Banner

Iron Man

5.0
Peter De Backer - 06 mei 2008





125 min. / VS / 2008

En we zijn vertrokken: een nieuw blockbusterseizoen, een nieuwe stripverfilming uit de kelders van Marvel. In afwachting van de terugkeer van Batman, de nieuwe poging om Hulk te laten smashen en de bizarre creaturen uit het universum van Hellboy, valt de blikken doos van 'Iron Man' uit de lucht. Een superheld die niet bepaald even bekend in de oren klinkt als een Spider-Man of een roedel X-mannen, maar dat houdt deze luchtige comic-bookadaptatie niet tegen om als een enthousiaste meevaller door het luchtruim te scheren. Het is geen grand cru zoals 'Spidey 2', maar stinkt gelukkig ook niet zo hard als 'Daredevil' en 'Fantastic Four'. 'Iron Man' worstelt een beetje met zijn rol als franchisestarter, maar de schoonheids- en slordigheidsfoutjes worden met een brede grijns weggeveegd wanneer de geweldige Robert Downey Jr. in beeld verschijnt met zijn ironische pretoogjes. Welkom in het rijk der supersterren Robert, het werd verdomme tijd.

Downey Jr. kruipt in de flamboyante huid van Tony Stark, een geniale en superrijke wapenfabrikant die even naiëf als arrogant door zijn zorgeloze luxeleventje struint. Denk aan het ingenieurstalent van Batman, maar dan met de humor, de charmes en het libido van James Bond. Wanneer hij tijdens een handelsmissie in Afghanistan wordt ontvoerd door een bende terroristen, is het echter gedaan met de jetsetfeestjes en onenightstands met sexy journalistes. Stark wordt gevangen gehouden en moet een revolutionaire raket bouwen voor de slechteriken. In plaats van een raket bouwt hij een biomechanisch pak en mept en schiet hij zich een weg naar de vrijheid. Drie maanden in een grot met terroristen hebben Tony aan het denken gezet en hij zet zijn activiteiten als wapenleverancier stop, dit ferm tegen de zin van CEO van Stark Industries, Obadiah Stane (Jeff Bridges met een kale knikker). Stark wil zijn technologie gebruiken om goed te doen en begint te knutselen aan een geavanceerd supermannenpak. Nu enkel nog een catchy naam bedenken...

Net wanneer je dacht dat ze zowat elke Marvelheld geëerd of onteerd hadden met een grootschalige Hollywoodproductie, komt deze 'Iron Man' op papier een klein beetje over als een soort leftover hero. Het soort superheld die ze in Hollywood eigenlijk niet nodig hebben, zolang de andere spandexdragende misdaadbestrijders genoeg geld in het laatje brengen. Maar sinds de X-Men versplinterd zijn en Spidey zijn pootjes liet hangen na het toch wel teleurstellende derde deel, is er terug een gaatje vrij in de belachelijk winstgevende markt der stripverfilmingen. En zo mag selfmade-superheld 'Iron Man' bewijzen of het genoeg lekkers in de blikken doos heeft zitten om het te schoppen tot een nieuw Marvel-paradepaardje. Het resultaat is een typische 'eerste deel in een franchise'-film, waarin veel aandacht wordt besteed aan de uitgebreide set-up (verwacht geen Iron actie binnen de eerste drie kwartier), maar waardoor er weinig plaats overblijft voor een bevredigende pay-off (zie ook de eerste 'X-Men'). 'Iron Man' is geslaagd popcornvertier met een welkome knipoog, gaat goed vooruit en bezit voldoende eye candy (ik wil ook zo'n pak!) om het doelpubliek warm te houden, maar het blijft ergens wel een tease voor wat nog moet komen. Laat ons hopen dat het de investering waard is.

Geen regisseur met een herkenbare visuele stempel achter de camera, maar wel acteur en swinger Jon Favreau, die erin slaagt om een luchtig toontje en wat relativerende humor in het magere verhaal te injecteren (inhoudelijk blijft het allemaal beperkt tot de oorsprong van 'Iron Man'), maar het laat afweten wat betreft overdonderende set-pieces en een persoonlijke stijl. Favreau lijkt een vreemde keuze, maar ergens weet deze comic geek wel de juiste toon te vinden tussen de cartooneske silliness (de eerste testen met het Iron Man-pak zijn hilarisch), een interessant hoofdpersonage en een meeslepende drive om het allemaal vooruit te stuwen. Vooral in het eerste uur houdt Favreau het tempo strak, de actie snedig en de ontwikkeling van Stark boeiend. Hij wéét dus wel wat een goeie comic-bookverfilming moet hebben, maar beschikt niet over de virtuoze beeldvoering van iemand als Sam Raimi of Guillermo del Toro om het allemaal waar te maken op het scherm. Vooral de grote, snel afgehaspelde climaxconfrontatie is een zwak staaltje actieregie, die bovendien veel te hard doet denken aan eender welke generische robotactie uit 'Transformers'. In ieder geval, Favreau voelt zich duidelijk meer op zijn gemak als hij Robert Downey Jr. kan laten wisecracken dan wanneer hij hem moet dirigeren tussen de explosies.

De memorabele actie is dus wat schaars (enkel de dogfight met Iron Man en twee straaljagers laat het hart wat sneller pompen), maar dat wil wel zeggen dat het oorsprongsverhaal van 'Iron Man' in functie staat van Stark en zijn metamorfose van gladde playboy zonder scrupules tot gladde playboy met een kickass robotpak dat kan vliegen. En daar kan 'Iron Man' met een niet onbelangrijke troef uitpakken. De rol van Tony Stark wordt namelijk met veel plezier en panache vertolkt door Robert Downey Jr., die zich zichtbaar te pletter amuseert in deze kleurrijke speeltuin voor pubers. Hij keuvelt met zijn persoonlijke WALL-E, maakt de meest onnozele toestanden (die paaldanseres op zijn privévliegtuig!) aanvaarbaar door er een ironische draai aan te geven én, niet onbelangrijk, geeft Tony Stark evenveel zelfingenomen charisma als aanstekelijke sympathie mee. Dit is geen norse vigilante als Batman, die gekweld wordt door duistere psychologische trauma's, maar gewoon een levensgenieter die zijn geweten ontdekt, zonder zijn gevoel voor humor erbij te verliezen. Het moet van Johnny Depp in de eerste 'Pirates'-film geleden zijn dat een acteur het niveau van een bombastische blockbuster zo naar boven kon halen met een vertolking die het materiaal overstijgt. Met de rest van de cast is het jammer genoeg iets fletser gesteld. Jeff Bridges krijgt niet de sappige slechterikrol die hij verdient, Terrence Howard is een verwaarloosbare sidekick en love interest Gwyneth Paltrow voelt zich net iets minder op haar gemak in dit soort nonsens dan haar tegenspeler. Al een geluk dat 'Iron Man' Robert Downey Jr. en zijn bijzonder aanwezige ringbaardje geen moment uit het oog verliest. Het is zijn show en hij brengt het geweldig.

Een iets meer bekwame actieregie en een iets minder rommelig verhaal (de derde akte hangt er maar losjes aan) hadden van 'Iron Man' een (sub)topper kunnen maken. Nu blijft het bij een degelijke en glossy verpakte (de technische snufjes zijn dolletjes), maar iets te routineuze start van een wellicht zeer lucratieve franchise. De reden waarom je toch constant het gevoel hebt dat je naar een geslaagde en clevere blockbuster zit te kijken, is zo goed als uitsluitend de verdienste van Robert Downey Jr., die met één schuine grijns en een vat vol sarcastische, cynische en ironische oneliners meer opwinding en plezier veroorzaakt dan alle oorverdovende speciale effecten en pyrotechnics samen. Hopelijk vergeten ze dat niet bij het maken van de 'bigger, faster and louder'- sequel.

E-mailadres Afdrukken
 
Iron Man
VS / 2008
Regie: Jon Favreau
Scenario: Mark Fergus; Hawk Ostby; Art Marcum; Mark Holloway
Met: Robert Downey Jr.; Jeff Bridges; Gwyneth Paltrow; Terrence Howard; Faran Tahir
Duur: 125 min.


Recensies:
Iron Man 2

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST