Banner

Dinner for Schmucks

2.0
Vincent Van Peer - 13 oktober 2010




Wanneer Judd Apatow een jaar of twee geleden een nieuw project aankondigde, was het steevast reikhalzend uitkijken naar zijn slacker-producties vol uitermate citeerbare slagzinnen, prettig vettige humor en een gezond streepje oprechte emotie. Grote kanonnen als 'Knocked Up', 'The 40-Year-Old Virgin' of - de godfather der slacker-komedies - 'Anchorman' hebben in menig studentenkamer op repeat gestaan, en terecht. 'Superbad' is de ultieme tienerfilm. 'Forgetting Sarah Marshall' was de meest frisse romantische komedie tussen 'Punch-Drunk Love' en '(500) Days of Summer' in en zelfs verguisde filmpjes zoals 'Step Brothers' en het onderschatte 'Walk Hard' konden op onze goedkeuring rekenen. Anno 2008 begon de fabriek der leute met o.a. 'Drillbit Taylor' spijtig genoeg horendol te draaien, wat in het jaar daarna het ontgoochelende 'Funny People' opleverde (van Apatow zelf) en zelfs het scabreuze 'Year One'. Meer en meer films gingen net niet straight-to-dvd en de hechte acteurskliek versplinterde, wat resulteerde in meer films met het frat pack zonder dat Apatow er nog iets mee te maken had (zie: 'Night at the Museum 2', 'I Love You Man', 'Role Models', etc). Vaak met redelijk affreuze gevolgen, dat spreekt. En toch zag 'Dinner For Schmucks' (zelfs met 'Get Him to the Greek' vers in het achterhoofd) er nog redelijk appetijtelijk uit.

Op papier heeft deze slapstickfarce dan ook wel wat te bieden. Paul Rudd als enige hoofdpersonage, dat werkt niet, zo heeft het verleden al meermaals uitgewezen (nog 'I Could Never Be Your Woman', iemand?), maar hier krijgt hij versterking van de nooit minder dan genietbare Steve Carrell. Bijrollen worden vertolkt door 'Hangover'-ontdekking Zach Galifianakis en (voor het eerst terug samen in een productie sinds 'Flight of the Conchords'!) Jemaine Clement en Kristen Schaal. Daarbij zou het concept - een dinner party waarbij halvegaren en hele zotten worden geëxploiteerd - nog voor een amusante sitcom-aflevering kunnen zorgen (getuige hiervan de laatste twintig minuten van de film). Alles wat daarbij komt kijken, zit echter genadeloos fout. De hele build-up, de romantische misverstanden, de onhebbelijkheden van Steve Carrells personage, de vaak aftandse moppen en de tergend lange speelduur van twee uur zorgen voor een ronduit gênante 'Mr. Bean'-kloon met situatiehumor een aflevering van 'F.C. De Kampioenen' waardig.

Het verhaaltje - minus die gestoorde dinner party dan - is al een keer of dertig verteld in romantische komedies met kantoorsetting, maar alla, omdat u het bent: Paul Rudd speelt een financieel expert (iets van die strekking althans) die kans maakt op promotie. Zijn baas (Bruce Greenwood) wil eerst echter testen of hij wel uit het juiste hout gesneden is en nodigt hem uit op een dinner for winners. Rudd moet een idioot vinden en meenemen naar het etentje, alwaar die laatste uitgebreid belachelijk kan worden gemaakt. Zijn vriendin (Stephanie Szostak) kan er niet mee lachen, maar na een toevallige ontmoeting met de excentrieke (lees: knettergekke) belastingbediende Barry (Steve Carrell) begint hij de uitnodiging van zijn baas toch serieus te overwegen. Wat volgt is een lawine van amoureuze fiasco's en onmogelijke misverstanden.

De makkelijke straight guy met wie u zich dient te identificeren, krijgt dus de keuze tussen een stapje op de sociale ladder en zijn integriteit, maar aan die keuze hangt niet alleen de toekomst van zijn carrière af, maar ook het antwoord van de vrouw die hij ten huwelijk wil vragen. Wow. Waar blijven ze het halen? Maar goed, een beetje kleffe onzin in een voor het overige prettig gestoorde komedie kan nog wel door de beugel natuurlijk - welke komedie heeft immers niet minstens één scène waarin een personage even zijn ziel mag uitstorten? Spijtig genoeg is het clichématige scenario al even voorspelbaar als irritant (de scènes met de krankzinnige stalker zijn zo slecht dat het begrip "plaatsvervangende schaamte" bij me opkomt). De absurde situaties die elkaar opvolgen - steevast door toedoen van Steve Carrell - zijn zo geforceerd dat je de wanhoop van de schrijvers haast lijfelijk voelt: "please, lách, al is het maar één keertje, LACH!" Waarna wij beschaamd wegkijken.

Net zoals in Mr. Bean's 'Ultimate Disaster Movie' mag Mr. Carrell in het eerste uur (anderhalf uur?) het ene onheil na het andere afroepen over ons sympathieke, maar onfortuinlijke hoofdpersonage, om daarna in één of twee dialogen duidelijk te maken hoe eenzaam hij eigenlijk wel niet is, en hoe goed hij het bedoelt, etc. Waarna Paul Rudd natuurlijk even diep moet beginnen nadenken over de richting die hij met zijn leven wil uitgaan. Afijn, als dat (anderhalf) uur dat daarvoor kwam nu enigszins te pruimen was, hadden wij de mechanische gekunsteldheid van het scenario nog door de vingers willen zien; wat nu overblijft is een hondsbrave, saaie en steriele genrefilm, al even rampzalig als de schmucks uit de titel.

Ach ja, om niet al te negatief te eindigen, durven we nog wel even een pluim op de hoed van de castingafdeling te steken. De rollen van Jemaine Clement en Zach Galif... euh, de dikke van 'The Hangover', zijn immers óók slecht geschreven, maar die worden tenminste grappig omdat het die twee acteurs zijn - hell, die kerels moeten nog maar gewoon door beeld wandelen en wij beginnen al te gieren van het lachen. Voor het overige is een vijftal geestige momentjes verspreid over een periode van twee uur gewoon niet genoeg om ons te kunnen boeien. Bij een smos kaas neemt u toch ook geen genoegen met een broodje waartussen alleen een schijfje komkommer en toefje mayonaise gepropt zitten? Hewel, dan. En nu maar hopen dat Apatow zijn mensen terug onder controle krijgt en nog eens zelf met een topper komt aankloppen!

E-mailadres Afdrukken
 
Dinner for Schmucks
USA / 2010
Regie: Jay Roach
Scenario: Connie Mendoza
Met: Paul Rudd; Steve Carrell; Jemaine Clement; Stephanie Szostak; Zach Galifianakis; Kristen Schaal; Bruce Greenwood
Duur: 114 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST