Banner

Vicky Cristina Barcelona

6.0
Barbara Van Ransbeeck - 30 oktober 2008




In een donkere kamer tijdens het ontwikkelen van enkele foto's, ergens in de tweede helft van de film gebeurt het dan eindelijk: de zwoelste blondine sinds Marilyn Monroe, Scarlett Johansson, brengt haar lippen tot bij de Spaanste furie sinds de oerknal, Penélope Cruz. Hoe vluchtig de zoen ook is, het zal in de toekomst voor velen de grondreden zijn om toch naar dit luchtige relatiedrama van Woody Allen te gaan kijken. Twee bloedmooie vrouwen die kussen, dat werkt nu eens altijd. De hele film telt zelfs drie prachtvrouwen, Rebecca Hall ingerekend, maar gelukkig is er niets dat de bronstige, charismatische Javier Bardem niet aankan: hij is sinds 'No Country for Old Men' naar de kapper geweest en kruipt in de relaxte linnen kleren van een Don Juan. Het lijkt wel of hij het volledige parfumflesje van Jean-Baptiste Grenouille heeft opgedronken, want niet alleen de vrouwen óp het doek weet hij te bedwelmen. Je voelt het al in je kleine teen tintelen: 'Vicky Cristina Barcelona' is een sexy film over mooie mensen die dan nog eens over mooie dingen als de liefde mogen spreken. Maar zoals dat nu eenmaal vaak gaat met een prachtige verpakking weet de film helaas op inhoudelijk vlak de verwachtingen niet helemaal in te lossen.

Woody Allen keert met 'Vicky' terug naar de vertrouwde romantische komedie uit zijn beginperiode, maar gaat ook een nieuwe uitdaging aan: na New York en Londen, speelt deze film zich af in de stad der wonderen Barcelona. Woody's achterban heeft alvast goed werk geleverd in het locatiespotten, want het zomerse Barcelona wordt van haar mooiste Gaudí-kant bekeken en in het mooiste zonlicht gevangen. In deze broeierige, pingelende gitarensetting ontmoeten twee Amerikaanse studentes op vakantie, Vicky (Rebecca Hall) en Cristina (Scarlett Johansson), op een kunstexpositie de aantrekkelijke Juan Antonio (Javier Bardem). Hij is het type man dat zich erbij heeft neergelegd dat het leven niets waard is en daar leeft hij ook naar: hij verliest geen tijd en nodigt de dames uit op een weekendje en misschien wel een stomende vrijpartij. Cristina voelt zich meteen aangetrokken door zijn directe aanpak en mysterieuze aanblik. Vicky, die op het punt staat om te trouwen met een goede partij, bekijkt de sensuele Spanjaard sceptisch en nukkig en zelfs met een tikkeltje walging. Maar opposites attract en Vicky valt nog sneller dan de lichtsnelheid voor zijn charmes. Desondanks is het met Cristina dat Juan Antonio uiteindelijk een echte relatie begint. Een relatie die overhoop gehaald wordt wanneer plots Juan Antonio's ex-vrouw Maria-Elena (Penélope Cruz) opduikt: de twee kunnen blijkbaar niet met of zonder elkaar en zijn op zoek naar het ontbrekende stukje dat hun relatie kan vervolledigen.

Net zoals de rest van Woody Allens lichtvoetiger werk moet 'Vicky Cristina Barcelona' het hebben van de relationele spanningen tussen zijn personages, complexe verhoudingen, diepgaand analytische dialogen over de houdbaarheid van de liefde en badabing-oneliners. Dat laatste valt een beetje tegen, maar gevost wordt er genoeg. En gediscussieerd over wat de liefde nu eigenlijk is. Een echt een verhaal is er niet, het is eerder een treffen tussen vier personages die in elkaars aura verstrengeld raken en elk hun eigen idee hebben over wat een relatie moet inhouden en welke de grenzen ze eraan stellen. Woody's sociaal experiment is even eenvoudig als briljant: duw twee vrouwen (een conservatieve en een losbandige) in de armen van een übercharmante ladiesman en zie wat er gebeurt. Vicky raakt haar kluts kwijt en begint te twijfelen aan al haar vertrouwdheden en waarden, terwijl Cristina uiteindelijk de omgekeerde evolutie doormaakt en meer zekerheid in haar leven wil. Het koppel Juan Antonio - Maria-Elena bewijst dan weer hun eigen stelling 'enkel onvervulde liefde kan romantisch zijn' door buien van totale overgave af te wisselen met ware moordpogingen op elkaar.

Woody snijdt weer een boeiende mengeling van overspel, vrije liefde en identiteit aan en analyseert erop los, maar ondanks het vuur in vooral Penélope en Javier, krijgen we geen aangebrande of scherpe ironie zoals in een 'Annie Hall' of 'Manhattan' op onze bord. Woody de neurotische deugniet die met alles de spot dreef, is Woody de neurotische levensgenieter geworden die met een glaasje cava in Parc Guëll is blijven plakken bij het luisteren naar een straatmuzikant. De film telt bovendien te weinig humor of hilarische situaties om echt onder de noemer 'komedie' te plaatsen. Plezant om naar te kijken, luchtig tijdverdrijf, maar iets te weinig memorabel of openbarend om er een tintelend gevoel in de tenen aan over te houden. Het scenario, dat vlot in elkaar klikt, maar het uiteindelijk zonder écht scherpe dialogen en pittige humor stelt, moet het dan ook grotendeels hebben van de acteurs.

Javier Bardem, in de huid van ruimdenkende kunstenaar, hoeft niet veel te doen om ons van zijn talent te overtuigen en ook Rebecca Hall zet haar typische Woody Allen-personage met overtuiging neer. Maar mister Woody zorgt er natuurlijk voor dat vooral zijn febbetje Scarlett flatterend belicht en in volle glorie in beeld komt. Zij is de spilfiguur van de film, moet met haar verschijning zowel Maria- Elena als Juan Antonio het hoofd op hol brengen, maar lijkt vooral Woody Allen betoverd te hebben (het is al hun derde film samen). Zodra Penélope Cruz halfweg de film in beeld komt, verbleekt Scarlett namelijk compleet in haar schaduw. Het besef komt plots dat Scarlett maar een middelmatige actrice is en sinds 'Lost in Translation' niet al te veel memorabel heeft gedaan. Mooi zijn alleen blijkt niet genoeg, Penélope kan naast haar verschrikkelijk sensuele uitstraling ook rekenen op een koffer vol ervaring. De vonken vlogen er in de verbale vechtscènes met Javier Bardem alleszins vanaf. Niet alleen omdat vloeken in het Spaans gewoon lekkerder klinkt, maar omdat de spanning tussen de twee vrienden niet gefaket is: ze werden verliefd tijdens de opnames.

Spijtig dat de film op het einde zelf niet tot een amoureuze of andere ontploffing komt, hij dooft eerder uit alsof het vuurwerk al na vier pijlen wordt onderbroken om op te kramen. 'Vicky Cristina Barcelona' is een aangenaam, energiek en sensueel relatiedrama uit de Woody Allen-poederdoos, een hoopvol lichtpunt na zijn laatste twee tegenvallers 'Scoop' en 'Cassandra's Dream', verpakt in een zomers, weinig verhullend kleedje. Op de vertrouwde gortdroge voice-over na, minder uitdagend en betoverend dan wat Woody in zijn hoogdagen presteerde, maar wat vraagt een mens meer van het leven dan Scarlett en Penélope een tong te zien draaien. Het blijft toch nog een beetje een deugniet, die Woody.

E-mailadres Afdrukken
 
Vicky Cristina Barcelona
Regie: Woody Allen
Scenario: Woody Allen
Met: Scarlett Johanssen; ; Javier Bardem; Penélope Cruz;

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST