Banner

Loft

6.0
Dennis Van Dessel - 24 oktober 2008




Het is niet veel regisseurs gegeven om vanuit zo'n bevoordeelde positie een film te mogen maken als Erik Van Looy met 'Loft'. In 2003 scoorde hij met 'De Zaak Alzheimer' de grootste Vlaamse bioscoophit sinds 'Daens' en in de tussentijd profileerde hij zichzelf als één van de populairste mensen van Vlaanderen met zijn presentatie van 'De Slimste Mens Ter Wereld' en zijn optredens in allerhande tv-programma's. Niet alleen kon Van Looy dus teren op het succes van zijn vorige prent, hij was ook als persoon zodanig geliefd dat de mensen waarschijnlijk toch wel zouden gaan kijken, gewoon omdat 'Loft' een film van hem was. Voeg daar nog een agressieve marketingcampagne aan toe, met acteurs die te pas en te onpas lieten vallen dat het script het beste was dat ze ooit hadden gelezen, en je hebt een film die - voor zover dat ooit mogelijk is in deze business - gegarandeerd succesvol wordt. De vraag of het ook effectief een goede film is, wordt daarbij gedegradeerd tot een bedenking van minder belang. Voor wie het toch interesseert: 'Loft' is ongeveer geworden wat je ervan had kunnen verwachten: goed in elkaar gestoken entertainment, visueel afgelikter dan afgelikt, met een plot die netjes in elkaar klikt. Maar terwijl je ogen het mooi vinden en je verstand twee uur lang bezet blijft met het zoeken naar een antwoord op de vraag whodunit, blijft je hart koud.

Het verhaal draait rond vijf mannen die een luxueuze loft in Antwerpen delen waar ze op hun gemakje hun scharrels mee naartoe kunnen nemen zonder dat hun vrouwen er ooit achter zullen komen. Psychiater Chris (Koen "het gewicht van de wereld op mijn schouders doet fameus pijn" De Bouw), zijn broer Filip (Matthias Schoenaerts), de arrogante architect Vincent (een goeie Filip Peeters), de hypergevoelige en hypergefrustreerde Luc (Bruno Vanden Broucke) en de boertige Marnix (Koen De Graeve) amuseren zich een jaar lang prima in de woonst, tot ze er op een dag het lijk van een jonge vrouw aantreffen. Hoewel aanvankelijk niemand het wilt zeggen, is het meteen duidelijk dat één van hen verantwoordelijk is voor haar dood. In hun zoektocht naar de dader wordt al snel duidelijk wat hun vriendschap betekent en in hoeverre ze elkaar kunnen vertrouwen.

Dat klinkt als de basis voor een straffe whodunit, en op een oppervlakkig niveau is dat ook precies wat het geworden is. Bart De Pauw heeft zijn scenario knap opgebouwd, met een paar plotwendingen die je écht niet ziet aankomen en bovenal een goed gebruik van flash-backs en flash forwards. De vondst van het lijk en de uren die daarop volgen, vormen de emotionele en narratieve rode draad van de film. Maar van daaruit krijgen we flash-backs die (dat spreekt voor zich) telkens meer onthullen over de relaties van de vijf mannen met hun liefjes, hun echtgenotes en elkaar, evenals flash forwards naar hun ondervragingen door de politie, enkele uren later. Die structuur heeft verhaaltechnisch natuurlijk zijn nut: als kijker moet je jezelf immers constant afvragen vanuit wiens standpunt elke scène bekeken wordt en waarom dat personage misschien zou liegen - met andere woorden: je kunt nooit ergens zeker van zijn. Maar anderzijds kon ik ook simpelweg de naadloze manier waarderen waarop De Pauw en Van Looy omgaan met die verschillende tijdlijnen. Het heen-en-weer gespring komt nergens geforceerd of artistiekerig over, maar lijkt, los van alle pretentie, gewoon de enige natuurlijke manier om het verhaal verteld te krijgen.

Een verhaal dat - en nee, ik verraad niets - voor het overgrote deel goed in elkaar zit. Er is al kritiek gekomen op het feit dat zulke vijf heel verschillende mannen met elkaar bevriend zouden kunnen zijn, maar persoonlijk had ik daar weinig last mee: uiteindelijk gaat het over vijf opportunisten, die via de loft die ze delen gewoon een mooie kans zien om een gezamenlijk voordeel te verkrijgen. Eens de problemen beginnen, blijkt hun vriendschap dan ook erg fragiel - om het zacht uit te drukken. De plotwendingen moet je regelmatig met een korreltje zout nemen, maar werken wel. Hoewel de film wat mij betreft net één twist eerder had mogen eindigen.

Op die manier ontwikkelt 'Loft' zich tot een onderhoudende, soms zelfs spannende thriller waarbij niemand zich zal hoeven te vervelen. De mechanismen van de plot klikken soepel in elkaar en het tempo zit er in. De fotografie van Danny Elsen is, naar gewoonte, weer om duimen en vingers bij af te likken - Antwerpen zag er nog nooit zo trendy uit. Zelfs de verhoorlokalen van de politie lijken zo uit de catalogus van een pokkedure binnenhuisarchitect weggelopen. Yup, op een oppervlakkig niveau is alles dik in orde.

Wat er wel ontbreekt, is wat ze in het Engels weer zo mooi uitdrukken: een reason to care. De personages zijn op hun best ambigu, en meestal vaagweg onsympathiek. De enige voor wie echt kunnen duimen is Koen De Bouw, en zelfs hij is hier nog steeds iemand die zijn vrouw bedriegt. Alleen snappen we bij hem waarom. Die ambiguïteit is in principe toe te juichen (tenslotte is de hele wereld ambigu), maar in de praktijk werkt ze het thrillergevoel van de film tegen. Eigenlijk zouden we in ons bioscoopstoeltje moeten zitten duimen voor de hoofdpersonages om ermee weg te raken, om vooral maar niet gepakt te worden. Maar omdat we geen lor geven om de personages - smeerlapjes die ze zijn - ontbreekt dat medeleven. We zijn geïnteresseerd in wie het gedaan heeft, natuurlijk wel, daar draait immers de hele film om, maar gevoelsmatig kan het ons niet écht schelen. Je kijkt naar 'Loft' als naar een goed geoliede machine die perfect zijn werk doet - alleen doet hij wel werk dat niet per sé gedaan moest worden.

Bovendien krijgen we enkele nevenpersonages die veel te weinig te doen krijgen (Jan Decleir als schoonvader van Matthias Schoenaerts en Gene Bervoets als de burgemeester van Antwerpen komen heel even kijken, om het na pakweg vijf minuten weer voor bekeken te houden) en een halfslachtige thematiek over seksuele mores in de 21ste eeuw die er niet echt uitkomt. Voor zover 'Loft' al een thema heeft waar het iets over wilt melden, dan is het simpelweg dat alle mannen varkens zijn die achter hun pik aanlopen. Wat heel goed kan kloppen, maar echt nieuw of diepzinnig is het niet, en die bespiegeling (bestaat trouw nog, tegenwoordig?) voelt aan als een nagedachte in het scenario.

Maar goed, laat mij u vooral niet tegenhouden om te gaan kijken - de film doet wat hij moet doen en hij doet dat goed, alleen wist hij me niet te raken. Het is een aalglad, überamerikaans product, amusant zo lang het duurt en daarna maar al te snel weer vergeten.

E-mailadres Afdrukken
 
Loft
België / 2008
Regie: Erik Van Looy
Scenario: Bart De Pauw
Met: Koen de Bouw; Filip Peeters; Matthias Schoenaerts; Bruno Vanden Broucke; Koen De Graeve; Marie Vinck
Duur: 110 min.



Advertentie
Banner
Advertentie

TEST