Banner

The Kids are All Right

5.0
Dennis Van Dessel - 18 oktober 2010




Een tiental jaar geleden maakte Lisa Cholodenko haar entree in het independent filmcircuit van de VS met 'High Art', een ietwat tendentieus, maar oprecht bedoeld drama over twee lesbische vrouwen in het artistieke milieu. Sindsdien heeft Cholodenko (zelf aanhangster van de vrouwenliefde) dat thema nooit volledig vaarwel gezegd - ze werkte mee aan 'The L Word' en nu is er 'The Kids are All Right', een ietwat sitcommy tragikomedie over een langdurig huwelijk tussen twee dames, dat langzaam maar zeker uit elkaar valt.

Annette Bening en Julianne Moore spelen Nic en Jules, een lesbisch paar dat al jaar en dag samen is. Nic is de kostwinner van het gezin, een arts die dwangmatig de controle wil behouden over haar omgeving, terwijl Jules meer iemand is van twaalf stielen en dertien ongelukken. Via kunstmatige inseminatie hebben ze samen twee kinderen gekregen: de achttienjarige Joni (Mia 'Alice in Wonderland' Wasikowska) en de vijftienjarige Laser (no kidding, zo heet hij echt). Het leven gaat zijn gangetje, tot Joni via de spermabank besluit om contact op te zoeken met de donor die negentien jaar eerder het kwakje inleverde waar zij en haar broer uit geboren werden. Zo komt Paul (Mark Ruffalo) in hun leven - uitbater van een soortement biorestaurant (hij kweekt in ieder geval zijn eigen groenten en het ziet er allemaal erg ecologisch verantwoord uit) en eigenaar van een verdacht hippe stoppelbaard. Nic ziet Paul meteen als een bedreiging voor de stabiliteit in haar gezin, terwijl de anderen meteen gek op hem zijn. Misschien zelfs wat te gek: Jules valt als een baksteen voor Pauls charmes.

Op die manier begint een mild familiedrama, dat nog het best werkt wanneer Cholodenko gewoon observaties maakt over het leven tussen partners die al lang samen zijn. Aan het begin zien we Nic en Jules een poging ondernemen om te vrijen, maar we zien dat Nic er met haar gedachten niet bij is - klagen dat je het koud hebt terwijl je gebeft wordt, ik kan me voorstellen dat dat voor je partner niet bijster leuk is. En dan zijn er nog de kleine irritaties die gaandeweg een relatie binnensluipen: Jules die luidop telt hoeveel glazen wijn Nic al heeft gedronken, Nic die bijna onbewust neerbuigend doet over Jules' plannen om een nieuwe zaak te beginnen, en ga zo maar door. Zet twee mensen maar lang genoeg samen en ze zullen wel op mekaars lip beginnen zitten - de vraag is dan alleen of dat kan opwegen tegen de liefde die je krijgt. Tijdens het eerste half uur van de film weet Cholodenko de relatie tussen de twee vrouwen op een overtuigende, subtiele manier in kaart te brengen. Het is ook het enige punt van de film waarin het werkelijk niet uitmaakt dat de hoofdpersonages lesbisch zijn. Dezelfde mix van spanningen en plezier vind je terug in elk heterohuwelijk. Zonder meteen overdreven dramatisch te worden, schetst de regisseur hier met een mild gevoel voor humor de dagelijkse ergernissen en genoegens van een gesettled koppel met puberkinderen.

Daarna echter, in de tweede akte van het verhaal, voel je die spontaniteit minderen, terwijl de mechanismen van een traditionele plot met het nodige gekraak en gekreun op gang komen. Het personage Paul is best nog wel goed uitgewerkt - een flierefluiter die heimelijk verlangt naar de stabiliteit die hij tussen Nic en Jules ziet, en niet op tijd inziet dat hij zich niet zomaar ongestraft een weg in andermans gezin kan wurmen. Cholodenko begrijpt haar personages, oordeelt niet en zorgt ervoor dat haar publiek hetzelfde doet. Maar ondertussen kan ze niet vermijden dat zodra Paul het verhaal komt binnengewandeld, de film onvermijdelijk terugvalt op de conventies van traditionele plotontwikkeling. Op dat moment is het niet langer een film over enkele specifieke mensen in hun eigen leven, maar een film over een intrige, een verhaallijn die ontwikkeld moet worden tot aan zijn logische conclusie. En we weten allemaal vanaf het begin wat die conclusie moet zijn. De meeste mensen zullen zich daar allicht niet aan storen - vooral niet omdat de humor wel aanstekelijk blijft, en de prent continu onderhoudend blijft - maar ik vond het jammer dat Cholodenko niet gewoon haar observaties van haar personages kon doortrekken tot het einde van haar film, zonder er een geforceerde intrige bij te moeten sleuren. Alexander Payne deed dat bijvoorbeeld wél in zijn films 'About Schmidt' en 'Sideways', dus je ziet dat het wel kan, als je het lef ervoor hebt.

Die intrige (de affaire van Jules met Paul) heeft overigens al kritiek opgeleverd van enkele gay rights-activisten, omdat het een lesbische vrouw betreft die plotseling de betere penis ook wel blijkt te kunnen smaken. Tja, het is niet aan mij om me gepikeerd te voelen in de plaats van een andere bevolkingsgroep, maar ook ik vond dat een vreemde plotwending. De relatie tussen Nic en Jules vertoont genoeg tekenen van metaalmoeheid om een affaire te kunnen motiveren, dat wel - maar dat Jules tegen haar geaardheid in plots met een man in bed duikt... Ik weet het niet, hoor. Mij leek het vooral een gekunstelde manier om toch maar extra dramatiek aan de film te geven.

Dat alles neemt niet weg 'The Kids are All Right' voor het grootste deel aangenaam voorbij rolt. Het tempo zit goed, de grapjes zijn net sterk genoeg om je vrijwel continu een vage glimlach te bezorgen (hoewel de dijenkletsers uitblijven) en je verveelt je niet. Maar dat alles blijft faint praise, zoals men dat dan noemt - een film die je niet slecht kunt of wilt noemen, omdat hij daarvoor veel te sympathiek is, maar goéd...? Daarvoor is het dan weer lang niet memorabel genoeg. Het enige dat enigszins blijft nazinderen, zijn de acteerprestaties. Julianne Moore legt een subtiele kinderlijkheid in haar rol, die past bij haar personage. Let op een scène waarin Nic een bad laat vollopen voor Jules. Voor het eerst in een hele tijd hebben ze samen nog eens quality time, tot Nic wordt opgebeld door een patiënte en de sfeer meteen dood in het water valt. Julianne Moore's teleurstelling op dat moment is fenomenaal gespeeld - net als een kind voelt ze zich in de steek gelaten door een ouder die meer met haar werk bezig is dan met haar. Mark Ruffalo is ontwapenend menselijk als Paul, maar het is Annette Bening die de show steelt als Nic - Bening durft bitchy uit de hoek te komen en schaamt zich niet om af en toe met rimpels en al in close-up te komen. Aan de oppervlakte speelt ze het minst sympathieke personage, voornamelijk omdat ze zich nooit lijkt te amuseren, zoals de anderen. Maar naarmate de film vordert, merk je dat ook zij gewoon op zoek is naar waardering, naar affectie, en dat ze die nu verloren ziet gaan aan een man die pas een week geleden haar leven kwam binnengewalst.

Lisa Cholodenko had een interessante personagestudie in handen, maar (misschien uit angst, misschien om een andere reden) heeft ze toch besloten om daar zoveel plot in te gaan zitten proppen dat het alsnog een formulefilm werd. De acteerprestaties mogen er zijn en ja, zeker, 'The Kids are All Right' kijkt moeiteloos weg. Maar het had zoveel meer kunnen zijn dan alleen maar dat. Doodzonde, eigenlijk.

E-mailadres Afdrukken
 
The Kids are All Right
USA / 2010
Regie: Lisa Cholodenko
Scenario: Lisa Cholodenko; Stuart Blumberg
Met: Julianne Moore; Annette Bening; Mark Ruffalo; Mia Wasikowska; Josh Hutcherson
Duur: 106 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST