Banner

The Final Destination

1.0
Vincent Van Peer - 13 september 2009




De 'Final Destination'-franchise is nooit het absolute schoolvoorbeeld geweest van diepzinnige cinema, maar dat maakte niet zo gek veel uit. 'Final Destination' nummers één tot en met drie waren verre van memorabel, maar zo lang ze duurden, waren ze best amusant. Het waren altijd van die typische films die je kan vergelijken met een vettige hamburger: 't is niet hoogstaand, maar af en toe heb je daar gewoon goésting in. Met de laatste aflevering uit de reeks hebben schrijver Eric Bress en regisseur David R. Ellis (het duo dat ook verantwoordelijk was voor numéro dos) de bal wel erg lelijk misgeslagen. Komt dat nu doordat ze de uitdieping van de personages uit het oog verloren hebben? Doordat ze er niet in geslaagd zijn een veelgelaagde plot op papier te krijgen? Of doordat de verschillende sterfpartijen ongeïnspireerder zijn dan ooit? Dat laatste, natuurlijk. Waarom zou je anders naar onzin als dit gaan kijken?

Nee, zelfs op gebied van ongegeneerde, zinloos bloederige en stiekem vrij geestige tienerhorror schiet de vierde 'Final Destination' (waarin de makers een graantje trachten mee te pikken van de 3-D hype) zijn doel ruim voorbij. Net zoals in de vorige films zit er ook nu genoeg humor in om te kunnen spreken van een zelfrelativerend tussendoortje, maar het probleem is dat zelfs die humor - altijd jammer - niet grappig is. Verder zijn de personages naar aloude gewoonte wandelende bordkartonnen panelen, stinken de dialogen harder dan ooit en wordt het verhaaltje dat we ondertussen al drie keer hebben gezien, dit keer zó schaamteloos herkauwd dat elk laatste greintje suspens en verrassingswaarde (wie gaat de volgende zijn?) er tot de laatste druppel wordt uitgeknepen. De film is in ieder geval even origineel als zijn slogan: Rest In Pieces. Ja, ook bij de mannen van de marketing is er ongetwijfeld menig speekmedaille uitgedeeld.

Afijn, pro forma zullen wij u dan toch maar het verhaal meegeven (kwestie dat wij ons blad hier gevuld krijgen, of we krijgen weer geen eten). Op een dag zitten student Nick, zijn liefje Lori en een bevriend koppel (ik zou de namen geven, maar die zijn niet relevant; om in horrorclichés te spreken: 't is de veel te coole, op geweld kickende bird brain en de kleurloze vriendin van het lief van het hoofdpersonage) bij het racecircuit even een pauze te nemen. Muren vertonen zorgwekkende scheuren, vijzen lijken zichzelf uit de banken te wurmen en alles rammelt en kraakt. Dan krijgt Nick plots een visioen. Een wagen crasht en alle mensen in zijn eigen tribune sterven een snelle, maar bloederige dood. In paniek kan hij zijn vrienden en nog een handvol andere mensen - om het maar bij clichés te houden: de hillbillies, de racist en de neger - overtuigen mee naar buiten te gaan, wanneer het onvermijdelijke gebeurt. Vanaf dan komt de Dood iedereen die eigenlijk had moeten omkomen bij de crash één voor één ophalen.

Kennelijk is de dood een ziekelijk creatief brein dat geen genoegen neemt met simpele hartstilstanden, pietluttige valpartijen of - godbetert - vredig inslapen (daarvan zijn de drie vorige films alvast getuige) maar na zoveel originele slachtingen heeft hij er blijkbaar ook zijn buik vol van. Op een of twee uitzonderingen na (dat zwembadputje! die roltrap!) valt er maar bitter weinig te beleven aan de sterfgevallen in 'The Final Destination' (briljant gevonden, overigens, die titel, geef de jongens van de marketing gerust nog een extra schouderklopje). En dan is het meteen gedaan met praten, hé, want geef toe: als de scènes waarin iemand uitzinnig de pijp uitgaat al tegenvallen, wat blijft er dan nog over? Drie, vier minuten slecht geacteerde scènes met slechte dialogen? Hewel, ja. Daarvoor moet u het dus écht niet doen.

Wij hebben de film in 2-D gezien, dus misschien vergissen we ons, maar als wij u een raad mogen geven: ga hem vooral niet in 3-D bekijken. (Als we dan toch raad aan het uitdelen zijn: ge hem gewoon niét bekijken.) Af en toe, en dan vooral bij ontploffingen, zie je wel eens iets richting scherm vliegen zoals een autoband of een lichaamsdeel, maar veel meerwaarde gaat dat wellicht niet geven. De film is sowieso al één lange, uitgemolken gimmick en om dan nog eens extra te gaan betalen voor een goedkoop visueel effectje, het lijkt toch ietwat overbodig. Hopelijk weet 'Avatar' van James Cameron eindelijk eens gebruik te maken van deze nieuwe technologie op een manier die écht een meerwaarde geeft aan de film, maar we dwalen af en we hebben u onze conclusie nog niet meegegeven: 'The Final Destination' suckt, zeggen wij u! Suckt!

E-mailadres Afdrukken
 
The Final Destination
USA / 2009
Regie: David R. Ellis
Scenario: Eric Bress
Met: Bobby Campo; Shantel Van Santen; Haley Webb; Nick Zano; Krista Allen;
Duur: 81 min.



Advertentie
Banner
Advertentie

TEST