' is dus - No shit, Sherlock - een flets doordrukje van John Hughes' 'Plains, Trains and Automobiles', waar de melige affectie tussen zakenman Neal (Steve Martin) en fatso Del (John Candy) door de injectie van enige subtiliteit overigens wel min of meer geloofwaardig oogt. 'PTA' is bovendien een kerstfilm, een genre waarin het sowieso allemaal niet echt hoeft te sporen: dwarrelende sneeuw en jengelende knapenkoren nopen pers en publiek schijnbaar tot een tijdelijk staakt-het-vuren met goedkoop sentiment. Daarnaast herkauwt Phillips in 'Due Date' gemakkelijkheidhalve ook de structuur van 'The Hangover', een road movie (check) waarin een verscheiden gezelschap (check) op weg naar huis (check) dolle fratsen beleeft (check). Dezelfde director of photography (Lawrence Sher, zie ook 'Legally Blonde') zorgt bovendien voor dezelfde visuele stijl(loosheid) en ook Zach Galifianakis was er in 'The Hangover' al bij. 'Due Date' tracht kortom onbeschaamd het commerciële succes van 'The Hangover' dunnetjes over te doen. Het ijzer smeden als het heet is, heet dat dan.

Allemaal vergeefs, want humor laat zich niet plompweg kopiëren. Downey Jr. en Galifianakis matchen hier absoluut niet: het is bij wijlen ronduit pijnlijk om te zien hoe de twee vruchteloos vuurwerk simuleren. Maar als de vonk er niet is, zo weet de volksmond, mag niks baten. Nochtans bewezen beide heren zich elk afzonderlijk wel al als komisch acteur. Zo was Galifianakis' personage in 'The Hangover' echt wel genietbaar en was zijn korte optreden als Steve in 'Up in the Air' meer dan oké. Downey Jr. zette op zijn beurt een schitterende Chaplin neer in de, voor het overige niet erg memorabele, biopic van Richard Attenborough. Hun kunde wordt in 'Due Date' echter hardhandig de nek omgewrongen door de zielloosheid van het hele project en elke glimp van stielkennis wordt succesvol toegedekt door de algehele imbeciliteit van de prent. Enkel een paar ludieke dialooglijnen zorgen voor zeldzame lichtpuntjes in dit schabouwelijke treurspel. Graag trakteren we u op de beste oneliner, zodat u naast zelfkastijding en boetedoening geen geldige reden meer hebt om 'Due Date' te bekijken: "Dad... You were like a father to me" (Ethan tegen een blik met de assen van wijlen zijn vader). Ergens in de film brouwt Jamie Foxx - geen idee waar die plots vandaan kwam - overigens koffie van diezelfde assen. Jup, dat soort humor.

Het heeft weinig zin hier nog meer mankementen van 'Due Date' op te lijsten, aangezien de film zich perfect in één woord laat samenvatten: o-n-n-o-z-e-l! En dat is hier weldegelijk bedoeld in de betekenis van - in alfabetische volgorde - 'achterlijk', 'belachelijk', 'bespottelijk', 'bezopen', 'dom', 'hersenloos', 'mallotig', 'nietszeggend', 'simpel', 'slap', 'stompzinnig', 'stupide', 'sullig' en 'uilig'. Neem liever 'Een vlucht regenwulpen' eens ter hand. Of 'Kapitein Blauwbeer'. U zal er een rijker mens van worden. Hup.

E-mailadres Afdrukken
 
Due Date
USA / 2010
Regie: Todd Philips
Scenario: Alan R. Cohen; Alan Freedland; Adam Sztykiel; Todd Philips
Met: Robert Downey Jr.; Zach Galifianakis; Michelle Monaghan; Jamie Foxx
Duur: 100 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST