Banner

El Secreto de sus Ojos

8.0
Dennis Van Dessel - 15 juni 2010




Met : Soledad Villamil, Ricardo Darín, Pablo Rago, Guillermo Francella, Javier Godino e.a.

Verreweg dé grootste verrassing op de recentste Oscaruitreiking, was de winnaar van het beeldje voor beste buitenlandse film. Iedereen had verwacht dat ofwel Michael Haneke er mee zou gaan lopen voor 'Das Weisse Band', ofwel Jacques Audiard voor 'Un Prophète', maar het was Argentijns regisseur Juan José Campanella die uiteindelijk het podium op mocht voor deze 'El Secreto de sus Ojos' (over de plas en ook hier wel een beetje bekend als 'The Secret in their Eyes'). Op dat moment was er vrijwel niemand die al van de film gehoord had, laat staan dat ze hem gezien zouden hebben, wat de schok eens zo groot maakte. Een terechte upset? De vele onvoorwaardelijke fans van 'Das Weisse Band' zullen ongetwijfeld beweren dat de strenge, rigide vormelijke en inhoudelijke stilistiek van Haneke's film niet te overtreffen valt. Maar - en zeg het vooral niet te luid - 'El Secreto de sus Ojos' is toegankelijker, heeft in tegenstelling tot het ijs- en ijskoude 'Das Weisse Band' wél een emotionele impact en beschikt bovenal over een zeer grote menselijkheid, die er een geloofwaardig en aangrijpend schouwspel van maakt. Haneke was intellectueler, ja, maar van de twee is 'El Secreto de sus Ojos' de film die ik het snelst een tweede keer zal willen bekijken.

1999. Benjamin Esposito is een gepensioneerde agent van het departement van justitie, die besloten heeft om een roman te schrijven over een zaak waar hij 25 jaar geleden aan werkte. In 1974 werd een jonge vrouw brutaal verkracht en vermoord. Om de schuldige te vinden, werkte Esposito voor de eerste keer samen met Irene Hastings, toen een assistente van de politierechter, terwijl ze er tegenwoordig zelf één is. Esposito voelt zich meteen tot Hastings aangetrokken, maar zij is a) van een hogere klasse en b) verloofd, zodat er nooit iets van komt. 25 jaar later is Esposito nog altijd geobsedeerd door de moordzaak én door zijn liefde voor Hastings.

Ik weet het wel, dat klinkt als een clichématig flikkenverhaaltje, pro forma aangevuld met een weemoedige liefdesgeschiedenis om de schijn van een beetje substantie hoog te houden. Maar vergis je niet: hoewel Campanella zijn strepen verdiende door afleveringen te regisseren van 'Law and Order' (ouch!) en 'House MD' (mwah...), weet hij zijn plot perfect aan te wenden om enkele boeiende thema's te verkennen, die de gemiddelde Amerikaanse misdaadfilm ver overstijgen. Het omgaan met herinneringen staat centraal in de film. Ricardo, de echtgenoot van het slachtoffer, zegt op een bepaald moment tegen Esposito: "Je moet het verleden kunnen loslaten. Anders dan eindig je nog met duizend verledens en zonder toekomst." Maar dat wil nog niet zeggen dat hij zijn eigen advies kan volgen. 'El Secreto de sus Ojos' zit vol met personages die compulsief terugblikken, die geobsedeerd zijn door hun verleden en proberen om dat verleden recht te zetten - door er over te schrijven, bijvoorbeeld, of door hondstrouw achter die ene vrouw te blijven lopen, zelfs 25 jaar lang. Gekoppeld daaraan heeft Campanella het ook over de manier waarop we onvermijdelijk het verleden fictionaliseren door er aan terug te denken. Wanneer Hastings de roman van Esposito leest, beweert ze dat zij zich het einde ervan helemaal anders herinnert. "Op den duur heb je niet eens meer herinneringen, maar herinneringen vàn herinneringen."

Op een erg subtiele manier wordt dat alles gelinkt aan de politieke geschiedenis van Argentinië - in 1974 stierf president Juan Perón (die van Evita, jawel), waardoor zijn derde vrouw, Isabel, zijn functie overnam. Twee jaar later zou er een militaire junta aan de macht komen. Niets van dat alles wordt expliciet uitgelegd, maar het speelt mee op de achtergrond - letterlijk, in nieuwsbeelden die we zien passeren op tv, en figuurlijk, in de machtsrelaties tussen de agenten en de rechters van justitie. In de tweede helft van de film wordt de opkomst een extreemrechts repressief regime zelfs geanticipeerd door bepaalde plotwendingen. Opnieuw voelen we het gewicht van het verleden op de personages, en bij uitbreiding op de Argentijnse kijkers, die deze historische gebeurtenissen hebben meegemaakt.

Dat alles wordt verpakt in een boeiend misdaaddrama, dat zich niet zozeer ontwikkelt als whodunit, maar wel als een vraagstelling rond welke straf gepast is voor mensen die zo'n misdaad plegen. Halverwege de film komen we eigenlijk al te weten wie het gedaan heeft, en de vraag die dan overblijft, is: zal de dader ooit gepakt worden? En zo ja, zal de straf ooit genoeg zijn? En kun je iemand straffen voor een misdaad zonder ook je eigen leven te vernielen? Campanella vertelt dat verhaal op een elegante manier, met goed geobserveerde scènes. De mensen in 'La Secreta de sus Ojos' gedragen zich zowaar als echte mensen met geloofwaardige onderlinge relaties, en niet als filmpersonages die gewoon doen wat de plot van hen verlangt. Ook de dialogen zijn overtuigend, en bevatten soms opvallend veel humor - Esposito's mislukte pogingen om te flirten met Hastings en zijn relatie met zijn alcoholverslaafde collega en vriend Pablo, geven heel wat warmte en menselijkheid aan de film, en zorgen er voor dat de prent nooit echt een deprimerende indruk geeft, ondanks de zware thema's ervan.

Visueel houdt Campanella het over het algemeen bescheiden, met een eenvoudige, maar effectieve stijl die veel gebruik maakt van close-ups. De regisseur is erg sterk in het vinden van overgangen van heden naar verleden (een fluitende waterketel en andere voorwerpen worden als bruggetjes gebruikt tussen 1974 en 1999 - niet waanzinnig origineel, maar zeker efficiënt). En dan zit er toch één ongelooflijk prestigeshot in: een hele sequens in een voetbalstadion die bestaat uit een enkel, ononderbroken shot. Denk aan de beroemde Duinkerken-sequens in 'Atonement', maar dan minder opzichtig (in 'Atonement' wilde Joe Wright duidelijk aan zijn publiek laten zien dat hij zo'n lang shot in elkaar kon steken, hier denk je achteraf bij jezelf: "tiens, was dat nu allemaal één camerabeweging, of wat?"). Technisch en logistiek is dat shot een meesterwerkje.

Zijn er nog de acteerprestaties, die understated maar overtuigend zijn. Het helpt overigens dat de make-up zeer subtiel gebruikt wordt om de leeftijdsverschillen tussen de personages in het heden en verleden aan te geven. Een paar grijze haren, een paar rimpels en klaar. En het werkt wonderwel. In de hoofdrollen zijn Soledad Villamil en Ricardo Darín een prachtig koppel (let op hun lichaamstaal en hoe ze oogcontact vermijden), terwijl in de bijrollen Pablo Rago de show steelt als eeuwig rouwende echtgenoot van het vermoorde meisje. De slotscène is wat dat betreft van hele grote klasse.

Net zoals de hele film, eigenlijk. Tijdens het eerste uur moet Campanella soms nog wat zoeken naar het juiste tempo, met enkele dialogen die wat te lang uitvallen, maar daarna beginnen zijn thema's en de relaties tussen zijn personages steeds meer te renderen, om aanleiding te geven tot een hartverscheurende finale. Zo zie je maar wat een 'Law and Order'-regisseur nog kan doen als je hem de kans geeft. Niet te missen.

E-mailadres Afdrukken
 
El Secreto de sus Ojos
Argentinië-Spanje / 2009
Regie: Juan José Campanella
Scenario: Juan José Campanella; Eduardo Sacheri
Duur: 129 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST