Banner

Friday the 13th

4.0
Vincent Van Peer - 16 februari 2009





USA / 2009 / 99 min.

Horror is een eigenaardig genre. Er bestaan fanatieke aanhangers van, maar over het algemeen wordt het door de gemiddelde bioscoopbezoeker toch eerder gezien als een perifeer genre dat niet écht serieus hoeft te worden genomen. Je kan dat ook wél doen en je beperken tot pareltjes als 'Dawn of the Dead', 'The Shining' of '28 Days Later', maar als je een beetje eerlijk bent, dan moet je toch toegeven dat je, om van het genre te kunnen genieten, eigenlijk net alle sérieux moet loslaten. En als er één ding is dat deze remake van eighties-campklassieker 'Friday the 13th' duidelijk maakt, dan is het wel dat horror een gezond gevoel voor ironie vereist en dat het mits de invulling van die vereiste af en toe ook onverwacht geinige filmpjes kan afleveren.

Marcus Nispel is nu niet bepaald de meest getalenteerde cineast (getuige daarvan zijn gewraakte 'Texas Chainsaw Massacre'-remake), maar hier slaat hij de bal toch opvallend raak. Echt spannend wordt het nooit, maar de vele verschillende slachtpartijen getuigen tenminste van een zeker respect voor het genre. De hele film valt te bekijken als één lange hommage aan de horror, met meer dan genoeg vette knipogen. Toegegeven, de film wijkt nergens van de veilige paadjes af, maar de weg die hij bewandelt is wel plezierig genoeg om dat absolute gebrek aan originaliteit door de vingers te zien. Is dit dan een goeie film? God, nee, maar hij getuigt wel van genoeg zelfrelativering om van een relatief geslaagde remake te kunnen spreken, en dat is tegenwoordig al heel wat.

Het begin doet nochtans het ergste vermoeden (en let hier even op voor de spoilers!): de twee minuten durende proloog doet de eindscène van de allereerste 'Friday the 13th' nog eens dunnetjes over. De laatste overlevende staat oog in oog met de moeder van Jason (die in de franchisestarter vreemd genoeg nog niet mee mocht doen) en het oude kreng doet in enkele simpele quotes heel de plot van de eerste film uit de doeken ("Door jouw nalatigheid is mijn zoon gestorven!", "Ik heb al je vrienden vermoord!", "Mijn zoon was misvormd!"). Het zicht van de oude vrouw was blijkbaar echter wat aan het verzwakken, anders had ze wel gezien dat haar laatste slachtoffer een machete vasthad. Da's nooit een bijster goed teken in een horrorfilm en even later ligt haar hoofd dan ook netjes van haar romp gescheiden op de grond. Enter Jason, die op magische wijze alsnog blijkt te leven en de dood van zijn moeder heeft moeten gadeslaan. Een mens zou voor minder heel zijn leven op dezelfde plek blijven om onschuldige voorbijgangers creatief van hun overtollige bloedtoevoer te verlossen...

Daarna wordt Nispel pas écht ambitieus (als je het écht niet wil weten: er komen spoilers aan). Hij voert een tweede proloog in en gaat zowaar Hitchcock ten tijde van 'Psycho' achterna: gedurende tien minuten zien we een jonge en opvallend sobere (waar is de grappige neger?) groep kampeerders door Jasons bos trekken op zoek naar weed (het doelpubliek blijft vijftienjarige jongetjes), alwaar ze de komende tien minuten één voor één op originele wijze om zeep worden geholpen (die met de slaapzak en het kampvuur kenden wij nog niet). Weg hoofdpersonages dus, en we beginnen opnieuw met een volgende groep. Zo'n beslissing kan je makkelijk hoogdravend noemen, en ze is dat waarschijnlijk ook wel, maar uiteindelijk is het countdown-principe in deze films altijd een van de leukste onderdelen, iets wat hier gewoon twéé keer gebeurt. Echt kwaad kan je daar dan moeilijk om worden.

Ondertussen komt de broer van het belangrijkste meisje uit groep één (te herkennen aan de ingebakken zedigheid, teruggeschroefde losbandigheid, donkere haren en distantiëring van enige wrong-doing zoals het nemen van drugs) groep twee tegen op het moment dat hij op zoek is naar zijn zus. Het komt bijna tot een handgemeen tussen hem en het vriendje van het belangrijkste meisje van groep twee (kenmerken idem), maar er is al enige spanning te voelen tussen hem en main chick #2. Haar vriendje is dan ook de klootzak van de eeuw en we waren verheugd dat deze groep wél voldeed aan alle vereiste kenmerken van het genre, inclusief blonde bimbo, grappige neger en weirde Aziaat - het heeft geeft werkelijk geen zin om ze namen te geven.

Dit is dus geen remake in de strikte zin van het woord (één film opnieuw gemaakt dus), eerder een herkauwing van het originele materiaal (er zijn al meer dan tien afleveringen in de Jason Voorhees-saga). Hoewel alles weer bloedserieus in beeld wordt gebracht (denk - of liever, denk niét - aan de nieuwe 'Texas Chainsaw Massacre'), is het moeilijk om geen zelfspot te vermoeden aan de kant van de makers. Ergens in het begin wordt er met veel lawaai een houtverhakselaar geïntroduceerd en ook een hertenkop (inclusief gewei) wordt opvallend in beeld gebracht. De hele prent zit vol met zulke visuele, aankondigende motiefjes en hoewel het allemaal verre van origineel is - uiterst voorspelbaar zelfs - blijft het wel heerlijk om naar te kijken.

Een groot deel van het doelpubliek zal door de KNT-rating de zaal niet binnen mogen, maar de iets oudere pubers (guilty as charged) zullen kunnen smullen: er worden drankspelletjes gespeeld, waterpijpen gerookt, de personages vloeken heel cool en we krijgen wel drie paar tetten te zien. Een paar lelijke valse, een paar mooie valse en een paar indrukwekkende echte, om precies te zijn. 't Is maar dat u het weet. Uiteraard houden main chicks #1 en 2 te allen tijde hun topje zedig aan. De beste mop van de film bevindt zich ook in deze branche: op een bepaald moment houdt één van de blondines zich schuil in het water, onder een steiger. Enkele ogenblikken later doorklieft een machete haar hoofd en als Jason zijn wapen weer omhoog wil trekken, wipt ze mee het water uit - zodat ze met haar hoofd tegen het hout botst - en mogen we haar rondingen weer even aanschouwen. Awel, dàt vinden wij nu grappig, zie.

Het grootste gebrek van de prent blijft natuurlijk het absolute gebrek aan spanning, maar dat wordt dan weer goedgemaakt door enkele leuke, ongecompliceerde moorden, een hilarische opbouw (wij blijven die dubbele proloog een geweldig idee vinden) en een ongegeneerd, puberaal gevoel voor fun. Die ongedwongen feel mag dan in elkaar gebrainstormd zijn door de marketingboys van Michael Bay, de film blijft wel steeds very entertaining om naar te kijken. Daarenboven is ie (behalve bij sommige gore scènes) opvallend overzichtelijk in beeld gebracht. We hadden het niet verwacht van Nispel, maar hij heeft een uiterst genietbaar, zij het voorspelbaar horrorfilmpje in elkaar gebokst - volledig gratuit op elk gebied, zonder zich daar ook maar een zak van aan te trekken. De eerste guilty pleasure van het jaar is gearriveerd.

E-mailadres Afdrukken
 
Friday the 13th
Regie: Marcus Nispel
Scenario: Damian Shannon en Mark Swift
Met: Jared Padalecki; Danielle Penabaker; Amanda Righetti; Travis Van Winkle; Derek Mears

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST