Banner

Funny People

5.0
Vincent Van Peer - 30 september 2009




Scenario en regie: Judd Apatow

Judd Apatow is geen vreemde naam voor iemand die al eens binnen durft te stappen in een bioscoopzaal. Zijn 'Knocked Up' was een verpletterend succes dat vooral critici in Amerika van hun sokken heeft geblazen en ook commercieel deed-ie het onwaarschijnlijk goed. In Europa was de ontvangst misschien net iets lauwer, maar toch overwegend, en terecht, positief. Ook daarvoor, met 'The 40-Year-Old Virgin', liet hij al een frisse, nieuwe wind waaien door het landschap van de vaak nogal duffe Amerikaanse komedie. Tot slot is zijn naam ook nog eens verbonden met zowat elke onderneming van Frat Packers als Will Ferrell, John C. Reilly, Paul Rudd, Jonah Hill, Seth Rogen, Jason Segel, en de rest. Het is een actief ventje, die Judd, en met zijn nieuwste worp, 'Funny People', legt hij de lat voor zichzelf meteen een stuk hoger: "Ik wil een serieuze prent maken die dubbel zo grappig is als mijn vorige films," liet hij optekenen. Spijtig genoeg is Ome Apatow maar half geslaagd in zijn opzet.

George Simmons (Sandler) is een succesvolle, bekende komiek die op een dag te horen krijgt dat hij aan een bijzondere vorm van leukemie lijdt en wellicht niet lang meer te leven heeft. Zijn dokter schrijft hem een experimentele behandeling voor, maar gelooft er nauwelijks in: slechts 8% van de patiënten brengt het er in dit stadium nog levend vanaf. George is een lichtjes misantropische, melancholische en van zelfontgoocheling vervulde ziel die in zijn laatste momenten wel beseft dat hij het allemaal niet al te best heeft aangepakt: de vrouw van zijn leven liet hij door z'n scheefpoeperij door de vingers glippen, hij heeft geen vrienden en hoewel hij naar eigen zeggen "verslaafd is" aan zijn luxueuze levensstijl, weet hij maar al te goed dat het allemaal geen hol te betekenen heeft. Hij is oud geworden zonder het te beseffen en hij heeft spijt over tal van kleine en minder kleine zaken waar hij toch niets meer aan kan of wil veranderen.

George legt zich al snel neer bij de situatie. Hij brengt niemand op de hoogte van zijn aandoening en blijft zijn leven leiden alsof er niets aan de hand is. Op een avond, wanneer hij terecht komt in een kleine stand-up comedy-club, maakt hij kennis met Ira (Rogen), een jonge, nerveuze en goedhartige komiek die George onmiddellijk bevalt. Wat hij nu net in hem ziet, is niet duidelijk, maar hij neemt Ira al gauw aan om grappen voor hem te schrijven en - vooral - om iemand te hebben om mee te praten. De twee worden close en doorlopen samen enkele woelige maanden waarin ze alles doorstaan van gebroken harten en gezamenlijke passies, tot hervonden levensvreugde en wankele vriendschappen. Daarbij komt nog een parade aan al dan niet hilarische nevenfiguren, odes aan de nobele kunst van de stand-up comedy, losse scharrels, ware liefdes, dick jokes, vagina jokes, fart jokes en jokes over Australiërs.

De sfeer is van bij het begin opvallend gelaten, melancholisch en droef. Adam Sandler bewijst na 'Punch-Drunk Love' andermaal dat hij wel degelijk kan acteren en steelt de show moeiteloos als de onfortuinlijke, lichtjes egocentrische, maar uiteindelijk toch onvermijdelijk sympathieke George. 'Funny People' lijkt soms zelfs niet over George, maar over Adam te gaan. De film geeft een bijzonder pessimistisch, negatief beeld van het holle leven van een celebrity in Hollywood en Sandler speelt zijn rol naturel, open en eerlijk. Wanneer hij na een nietsbetekenende scharrel zegt dat hij gewoon een interessant verhaal is voor die meisjes, iets om te vertellen op feestjes, dan voél je zijn weggestoken tristesse. Seth Rogen is hierbij veel minder op zijn plaats. Op de momenten dat zijn rol zich beperkt tot schunnige oneliners en vunzige grinnikgeluidjes is hij zoals steeds enorm aangenaam om naar te kijken, maar in deze 'Funny People' dient hij minder als comic relief en meer als het hart van de film. Misschien dat hij wel potentieel heeft om ooit een echt dramatische rol aan te kunnen - hij acteert hier zeker niet onverdienstelijk - maar hier lijkt me dat net iets te vroeg. Hij slaagt er niet in om echte emotionele diepgang aan zijn personage te geven, waardoor de vriendschap tussen Ira en George nooit écht helemaal uit de verf komt.

Bijrollen van Jason Schwartzman, Jonah Hill en Eric Bana zorgen voor de beste oneliners. Vooral Schwartzman en Bana hebben enkele oprecht hilarische scènes (Bana die de principes van het Australische football uitlegt, is geweldig), maar toch is ook hun rol vaak onduidelijk of overbodig. Nevenplots zoals die met Ira en zijn buurmeisje, hebben helemaal niks te zoeken in deze film en van veel scènes begin je je achteraf af te vragen wat hun nut nu juist was. En daar komen we aan bij het grootste minpunt van 'Funny People', namelijk haar epische speelduur van bijna tweeënhalf uur. Twee. Uur. En Half. Meesterwerken als 'There Will Be Blood' of 'The Assassination of Jesse James' kunnen zo'n speelduur rechtvaardigen, maar bij deze zaten wij - eerlijk waar - al na een uur op ons horloge te kijken.

'Funny People' duurt. En dúúrt. En blíjft maar duren! Met het tempo op zich is niks mis, de prent gaat langzaam vooruit en baadt je al snel in een heel specifieke, melancholische (daar is dat woord weer) sfeer die nog lang in je kleren blijft zitten. Maar narratief gezien schort er wel het een en ander. 'Funny People' is eigenlijk drie of vier films. Qua thematiek, toon en simpelweg verhaal springt de film van de hak op de tak, van hot naar her en van daar naar ginder. Nu eens gaat het om George en zijn grote liefde, dan weer om zijn mijmeringen over het verleden, dan weer over zijn vriendschap met Ira, dan weer over zijn filmcarrière, dan weer over zijn verkeerde keuzes, dan weer over de flatgenoten van Ira, dan weer over de oppervlakkigheid van het leven van grote sterren en ga zo maar door. Op den duur ben je dan ook echt niet meer mee. Als de film een goeie drie kwartier korter was geweest en Judd Apatow wat strenger voor zichzelf tijdens het schrijven van het scenario, dan had 'Funny People' kunnen uitgroeien tot een bescheiden cultpareltje. Nu blijft er alleen een redelijk interessante, maar véél te lange, ongeconcentreerde dramedy over die wij vooral qua sfeer zeker konden pruimen. We hebben het al gezegd, Sandler is absoluut uitstékend en de evolutie van George's personage is meeslepend, maar trop is trop en te veel is te veel.

Mensen maken (dezelfde) fouten, over and over again, zijn koppig, en kunnen vaker dan je denkt - al dan niet bewust - kwetsend uit de hoek komen, maar, weet je... it's okay, lijkt Apatow te willen zeggen, terwijl hij naar de tegenvallende (anti)climax toewerkt. Ik denk ondertussen dat die mens zeker nog wat in zijn mars heeft, alleen mag het volgende keer toch ietsje meer zijn. 'Funny People' is soms geestig, soms mooi en steeds doodeerlijk, maar tegelijk vaak saai, tegen het einde toe volledig stuurloos en all in all behoorlijk schizofreen (wat wil je nu nóg zeggen, Judd?!). Een verwarrende, nogal onbevredigende cinema-ervaring dus, maar géén geheel onverdienstelijke.

E-mailadres Afdrukken
 
Funny People
USA / 2009
Met: Adam Sandler; Seth Rogen; Leslie Mann; Jonah Hill; Jason Schwartzman; Eric Bana;
Duur: 146 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST