Banner

Salt

1.0
Dennis Van Dessel - 11 augustus 2010




Heel even had Phillip Noyce ons er van overtuigd dat hij, diep in zijn hart, best wel een goede regisseur was. Tijdens de jaren negentig stond hij vooral bekend als Hollywoodiaanse gun for hire, die de ene onopmerkelijke thriller na de andere afleverde - werk dat varieerde van redelijk ('Clear and Present Danger') tot effenaf afschuwelijk ('Sliver', 'The Bone Collector'). Maar toen, aan het begin van de nieuwe eeuw, keerde hij de mainstream Amerikaanse filmindustrie heel even de rug toe om zich toe te leggen op kleinere projecten. Ik was niet even sterk onder de indruk van zijn Australische outback-drama 'Rabbit-Proof Fence' als de meeste mensen, maar het was wel een goed verteld, intelligent verhaal, dat menselijk was, waar vrijwel al zijn vorige projecten onpersoonlijke bandwerkjes waren. En met 'The Quiet American' leverde hij zowaar een onderschat, kleinschalig pareltje af (dat overigens ook door mezelf onderschat werd, moet ik toegeven; na hem een tweede en derde maal te bekijken is mijn waardering voor die film alleen maar gegroeid). Enfin, Noyce leek op de goede weg, en net daarom is het zo jammer dat hij zich toch terug heeft laten verleiden door de grote Hollywoodmachinerie voor 'Salt', een actiefilm die aanvoelt als een paranoiathriller uit de tijden van de Koude Oorlog, maar dan voorzien van een lobotomie en een oneindige stroom hoofdpijn-inducerende CGI.

Angelina Jolie speelt Evelyn Salt, een CIA-agente die op een dag een zelfverklaarde Russische overloper moet debriefen. (Bestaan die eigenlijk nog, Russische overlopers? Nemen die tegenwoordig niet gewoon het vliegtuig richting Amerika om daar geheel ongehinderd een kraampje met borsjt te openen?) Anyway, die Rus weet haar te vertellen dat er een mol in de Amerikaanse inlichtingendiensten zit, die binnenkort de president van Rusland zal vermoorden tijdens diens bezoek aan de VS. (Waarom zou een Russische infiltrant de president van zijn eigen land omleggen? Een goeie vraag, die wel degelijk een soort van uitleg krijgt in het verhaal, maar zo zonder een computerprogramma voor technisch tekenen, twee sokpoppen en een doosje Dafalgans begin ik er niet aan.) De naam van de mol: Evelyn Salt. (En daar mag gerust een onheilspellend ta-ta-dààààm bij.) Nog voor je "déjà-vu" kunt zeggen, gaat Salt op de loop en begint ze onverbiddelijk ass te kicken, om daar pas anderhalf uur later mee op te houden. Blijft er de vraag: vlucht ze omdat ze onschuldig is en niet in een cel wil wegrotten, of omdat ze écht een Russische spionne is? Iedereen die het wat kan schelen, mag nu zijn hand opsteken.

Dat hele verhaal voelt vanaf het begin al aan als een anachronistische terugverwijzing naar de Koude Oorlog-thrillers van de jaren zeventig en tachtig, zij het dan (uiteraard) gecombineerd met zeer hedendaagse special effects. In de intrige vind je sporen terug van onder andere de (ietwat foute) eighties classics 'No Way Out' en 'The Package', net zoals van bijna elke actiefilm waarin de slechteriken Yuri of Boris heetten. Het grote verschil: waar die films op suspense mikten en altijd enigszins geworteld bleven in de realiteit, gebruikt 'Salt' zijn uitgangspunt louter als een excuus om de actie op gang te brengen. En eens dat gebeurt (na ongeveer 20 minuten), is het hek van de dam en krijgen we alleen nog een orgie aan CGI, hier en daar onderbroken door plotwendingen die steeds absurder worden, tot ze ei zo na het rijk van de pure waanzin bereiken.

Retro-eighties film zijn de laatste tijd natuurlijk schering en inslag (de voorbije maanden hebben we 'The A-Team' en 'Predators' op ons bord gekregen), maar zelden werd een genre dat 20 jaar geleden populair was, zo humorloos benaderd. Het grootste verwijt dat je 'Salt' kunt maken, is niet dat scenario compleet van de pot gerukt is, maar wel dat de makers nergens eens een knipoog aan het publiek durven te geven, om hen te laten weten dat het maar om te lachen is. Noyce en scenarist Kurt Wimmer (de vermaledijde die ook al 'Equilibrium' en 'Ultraviolet' schreef) houden de hele tijd een pokerface, waardoor er verduveld weinig plezier te beleven valt. En plezier, zelfrelativering, is nu net enige manier waarop je een hersendood, derivatief filmpje als dit nog enigszins genietbaar kunt maken.

Bij gebrek daar aan krijgen we actie, en veel ervan. Hoewel ik niet de indruk kreeg dat Noyce of Wimmer veel van hun actiescènes zelf hebben bedacht - 'Salt' is eerder een aardig spelletje "raad de invloeden". Angelina Jolie die à l'improviste een bom maakt van een brandblusser: 'MacGyver'! Jolie die over de muren van een flatgebouw kruipt en zich vasthoudt aan de richels: 'The Bourne Identity'! Jolie die van de ene vrachtwagen op de andere springt: 'The Matrix Reloaded'! Jolie die zich verkleedt als man (!) en daarna haar latex gezicht aftrekt: 'Mission: Impossible'! En zo gaat dat maar door. Er zit letterlijk geen enkele actiescène in 'Salt' die niet rechtstreeks terug te voeren valt op één uit een andere (en meestal betere) film. Voor een film die het echt van niets anders dan zijn actie moet hebben, is dat behoorlijk triestig. Hoewel er ook een beetje goed nieuws is (laat ik vooral niet te negatief zijn: Noyce weerstaat aan de verleiding om het hele gedoe met een shaky cam te zitten filmen, en houdt ons meestal vrij goed georiënteerd binnen de actie. Meestal. Hij is geen James Cameron, maar tot daar aan toe.

Angelina Jolie is wellicht de enige vrouwelijke actiester ter wereld (de laatste 'Alien' dateert alweer van voor de eeuwwisseling, dus Sigourney Weaver valt stilaan van de lijst), wat haar keuze voor deze rol haast vanzelfsprekend maakt. Ze heeft een sterke fysieke présence (nee, ik heb het niet over haar borsten) en aangezien de prent daarbuiten niet al te veel van haar vereist (veel diepzinnige dialoogscènes zitten er niet in), komt ze er dan ook nog wel mee weg. Liev Schreiber en Chiwetel Ejiofor zijn doeltreffend als altijd in de voornaamste bijrollen, maar echt: wat komen zo'n klassebakken eigenlijk in deze film doen? Of wacht, nee, niet antwoorden - ze deden het voor de pree.

Ik laat u graag achter met de eerste gedachte die door mijn hoofd ging toen de lichten in de zaal weer aangingen: "hij was tenminste niet in 3D". Thank God for small favours, zeggen ze dan.

E-mailadres Afdrukken
 
Salt
USA / 2010
Regie: Phillip Noyce
Scenario: Kurt Wimmer
Met: Angelina Jolie; Liev Schreiber; Chiwetel Ejiofor; August Diehl
Duur: 100 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST