Banner

Linkeroever

5.0
Dennis Van Dessel - 30 maart 2008




't Is makkelijk om er cynisch over te doen, maar de Vlaamse cinema, tot voor kort het hoenderhok bij uitstek voor pretentieuze sociale drama's (al dan niet gelardeerd met vloekende boeren) en de banale, hypercommerciële tweener-cinema van Jan Verheyen en co, is de laatste tijd aan een heropmars bezig. Jonge talenten als Felix Van Groeningen ('Dagen Zonder Lief') en Geoffrey Enthoven ('Happy Together') zijn zichtbaar hun best aan het doen om de vaderlandse filmindustrie opnieuw wat schwung en relevantie mee te geven - wat best nog een hele klus is als je weet dat kluchten met tv-komieken en de heupprothese-cinema van Lieven Debrauwer tot de meest typerende Vlaamse projecten van de voorbije tien jaar behoren. De broers Dimitri en Nicolas Karakatsanis bevinden zich momenteel op de frontlinie van die nieuwe beweging - enkele maanden geleden kwam hun film 'Small Gods' uit, een onafhankelijk gefinancierde en geheel eigenzinnige road movie, die niet helemaal werkte maar op z'n minst originaliteit en lef uitstraalde. En nu is er 'Linkeroever', geschreven door Dimitri Karakatsanis (samen met debuterend regisseur Pieter Van Hees) en magnifiek gefotografeerd door zijn broer Nicolas. Het resultaat is al evenzeer een mixed bag als 'Small Gods' - een bizar thriller-drama dat goed begint, maar daarna met een bijna hoorbare klik plotseling verzinkt in onnozelheid.

Eline Kuppens speelt Marie, een jonge atlete die een mooie toekomst voor zich heeft liggen, tot haar dokter haar verplicht om een maand lang platte rust te nemen. Gefrustreerd en teleurgesteld besluit Eline om zo lang in te trekken bij haar nieuwe vriendje Bobby (Matthias Schoenaerts), een autoverkoper met een flat op de Antwerpse Linkeroever. Dat gaat goed, tot er vreemde dingen beginnen te gebeuren. Marie wordt geplaagd door nachtmerries, ze voelt zich continu ziek en ze vangt ook vreemde verhalen op over de vorige bewoonster van de flat, die spoorloos verdwenen is.

De structuur van 'Linkeroever' doet vermoeden dat Pieter Van Hees en co goed hebben gekeken naar de J-horrorfilms, zoals 'Ring' en 'Dark Water'. De makers gebruiken het eerste uur van hun film immers louter als set-up, waarin de personages worden geïntroduceerd en binnen een redelijk geloofwaardige context worden geplaatst. Pas daarna, eens dat alles op zijn plaats zit, worden er bovennatuurlijke elementen bij gehaald. En net zoals dat bij veel J-horror het geval was, is het ook op dat moment dat de film uit elkaar valt.

Van Hees pakt uit met een sterke eerste helft: met enkele korte scènes weet hij een helder beeld te creëren van wie Marie precies is en wat haar drijft. Nadat ze als tweede is geëindigd op een loopwedstrijd, komt haar coach enthousiast op haar af: "Goed gedaan, je mag naar het EK!" Maar Marie is niet tevreden: "Ik wil geen typisch Vlaams meisje zijn dat genoegen neemt met een tweede plaats". Da's een plausibele scène, met logische dialogen, maar ze zegt alles over het personage dat we hoeven te weten. Van Hees heeft een goed oog voor karakterisering, ook in de manier waarop Marie's goedbedoelende, maar veel te aanhankelijke moeder Bieke (Sien Eggers) wordt geportretteerd - het soort moeder dat je uit pure liefde zou doodknuffelen. Ook de relatie tussen Marie en Bobby komt sterk uit de verf. 'Linkeroever' is waarschijnlijk de eerste Vlaamse film met een tamelijk expliciete, maar geloofwaardige seksscène, en ook wanneer ze even van elkaars lijf afblijven, voel je de chemie tussen hen.

Dat zit dus allemaal wel goed; tijdens het eerste uur zie je een overtuigend liefdesverhaal met bizarre overtonen, dat aanzienlijk geholpen wordt door de vertolkingen van Eline Kuppens en Matthias Schoenaerts. Kuppens, een nieuw gezicht in de filmwereld, afkomstig uit het theater, weet van Marie een meisje te maken dat voor haar leeftijd met te serieuze dingen bezig is. Op haar 21ste heeft ze haar lichaam de vernieling in getraind vanuit een masochistisch eergevoel - "ik moet het nóg beter doen". Die gedrevenheid is voelbaar in elke seconde van haar vertolking. Matthias Schoenaerts staat dan weer overtuigend ongrijpbaar te wezen, alsof hij continu lichtjes stoned is en zelf niet goed weet wat hij zegt. Binnen de context van de film had dat niets anders moeten zijn. De moody fotografie van Nicolas Karakatsanis geeft het geheel ook nog eens een gepast duister sfeertje mee, dat de switch naar thriller voorschaduwt.

Maar dan zijn er die laatste veertig minuten, en opeens loopt alles toch nog mis. Iedereen met ogen in z'n kop zal de clou van het verhaal al zien aankomen, lang voordat de personages enig idee hebben (schijnbaar heeft Marie nog nooit een griezelfilm gezien, maar wij al wel, dus het wijst zichzelf uit waar het allemaal naartoe gaat). Wat overigens niet verhindert dat de finale op het randje van het lachwekkende is. Zonder al te veel te verklappen, kan ik wel zeggen dat ik plots onaangename herinneringen kreeg aan beruchte Nederhorror zoals de Monique van de Ven-miskleun 'De Johnsons' (ik droom nog wel eens van die film als ik een beetje te zwaar getafeld heb). Het is duidelijk wat Van Hees geprobeerd heeft te doen: hij wilde een thriller maken in de traditie van klassiekers als 'Rosemary's Baby', waarin karakterisering voorrang kreeg op shockelementen. Tijdens het eerste uur zorg je ervoor dat je publiek emotioneel investeert in je personages, en daardoor krijgen de horroraspecten tijdens de rest van de film meer betekenis. Allemaal goed en wel, maar de plotse overschakeling naar horror mode zorgt ervoor dat je van de éne minuut op de andere alle geloof in de prent verliest. De climax is daarenboven rommelig in beeld gebracht (allicht omdat het budget niet toereikend was om de make-upeffecten echt goed te maken en er dus bepaalde dingen gemaskeerd moesten worden met desoriënterende camerabewegingen).

Eeuwig zonde is het. Pieter Van Hees en zijn crew tonen een onmiskenbaar talent - ze weten wie hun personages zijn en hoe ze die in beeld moeten brengen. Hadden ze nu al die onzin over hekserij en zwarte gaten er ofwel uitgelaten, ofwel aannemelijk kunnen maken, dan hadden ze een uitstekende film gehad.

E-mailadres Afdrukken
 
Linkeroever
B / 2008
Regie: Pieter Van Hees
Scenario: Pieter Van Hees; Dimitri Karakatsanis; Christophe Dirickx
Met: Eline Kuppens; Matthias Schoenaerts; Sien Eggers; Marilou Mermans; Frank Vercruyssen
Duur: 102 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST