Banner

A Complete History of my Sexual Failures

4.0
Dennis Van Dessel - 02 mei 2009





Regie : Chris Waitt
87 min. / UK / 2008

Documentaire filmmaker Chris Waitt is niet de eerste regisseur die zijn onzekerheden over seks en relaties gebruikt als inspiratie voor zijn projecten - Woody Allen heeft zowat zijn hele carrière aan dat soort neuroses te danken - maar de manier waarop hij in z'n langspeelfilmdebuut 'A Complete History of my Sexual Failures' (vaak letterlijk) met de billen bloot gaat, is op z'n zachtst gezegd opmerkelijk. De titel is alvast een goede indicatie van de ongegeneerde manier waarop Waitt zichzelf ten toon stelt: hij profileert zichzelf anderhalf uur lang als een onverbeterlijke loser op sociaal en seksueel vlak - onhandig in conversaties, egoïstisch in relaties en impotent in bed. Geef toe, dat gaat nog wel een stapje of twee, drie verder dan Woody's louterende therapiesessies in 'Annie Hall'.

Waitts 'Complete History' begint nadat hij voor de zoveelste keer gedumpt is door een vriendinnetje. Met een gedeprimeerde underdog-blik op zijn gezicht die hij de hele film lang niet meer zal kwijtspelen, kijkt hij in zijn puinhoop van een flat recht de camera in om aan te kondigen dat er blijkbaar "iets fundamenteels verkeerd aan hem zit". En hij moet en zal weten wat dat is. Om dat te doen, is hij van plan om, gewapend met een camera, al zijn ex-vriendinnen op te zoeken voor een interview.

Die vriendinnen (een verrassend lange lijst, trouwens), hebben er over het algemeen niet echt veel zin in. Sommigen gooien de hoorn op de haak zodra ze zijn stem horen, anderen laten hem zijn verhaal vertellen en zeggen achteraf doodgewoon "nee" - er is er zelfs eentje bij die dreigt met een rechtszaak als haar naam in de film vermeld wordt. Ook pogingen om simpelweg op te duiken aan hun voordeur, draaien op z'n best uit op een gesloten deur, en soms zelfs op een scheldtirade.

Daarmee begint Waitts vernederende odyssee om te weten te komen "what's wrong with me". Heel wat, zo blijkt. Wanneer hij dan toch ex-liefjes te spreken krijgt, krijgt hij een stormvloed aan verwijten over zich heen, die hij allemaal incasseert met de passieve, droevige blik van een geslagen hond. "Je kwam nooit ergens op tijd. Je luisterde nooit naar me. Je was slecht in bed." Waitt gaat zelden in discussie, maar wentelt zich in zijn slachtofferrol. Af en toe onderneemt hij zelfs iets dat op actie lijkt, om zijn leven te beteren. Hij nodigt zijn moeder uit om te komen kuisen - "viespeuk die je bent, de badkamervloer ligt vol met schaamhaar!" - en hij zoekt een dokter op om hem te helpen met zijn impotentie, die schijnbaar al enkele jaren aansleept.

Op die manier ontvouwt 'A Complete History of my Sexual Failures' zich als een oefening in mentaal masochisme: een man die zich willens en wetens in vernederende situaties laat brengen en niet eens de moeite doet om zichzelf te verantwoorden. Het dieptepunt komt er wanneer hij op een bezopen avond zes (!) Viagrapillen neemt, waardoor hij al gauw met een erectie zit die acht uur kan duren. Waitt loopt de straten van Londen op om aan wildvreemde vrouwen te vragen of ze seks met hem willen hebben. De hele film lang brengt hij zichzelf zo zielig mogelijk in beeld - iemand die nauwelijks genoeg fut kan opbrengen om 's morgens uit bed te kruipen. Iemand die het telkens opnieuw verknalt en beschaamd naar de grond kijkt wanneer anderen hem daar op aanspreken. Een mens vraagt zich af hoe hij er ooit in geslaagd is om zoveel liefjes te scoren.

Dat alles zorgt voor een tamelijk grappige film - humor is nu eenmaal voor een groot deel gebaseerd op vernederingen, en reken maar dat we daar genoeg van krijgen. Maar ik bleef ook continu zitten met de vraag in welke mate we naar een act aan het kijken waren. Sommige fragmenten zijn immers duidelijk in scène gezet (dat einde!), terwijl andere meer weg hebben van een 'Borat'-achtige stunt dan van een echte documentaire (denk maar aan de Viagrascène). Hoe langer de film aansleepte, hoe meer ik begon te geloven dat Waitt, met zijn Kurt Cobain-uiterlijk en zijn monotone "sorry dat ik leef"-stemmetje, eigenlijk gewoon een rolletje aan het spelen was. En eens je dat begint te vermoeden, kun je natuurlijk ook meteen de lijn doortrekken en alles in vraag stellen dat je te zien hebt gekregen: waren al die meisjes echt wel zijn vriendinnen? Of is het gewoon allemaal fictie? Waitt presenteert ons de hele film als realiteit, maar ik geloof er niet in. De hele prent deed me denken aan een mockumentary in de stijl van Sacha Baron Cohen: je verzint een typetje dat je de vrijheid geeft om de verschrikkelijkste dingen te doen, en je laat dat vervolgens los op mensen die al dan niet op de hoogte zijn van wat er gaat gebeuren. Met dan wel de nuance dat Borat, Ali G en consoorten die andere mensen het slachtoffer maakten van hun practical jokes. Waitt zet enkel zichzelf te kakken, met een overtuiging die lichtjes onrustwekkend is. Stel immers dat dit allemaal wél echt is - met hoeveel zelfhaat moet Waitt dan niet rondlopen?

'My Sexual Failures' heeft zeker geslaagde scènes: veel van de humor valt in de categorie "plaasvervangende schaamte", zoals een scène waarin hij zijn impotentie bespreekt met twee daklozen op straat, of in de categorie "I can't believe they filmed it", zoals een vrij grafisch in beeld gezet bezoekje aan een SM-meesteres. Die momenten zijn geestig, maar ze kunnen niet verhinderen dat je voortdurend met twee lastige vragen blijft zitten. De eerste vraag is of Waitt nu al dan niet met je voeten aan het spelen is door de hele boel in scène te zetten. De tweede vraag is waarom het je allemaal zou moeten interesseren, of het nu echt is of niet. Want Waitt maakt zichzelf zo onsympathiek en lusteloos, dat je hem regelmatig gewoon wilt vastgrijpen om hem eens goed wakker te schudden. De regisseur vraagt zich af waarom hij geen lief kan houden - het publiek vraagt zich eerder af hoe hij ooit aan die lieven is kunnen komen.

'A Complete History of my Sexual Failures' toont in ieder geval aan hoe rekbaar het begrip "documentaire" is - hier krijgen we een film zonder nieuwswaarde of maatschappelijke relevantie, die zeer waarschijnlijk voor het overgrote deel fake is. Onderhoudend, ja. Regelmatig grappig. Maar zelden overtuigend en nooit memorabel. Laat ons hopen dat Waitt snel een echt goed lief vindt, misschien dat hij dan ook interessantere films kan gaan maken.

E-mailadres Afdrukken
 
A Complete History of my Sexual Failures
UK / 2008
Duur: 87 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST