Banner

I Know Who Killed Me

1.0
Dennis Van Dessel - 02 april 2008




Grote filmstudio's hebben niet echt de reputatie een geweldig gevoel voor humor te hebben, maar zo af en toe moet je ze toch nageven dat ze met hun eigen miserie kunnen lachen. 'I Know Who Killed Me', geproduceerd door Sony Pictures, werd in de zomer van 2007 uitgebracht in de VS en unaniem weggelachen door de critici. Ook het publiek moest er niets van weten en bleef massaal thuis. De overweldigende crappiness van de film werd het onderwerp van heel wat vrolijk internet bashing, en Lindsay Lohan, die toch al niet zo denderend bezig was in het kort daarvoor uitgebrachte 'Georgia Rule', diende haar eigen carrière een quasi-fatale uppercut toe. Tot uitgerekend de Razzies ter hulp kwamen. 'I Know Who Killed Me' was begin dit jaar de grote winnaar bij de anti-Oscars, met Razzies voor onder andere slechtste film en slechtste actrice. De prent was, nog voor hij goed en wel op dvd was verschenen, al een cultfilm geworden, eentje die zó slecht is dat je 'm gezien moét hebben. Het resultaat: wat anders zonder twijfel straight-to-dvd was gegaan, komt alsnog bij ons in de zalen. Sony heeft nog net niet genoeg lef om hun promotiecampagne ronduit af te stemmen op het feit dat dit de slechtste film die je dit jaar zult zien, maar het scheelt niet veel. Zo zie je maar: een goed zakenman kan van elke situatie nog iets maken.

Lohan speelt Aubrey Fleming, een briljant negentienjarig meisje wiens voornaamste probleem is of ze nu wil doorbreken als schrijfster of pianiste - haar eigen voorkeur gaat uit naar het schrijven van proza, hoewel de enkele scènes waarin we haar zien voorlezen uit eigen werk suggereren dat ze haar piano best nog even niet op eBay zet. Dikke miserie voor Aubrey wanneer ze wordt ontvoerd door een moordenaar wiens vorige slachtoffer nog maar pas verminkt werd teruggevonden. De maniak hakt Aubrey een hand en een been af (wat wel meteen een oplossing biedt voor haar keuze tussen schrijven of piano spelen), en dumpt haar vervolgens aan de kant van de weg om te sterven. Aubrey wordt op tijd gevonden om haar leven te redden, maar wanneer ze weer bij bewustzijn komt in het ziekenhuis, blijkt ze plots een totaal andere persoon te zijn: ze noemt zichzelf Dakota, een paaldanseres die opgroeide bij haar trailer trash-moeder en nog nooit van Aubrey gehoord heeft. Ja hoor, we hebben hier te maken met een mysterie.

'I Know Who Killed Me' schiet uit de startblokken met een verhaal dat zelfs kort samengevat de wenkbrauwen doet fronsen (zeg me niet dat u bij het lezen van de vorige alinea niet minstens even hebt willen grijnzen), en dat vervolgens ook nog eens zo consequent infantiel wordt uitgewerkt dat je bijna begint te geloven dat de makers een parodie hebben willen maken. Met elke plotwending (en er zijn er veel), zinkt de film dieper weg in het moeras van zijn eigen onnozelheid. Scenarist Jeffrey Hammond (die hier zijn debuut maakt en waarschijnlijk niet snel aan een tweede script zal mogen beginnen) sleurt er de typische incompetente flikken bij, pleurt er twists rond mogelijke tweelingzussen tegenaan en propt zijn film vol met nevenpersonages die op geen enkele manier invloed uitoefenen op de plot. Een paar voorbeelden? Oké dan, omdat u het bent. Wat dacht u bijvoorbeeld van Lohan die in haar strippergedaante op miraculeuze wijze plots een vinger kwijtspeelt? In plaats van ermee naar het ziekenhuis te gaan, zoals een middelmatig normaal mens dat zou doen, besluit La Lindsay echter om het goedkoper op te lossen: ze plakt de afgevallen vinger met grijze tape tegen een tafel, plaatst haar hand tegen de vinger en met naald en draad klaart ze het zaakje gewoon zelf. Hopla!

Nog eentje? In het ziekenhuis krijgt Aubrey/Dakota een prothesebeen dat elke avond gsm-gewijs opgeladen moet worden. Op een bepaald moment voert ze een gesprek met het vriendje van Aubrey, die begrijpelijkerwijs gefascineerd naar haar stompje staart. "Mijn been ligt boven," legt ze uit. "Ik vergeet altijd om 'm in de stekker te steken." Kudos aan de moedige motherfucker die zo'n zin in een scenario durft te schrijven en niet verwacht dat zijn publiek in lachen uitbarst. Nog beter: om te bewijzen dat ze echt niét Aubrey is, neemt Dakota die zelfde jongen even later mee naar boven om hem te berijden met een souplesse die je van een éénbenige dame nog niet zo snel zou verwachten. In één shot zie je haar been in een hoek van de kamer staan, aangesloten op het stopcontact.

Het is ook facinerend hoe zelden twee scènes echt goed aan elkaar passen in 'I Know Who Killed Me'. Zo is er één waarin het vriendje van Aubrey aan de politieagenten voor de deur een condoom gaat vragen. De flikken lachen eens en geven er één. Het vriendje gaat terug naar binnen en twee seconden later zien we hem uit de garage naar buiten rijden. De politieagenten, die traditiegetrouw niet van de snuggersten zijn, kunnen hem niet tegenhouden. Wat die scène met het condoom nu met de volgende scène te maken had, mag u gerust komen uitleggen, want ik hàd hem echt niet. Nog erger: tegen het einde confronteert Aubrey/Dakota plots de vader van Aubrey met de woorden: "I know what you did!" En inderdaad, ze weet wat hij gedaan heeft: er volgt een monoloog waarin er meer dan één lijk uit de kast tuimelt. Maar hoe ze daar nu achter is gekomen: geen hond die het weet. We hebben niks in de film gezien dat onthult hoe ze aan die kennis kwam.

Een steeds stupider verhaal dat volstrekt onbekwaam wordt verteld, wordt verder ook niet geholpen door de acteerprestaties. De cast bestaat uitsluitend uit onbekenden en has-beens (waar hebt u Julia Ormond het laatste gezien?) - buiten Lohan, natuurlijk, een dame die ooit veel belofte vertoonde, tot ze besloot om een tabloid lifestyle te gaan leiden. Of misschien beslis je dat soort dingen niet. Misschien zijn paparazzifoto's van je flamoes, arrestaties wegens rijden-onder-invloed en een wat al te enthousiaste consumptie van alcohol en drugs gewoon een neveneffect van roem op te jonge leeftijd. Of je er nu mee moet lachen of het triestig moet vinden, haar prestatie hier is simpelweg slecht acteerwerk. De (weliswaar houterige) dialogen komen stuk voor stuk geforceerd uit haar mond en als stripper doet ze weinig meer dan plomp over een podium kruipen in een rode babydoll die niet eens haar navel bloot laat. Ik ben geen expert, maar ik vermoed het gemiddelde publiek van een stripclub met het meubilair zou beginnen smijten bij het zien van zo'n optreden.

Regisseur Chris Siverton brengt alles dan ook nog eens in beeld met een HD-camera die, om het zacht uit te drukken, de mogelijkheden van het HD-medium niet bepaald volledig benut. Nachtscènes zijn onnatuurlijk helder en actiescènes lijken té scherp. Dat klinkt misschien gek, maar draai je hoofd even snel naar rechts en snel naar links. Wat gebeurt er? Je zicht is onscherp, omdat je ogen geen punt hebben om zich op te focussen. Wanneer in films die in HD zijn opgenomen ook snelle camerabewegingen continu scherp blijven, dan ziet dat er gewoon niet normaal uit. Verder zijn de speciale effecten vaak cheesy en verliest Siverton zich in zijn kleurensymboliek met rood en blauw, die hij er op élk mogelijk moment wenst in te stampen. We hébben hem al lang, Chris!

'I Know Who Killed Me' is een treinwrak van een film. Iedereen schijnt dat te weten, inclusief de studio die 'm uitbrengt. Maar dat is nog geen reden om ernaar te gaan kijken - op z'n best kun je ooit de dvd eens voor anderhalve euro uit de graaibak van je mediawinkel halen, om te consumeren met een paar van je zatste vrienden. Zorg in dat geval zeker voor genoeg bier.

E-mailadres Afdrukken
 
I Know Who Killed Me
USA / 2007
Regie: Chris Siverton
Scenario: Jeffrey Hammond
Met: Lindsay Lohan; Garcelle Beauvais; Brian Geraghty; Neal McDonough; Julia Ormond
Duur: 105 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST