Banner

My Queen Karo

7.0
Dennis Van Dessel - 06 november 2009




Regie en scenario : Dorothée Van Den Berghe

Zeven jaar geleden wist cineaste Dorothée Van Den Berghe ons te fascineren met het weliswaar onvolmaakte, maar boeiende 'Meisje'. De film was een intiem vrouwenportret, waarin de regisseur zich een knap verteller toonde en met haar camera de psyche van haar personages mooi wist bloot te leggen. Jammer dan ook dat het zo lang heeft geduurd voordat Van Den Berghe haar opvolger klaar had. Nu die er dan toch is, blijkt 'My Queen Karo' gedeeltelijk in te spelen op dezelfde krachten: opnieuw krijgen we een intieme film, die helemaal gezien wordt door de ogen van een jong meisje en opnieuw focust het verhaal zich op de ervaring van enkele vrouwen en hoe zij tegenover hun omgeving staan - in 'Meisje' was dat een kil en onpersoonlijk Brussel, hier Amsterdam ten tijde van de provo's. Het grote verschil tussen de films: 'My Queen Karo' is luchtiger en meer toegankelijk, een veel meer ontspannen film die minder te lijden heeft aan Sturm und Drang. En dat doet de prent absoluut geen kwaad.

1974. De tienjarige Karo gaat samen met haar ouders, Raven (Matthias Schoenaerts) en Dalia (Déborah François) in een Amsterdamse commune wonen. Vanaf het begin is het duidelijk dat haar vader de echte hippie van het koppel is. Hij heeft voortdurend de mond vol over "herverdeling van het bezit", hij valt nog liever dood dan huur te betalen in het kraakpand waar ze wonen en wanneer iemand kritiek durft te geven op zijn levensstijl, reageert hij gepikeerd: "Heb jij ooit Marx gelezen?" Ook de vrije liefde laat hem niet onberoerd. Ondertussen droomt Dalia stilletjes van een carrière in de opera (de conventionele kunstvorm van het establishment bij uitstek) en betaalt ze de huisbaas achter Ravens rug om. De vrijheid, blijheid van het leven in de commune komt steeds meer in het gedrang wanneer Raven een openlijke affaire begint met Alice (Maria Kraakman), blijkbaar omdat hij het motto "alles is hier van iedereen" ook op zichzelf toepast. De relatie tussen hem en Dalia wordt langzaam maar zeker onhoudbaar, en Karo zit natuurlijk pal tussen de twee in.

Voor Dorothée Van Den Berghe is dit alles op z'n minst gedeeltelijk autobiografisch - naar verluidt heeft ze effectief een tijdlang met haar ouders in een Amsterdams kraakpand gewoond - wat ook haar keuze verklaart om de hele film resoluut vanuit het standpunt van Karo te structureren. We zien en weten alleen maar de dingen waar het meisje rechtstreeks getuige van is, en een gevolg daarvan is dat 'My Queen Karo' automatisch gedepolitiseerd wordt - een tienjarig kind kan geen oordelen vellen over hippies of de love generation, over politiek links of rechts, en bijgevolg doet de film dat ook niet. Van Den Berghe weerstaat aan de verleiding om grootse uitspraken te doen over de generatie van haar ouders. Ze ridiculiseert de provo's en hun levensstijl niet, maar toont er ook geen naïeve nostalgie voor. Ze laat het aan de kijker over om die wereld mee te ontdekken door de ogen van Karo, die - zo tien als ze is - de dingen simpelweg accepteert zoals haar ouders haar die aanbieden. Het is een wereld van antiautoritaire scholen, waar alles mag behalve discrimineren. Een wereld waarin muren en privacy foute bourgeois-concepten zijn en zaken zoals regels en punten archaïsch en irrelevant gevonden worden. Van Den Berghe dringt je nooit een oordeel op over die wereld of de personages die er in rondlopen (in principe bedoelen ze 't allemaal wel goed), waardoor je reactie grotendeels afhangt van je eigen mentaliteit tegenover die levensstijl.

Een tekenend moment voor die aanpak komt er tijdens een scène waarin de commune een feestje houdt in het kraakpand. Karo zit op een schommel, en telkens wanneer ze in de richting van de volwassenen zwiert, vangt ze delen van hun conversaties op. Waarna ze weer de andere kant uit gaat en alleen is met haar gedachten en het plezierige gevoel te kunnen vliegen. Voor haar is die schommel op dat moment belangrijker dan het politieke gepalaver tussen de grote mensen, en dat is dan ook hoe Van Den Berghe die scène draait. Kinderen kunnen zich soms extreem fixeren op het moment zelf, op een detail waar volwassenen geen aandacht aan zouden besteden. Zo ook Karo, en de film volgt haar daar in. Het gevolg daarvan is bijvoorbeeld dat we van de rellen tussen de provo's en de politie enkel een paar zeer korte momentopnames te zien krijgen, terwijl de relatie tussen Karo en haar troetelegel Iglo, ruimschoots aan bod komt. Voor een tienjarige is dat nu eenmaal van meer belang.

'My Queen Karo' ontwikkelt zich dan ook tot een milde milieuschets, waarin de seventies overtuigend tot leven worden gebracht. De sets en kostuums zijn volstrekt geloofwaardig, terwijl ze ook niet vervallen in clichés. In recente films als 'Taking Woodstock' had je dat gevoel soms wél: dat de ontwerpers iconische posters en foto's uit dat tijdperk hadden geïmiteerd, waardoor zowat elk personage er uitzag als een archetype en elke locatie als een symbool voor die generatie. 'tuurlijk droegen ze in de sixties en seventies wel olifantenpijpen en psychedelische t-shirts, maar niet allemaal en niet altijd. Van Den Berghe en haar crew weten daar een goed evenwicht in te vinden, zodat we onder de uiterlijkheden van die tijd toch steeds de personages weten terug te vinden.

De acteurs helpen ook, met de jonge Anna Franziska Jäger op kop in de titelrol - het meisje geeft een erg frisse prestatie, die op geen enkel moment ingestudeerd lijkt. Matthias Schoenaerts is overtuigend als Raven, een man die van zijn idealen steeds meer dogma's maakt en de indruk geeft zelf een groot kind te zijn, dat geen zin heeft in verantwoordelijkheden. De mooie Déborah François maakt het centrale trio af met een meer ingehouden vertolking, die door z'n ingetogenheid automatisch een beetje in de schaduw van de anderen blijft staan - wat dan wel weer bij haar personage past.

Uiteindelijk miste ik een beetje een krachtige clou aan het verhaal. Door niet te willen oordelen, ontdoet Van Den Berghe haar eigen film ook van een deel van zijn spankracht. Je krijgt niet echt het idee dat er naar een welbepaalde pointe wordt toegewerkt, waardoor het geheel een kabbelende indruk maakt. De regisseur presenteert je een bepaald milieu, waar je vervolgens je eigen conclusies over mag trekken - dat is mooi, maar doordat ze zelf weigert om er een expliciet statement over te maken, krijg je na een uur ook de indruk dat die milieuschets duely noted is.

Niettemin is en blijft dit een frisse prent, duidelijk met veel liefde gemaakt, die ons doet hopen dat ze voor haar volgende weer geen zeven jaar wacht. Fijn filmpje.

E-mailadres Afdrukken
 
My Queen Karo
België-Nederland / 2009
Met: Anna Franziska Jäger; Matthias Schoenaerts; Déborah François; Maria Kraakman
Duur: 101 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST