Banner

Love in the Time of Cholera

2.0
Dennis Van Dessel - 05 mei 2008




Drie jaar heeft producent Scott Steindorff naar verluidt moeten proberen vooraleer Gabriel García Márquez hem eindelijk de filmrechten wilde verkopen van zijn klassieker 'Liefde in Tijden van Cholera'. Misschien had Steindorff dat maar als een signaal moeten opvatten - sommige boeken zijn niet voorbestemd om films van te maken. 'Love in the Time of Cholera' werd vrijwel unaniem gekraakt door critici in de VS en in Engeland, genegeerd door het publiek, en wordt nu zonder al te veel ceremonie in de Europese zalen gedumpt, in een poging de financiële aderlating enigszins te beperken. Hoewel ik betwijfel of het veel zal uithalen. Regisseur Mike Newell (de huurling die onder andere 'Four Weddings and a Funeral' en 'Harry Potter and the Goblet of Fire' maakte) en scenarist Ronald Harwood (die nochtans een Oscar won voor 'The Pianist' en ook Roman Polanski's onderschatte 'Oliver Twist' schreef) hebben van Márquez' literaire reus het filmische equivalent van een Bouquet-romannetje gemaakt. Ontdaan van het prachtige proza en de uitgebreide context die een omvangrijk boek nu eenmaal biedt, blijven we achter met alleen maar de naakte plotmechanismen van de roman - en als dat àlles is waar je mee achterblijft, dan is het netto resultaat een langdradig, vaak pathetisch liefdesverhaal van dertien in een dozijn.

Het verhaal begint ergens rond 1870. Florentino Ariza is een tiener die werkt als telegrafist in Colombiaans dorp. Wanneer hij op een dag een telegram bezorgt bij Lorenzo Daza (John Leguizamo schmiert genoeg voor tien films), een welgestelde handelaar in muilezels, wordt hij ogenblikkelijk verliefd op diens dochter Fermina (Giovanna Mezzogiorno). De twee schrijven elkaar enkele gepassioneerde liefdesbrieven, maar wanneer Lorenzo daar achter komt, schiet hij in een Colombiaanse kolère, en verhuist hij samen met zijn dochter stante pede naar een gehucht ergens in de bergen (kwestie van te overdrijven). Tegen de tijd dat ze terugkeren, is Florentino's liefde nog steeds even sterk (ondertussen is hij ouder geworden en wordt hij gespeeld door Javier Bardem), maar Fermina wil van hem niets meer weten. Ze trouwt met dokter Juvenal Urbino (Benjamin Bratt). Tijdens de volgende vijftig jaar blijft Florentino op haar wachten - hij beleeft de ene kortstondige romance na de andere (meer dan 600 vrouwen schrijft hij op zijn boekje!), maar zijn hart hoort toe aan the one that got away.

In de juiste handen kan dit een ontroerend verhaal zijn over liefde als een ziekte die maar niet wilt overgaan. De cholera uit de titel wordt plichtbewust opgevoerd als een epidemie die inderdaad regelmatig de kop opstak in het Colombia van die tijd, maar dient in de eerste plaats als een metafoor voor de ziekelijke liefde van Florentino voor Fermina. In principe is dat een fascinerend idee: omdat voor hem geen liefde is weggelegd, besluit Florentino zijn emoties los te koppelen van zijn seksleven. Hij gebruikt seks als een pijnstiller en wacht ondertussen tot hij de ziekte binnenin zichzelf eindelijk zal kunnen genezen.

Dat is in de juiste handen. In de verkeerde handen wordt het echter een clichématig romantisch stroopfilmpje, waarin de personages om de haverklap "I love you" zeggen in een variant van de Engelse taal die waarschijnlijk exotisch bedoeld is, maar bij mij herinneringen opriep aan een Mariachiband die maar niet wilt ophouden met 'Guantanamera' te zingen. Hoe meer bloemrijke beeldspraken de personages uit hun mouw schudden (en ze kunnen er wat van - "Jij bent mijn delicate bloem! Er bestaat geen grotere glorie dan te sterven voor de liefde!") hoe minder ik ervan geloofde. 'Love in the Time of Cholera' verkoopt het uiterlijk vertoon van romantische passie, maar onder die oppervlakte gaat er helemaal niets schuil.

De hele film krijgt dan ook het gevoel een fel opgeblazen, theatraal melodrama te zijn, dat continu op grens van hysterie balanceert. Elke emotie wordt op tien verschillende manieren uit de doeken gedaan, personages debiteren van tijd tot tijd al eens een spontane dichtvers, en zelfs een tamelijk wereldse bezigheid zoals seks wordt voorafgegaan door bepaald hoogdravende teksten als: "Vannacht krijg je lessen in de liefde." Nou.

De nuance en literaire schoonheid van het boek gaan verloren in deze filmvertaling, en wat overblijft zijn onuitstaanbaar stroperige clichés, die zich aan een slakkengangetje over het scherm bewegen. Zelfs wanneer Newell en Harwood voor humor gaan, scoren ze maar sporadisch - Javier Bardem die tijdens het vrijen plots een antipathieke kat met scherpe klauwen op z'n kont krijgt, of die door zijn oom betrapt wordt terwijl hij een andere anonieme verovering achterwaarts aan het nemen is ("You screw just like your father!")... Het is allemaal niet echt subtiel.

Al evenmin als de vertolkingen. John Leguizamo heeft goddank maar een bijrol als de vader van Fermina, maar hij gebruikt elke seconde screen time die hij krijgt om naar hartelust te grijnzen en zijn oogjes kwaadaardig te laten blinken. Hij kwijlt nog net niet. Zijn vertolking hier is een masters class in overacting. Benjamin Bratt is kleurloos als dokter Urbino, maar vooral Javier Bardem stelt pijnlijk teleur als Florentino. De man die in 'No Country for Old Men' nog zo'n onuitwisbare indruk naliet, staat hier frustrerend eentonig te acteren en torpedeert eender welke empathie die we voor zijn personage dienen te voelen met een pathetische vertolking. Giovanna Mezzogiorno is wél oké als Fermina, maar kan de boel daarom nog niet redden. Het helpt ook niet dat de drie hoofdpersonages voor bepaalde segmenten van de film verplicht worden om schuil te gaan onder de minst geloofwaardige oude-mensen-make-up in de recente geschiedenis. Is het in deze tijden van CGI en rondvliegende superhelden dan echt zó moeilijk om van iemand een geloofwaardige zeventigjarige te maken?

De grootste misdaad van Newell en Harwood is dat ze een rijk, levendig literair werk hebben gereduceerd tot z'n platste, minst interessante niveau. Alles dat van het boek meer maakte dan een banaal liefdesverhaaltje is verdwenen. Klaar voor de onnozele conclusie? Daar komt-ie dan: nog liever cholera dan dit.

E-mailadres Afdrukken
 
Love in the Time of Cholera
USA / 2007
Regie: Mike Newell
Scenario: Ronald Harwood
Met: Javier Bardem; Giovanna Mezzogiorno; Benjamin Bratt; John Leguizamo; Liev Schreiber; Hector Elizondo
Duur: 138 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST