Banner

Frost/Nixon

8.0
Dennis Van Dessel - 15 januari 2009




In de aanloop naar de recente presidentsverkiezingen deed regisseur en voormalig acteur Ron Howard iets waarvan hij op voorhand gezworen had dat hij het nooit nog zou doen: hij hernam zijn doorbrakrol als Richie Cunningham uit 'Happy Days' (na zo'n kleine 40 jaar!) om samen met The Fonz de noodzaak aan verandering in de vorm van ene Barack Obama te bespreken. Howard geneerde zich openlijk voor het filmpje (en terecht), maar was gelukkig ondertussen ook bezig zijn politieke engagement op een heel wat waardiger manier aan te tonen. Zijn nieuweling, 'Frost/Nixon', is een fascinerende dramatisering van het roemruchte interview dat David Frost in 1977 afnam van ex-president Richard Nixon, en zonder meer zijn beste film sinds 'Apollo 13'. Misschien zelfs van zijn hele carrière.

In 1974 wordt Richard Nixon de eerste Amerikaanse president om vrijwillig ontslag te nemen, als een direct gevolg van het Watergateschandaal. Nixon zou persoonlijk betrokken zijn geweest in een poging om in te breken in het hoofdkwartier van de Democratische partij, en achteraf in pogingen om alles in de doofpot te stoppen - tapes van gesprekken in het Witte Huis bewezen dat haast onomstotelijk. Na zijn ontslag verleende nieuwe president Gerald Ford hem volledige amnestie - Nixon trok zich terug in zijn villa aan het Californische strand, algemeen beschouwd als een blamage voor het land.

Enkele jaren later werd hij benaderd door David Frost, een showbizz-journalist die tot dan toe niets anders had gedaan dan filmsterren interviewen. Frost wilde zijn carrière een nieuwe richting in sturen door een lang diepte-interview met Nixon te houden waarin geen enkel onderwerp taboe was, inclusief Watergate. Niemand geloofde in hem - de "serieuze" politieke journalisten lachten hem weg als een watje en de entourage van Nixon was er van overtuigd dat de ex-president moeiteloos over hem heen zou walsen. Maar dat pakte dus anders uit. Na enkele moeilijke eerste sessies, wist Frost Nixon zowaar in een hoek te drijven en hem dichter bij een schuldbekentenis te krijgen dan iemand anders ooit gelukt was.

Dat alles wordt verteld in een erg strakke film, die op geen enkel moment z'n focus verliest. Het scenario van Peter Morgan, gebaseerd op zijn eigen toneelstuk, bevat nauwelijks overbodige informatie en er is niets dat twee keer wordt uitgelegd. In die zin is 'Frost/Nixon' duidelijk in eerste instantie gemaakt voor een Amerikaans publiek, dat al op de hoogte is van de historische context. Tijdens de eerste minuten van de film geeft Ron Howard ons een montage van archiefbeelden (waar Frank Langella, die Nixon speelt, opvallend overtuigend werd in verwerkt), die dient om de algemene achtergrond te plaatsen. Maar die is zo kort en rudimentair dat iedereen die niet weet waar Watergate over ging of die niet op de hoogte is van de White House tapes en de 18 minuten stilte daarop, gaandeweg wel eens moeite zou kunnen krijgen om alles precies te volgen. Dat is geen kritiek op de film: Howard en Morgan gaan simpelweg uit van een geïnformeerd publiek, dus zorg dat je daarbij hoort.

Het hart van de film ligt echter in de confrontatie tussen twee mannen die duidelijk aan elkaar gespiegeld worden: enerzijds Nixon de eeuwige underdog, die altijd met een "arme ik"-syndroom is blijven zitten omdat hij uit een arm gezin kwam en door zijn religieuze ouders een oneindig schuldgevoel kreeg aangepraat. De Nixon van deze film is een psychologische masochist: iemand die niets de moeite waard vindt tenzij hij ervoor heeft moeten véchten, iemand die wil afzien om iets te bereiken en minachting voelt voor wie niét afziet. Anderzijds is David Frost de glitzy, oppervlakkige, gladde mediaman die evenzeer een gevecht voert tegen de algemene perceptie van zichzelf. Hij riskeert alles (Frost stak al zijn eigen geld in de interviews) om toch maar te bewijzen dat hij een echte journalist is.

In tegenstelling tot Oliver Stone's 'Nixon' laat Ron Howard de echte psychoanalyse echter achterwege. De inzichten in het gedachtenproces van beide mannen beperken zich tot slechts een paar scènes, inclusief een bezopen telefoongesprek dat Nixon voert met Frost, waarin hij tekeer gaat tegen "de elite" die altijd op hem heeft neergekeken. Howard is wel geïnteresseerd in de mentaliteit die schuilging achter een president die zich niet wilde en - vooral - niet kón verontschuldigen voor zijn misdrijven, maar concentreert zich nog veel meer op de verbale en mentale boksmatch tussen hem en Frost.

En dat is verdorie een boeiende boksmatch: het belang van taal in deze film is enorm, en Peter Morgan weet die eufemistische politieke taal perfect te vatten. Wanneer Frost spreekt over "misdaden", heeft Nixon het over "fouten". En wanneer Nixon op de spits wordt gedreven door Frost en dreigt om gewoon een volledig mea culpa te slaan, adviseert zijn stafchef Jack Brennan (Kevin Bacon) hem om geen "emotionele onthullingen" te doen. Taal - de manier waarop een kritische vraag wordt gesteld, beantwoord of ontweken - wordt hier aangevoerd als misschien hét machtigste wapen uit het arsenaal van zowel een journalist als een politicus.

Klinkt dat als een spannende film? Je zou er nog van opkijken. De geconcentreerde aanpak van Ron Howard - er zit echt geen scène te veel in de film - en de claustrofobische sfeer van de interviews zelf, zorgt voor meer spanning dan er in heel zijn verfilming van 'The Da Vinci Code' te vinden was. Howard en Morgan laten ook geen gelegenheid onbenut om de hoge inzet van de interviews voor Frost te benadrukken - als dit een flop was geworden, had Frost zijn hele carrière vaarwel kunnen zeggen. Om nog te zwijgen van het feit dat hij bankroet was geweest. Je ziet uiteindelijk twee wanhopige mensen tegenover elkaar zitten - de één wanhopig om zijn carrière niet kapot te zien gaan, de ander om zichzelf goed te praten tegenover het Amerikaanse volk en zichzelf.

Frank Langella en Michael Sheen speelden Nixon en Frost al op het toneel, en hernemen hier hun rollen. Langella heeft uiteraard de meer spraakmakende rol als Nixon (een oscarnominatie lijkt haast vanzelfsprekend), en belichaamt de man fantastisch. Ik zou geen vergelijking willen maken tussen zijn prestatie en die van Anthony Hopkins in 'Nixon', maar de race zou behoorlijk spannend zijn. Het beste compliment dat ik hem kan geven, is dat ik na ongeveer een half uur oprecht vergat dat ik naar een acteur aan het kijken was. Michael Sheen wordt vaak vergeten in het gedrang om Langella toch maar te bewierroken, maar hij is eveneens fantastisch als David Frost - uiteindelijk is hij ons emotioneel toegangspunt tot de hele film. Langella mag de show stelen terwijl Sheen twee uur lang als een gek aan het werken is in wat ze op het toneel een work horse part noemen: een belangrijke rol die absoluut noodzakelijk is voor het stuk en dan ook absoluut perfect gespeeld moet worden, maar die nooit zoveel aandacht zal krijgen als de anderen, omdat er geen grote gebaren aan te pas komen. Bij deze: Sheen is uitstekend.

'Frost/Nixon' is een intelligente film die er in slaagt om nooit al te zwaar op de hand te worden. Het enige dat echt niet werkt, zijn de "interviews" met de personages die Ron Howard inlast - de researchers van Frost (Sam Rockwell en Oliver Platt) die vertellen hoe blij ze wel waren met het eindresultaat en dergelijke - maar dat zien we maar al te graag door de vingers. Dit is een fascinerende, spannende, inzichtrijke en geweldig geacteerde film. Nu is het alleen nog wachten op de nominaties.

Om in de mood te komen: enkele hoogtepunten uit het echte interview van David Frost met Richard Nixon

<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/GH8qujkk3rU&hl=nl&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/GH8qujkk3rU&hl=nl&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object>

E-mailadres Afdrukken
 
Frost/Nixon
USA / 2008
Regie: Ron Howard
Scenario: Peter Morgan
Met: Frank Langella; Michael Sheen; Kevin Bacon; Sam Rockwell; Oliver Platt
Duur: 122 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST