Banner

The Flock

1.0
Dennis Van Dessel - 26 februari 2008




'The Flock', het Amerikaanse debuut van Andrew Lau (de regisseur van de Hong Kongse 'Infernal Affairs'-trilogie), opent met de tekst: 'Iemand schreef ooit dat als je tegen monsters vecht, je moet oppassen dat je zelf geen monster wordt. En als je lang in een afgrond kijkt, kijkt de afgrond ook in jou.' Die "iemand" was overigens Nietzsche, maar de makers van 'The Flock' hadden blijkbaar geen zin om dat op te zoeken. Hoe dan ook, die paar zinnetjes vormen waarschijnlijk de meest afgezaagde quote uit de filmgeschiedenis - ze worden te pas en te onpas gebruikt wanneer een filmmaker een air van diepzinnigheid aan z'n scenario wilt geven. In dit geval zijn ze meteen een goede aanduiding voor het niveau van de rest van de prent. 'The Flock' is een wansmakelijke exploitation thriller die een ernstig thema gebruikt als schaamlapje voor z'n afstotelijke sensatiezucht.

Richard Gere speelt Erroll Babbage, een agent van het Departement voor Openbare Veiligheid, wiens job het is om vrijgestelde daders van zedendelicten op te volgen. Normaal gezien houdt zijn werk in dat hij eens in de maand langsgaat bij verkrachters, pedofielen, exhibitionisten en anderen die hun straf er op hebben zitten, om te controleren of ze wel een job hebben, hun medicijnen nemen, naar hun psychiater gaan enzovoort, maar Babbage breidt graag uit op zijn jobomschrijving. Hij zit zijn kudde aan sex offenders 24 uur op 24 op de hielen, valt hen lastig en neemt desnoods het recht in eigen handen. Na achttien jaar zijn er zoveel klachten over hem binnengekomen dat hij door zijn bazen verplicht op vervroegd pensioen wordt gesteld. De jonge Allison Lowry (Claire Danes) volgt hem op. Tijdens Babbage z'n laatste dagen lopen hij en Lowry alvast dubbel, en - u raadt het nooit - net op dat moment wordt er een zeventienjarig meisje ontvoerd. Babbage is er zeker van dat één van zijn klantjes daar achter zit, en hij gaat op een verbeten zoektocht. Lowry beschouwt hem aanvankelijk als een paranoïde nutcase, maar wordt gaandeweg in de gebeurtenissen meegesleurd.

Andrew Lau is de recentste niet-Amerikaanse regisseur die na een groot internationaal succes naar Hollywood werd gehaald, om er vervolgens flink genaaid te worden door het studiosysteem. Hetzelfde overkwam Oliver Hirschbiegel, die na 'Der Untergang' in de VS 'The Invasion' ging maken. De film werd hem door de studio uit handen genomen, er kwamen uitgebreide reshoots en het resultaat was een misbaksel. Net zo bij Lau. Zijn 'Infernal Affairs' werd door Scorsese herverfilmd als 'The Departed' en als gevolg daarvan, kreeg ook hij een vliegticket richting Tinseltown. Hij maakte en monteerde een volledige versie van 'The Flock', maar de studio haalde er Niels Mueller (de regisseur van 'The Assassination of Richard Nixon') bij om een aanzienlijk deel van de film opnieuw te draaien. Dat maakt het moeilijk om te bepalen wie er nu schuld heeft aan het falen van 'The Flock' - ligt het aan Lau, aan Mueller of aan de studiobonzen? Aan wie het ook ligt, het resultaat is niet om aan te zien.

Letterlijk zelfs. Los van de inhoudelijke problemen van 'The Flock' (en er zijn er veel), ziét er hele ding er ook gewoon niet uit. De makers hanteren een visuele stijl die lichtjes in de richting van de Tony Scott neigt (néé, zo erg is het nog niet, maar toch). Overbelichte flashes, jump cuts overal waar je maar kijkt, groezelige kleuren en onnodig zenuwachtige camerabewegingen worden er van begin tot eind onophoudelijk tegenaan gesmeten in een poging wat spanning in het verhaal te introduceren. Ze hadden zich de moeite kunnen besparen - het enige dat ze ermee bereiken, is dat ze hun publiek behoorlijk op de zenuwen gaan werken. 'The Flock' is een grensverleggend staaltje van wat ze wel eens overdirecting noemen: de regisseur (wie hij dan ook is) is zodanig drammerig in zijn ensceneringen dat je nauwelijks nog kijkt naar wàt er eigenlijk gebeurt. Je kijkt naar de spuuglelijke manier waarop het gebeurt.

Hoewel die stijl op een bepaalde manier nog wel passend is voor de inhoud. Lau, Mueller of de suits die boven hen staan, hebben immers duidelijk besloten om het allemaal toch maar zo sensationeel mogelijk te maken. Het thema van 'The Flock' had in opzet nog een ernstig drama of een beklijvende thriller kunnen opleveren, hadden de makers ook maar een klein beetje goede smaak getoond in hun benadering daarvan. Maar dat mogen we dus vergeten. Citaten van Nietzsche of niet, als het er op aankomt willen ze gewoon makkelijk scoren met een clichématig, ongeloofwaardig verhaaltje dat gelardeerd is met zelfbewust pseudo-choquerende scènes. Eerst maar even de clichés overlopen? Wel, we hebben natuurlijk de oude rot en het jonge, naïeve meisje. De oude rot lijkt een klootzak pur sang, maar eigenlijk is hij enkel wereldmoe omdat hij al zoveel miserie heeft gezien. Dan is er de gestoorde crimineel die (u gelooft het nooit) zowaar boodschappen voor onze held achterlaat en (ik verzin niets) in het midden van de nacht zelfs een wolfshond op hem afstuurt (van inefficiënte moordmethodes gesproken). Terwijl dat alles gebeurt, is de politie overigens in geen velden of wegen te bespeuren. Zij zijn louter functionarissen, die in één scène heel eventjes opduiken om het huis van een slachtoffer af te sluiten en het Richard Gere moeilijk te maken.

De pseudo-choquerende momenten zijn nóg erger: we krijgen een scène die zich afspeelt in de één of andere SM-kelder, waar porno voor fetisjisten wordt geproduceerd. Een naakte vrouw is vastgebonden aan een X-vormig houten kruis, anderen amuseren zich met zweepjes en zaagjes. Het ontvoerde meisje zelf wordt door haar gibberende en maniakaal krijsende belagers overigens gesneden, gebeten en gelikt dat het een aard heeft. Nee, van alle prioriteiten die de makers zich hier stelden, was subtiliteit duidelijk niet de eerste in rang.

En dat is in de eerste plaats jammer omdat het geen goede fictie is - het is karikaturaal en ongeloofwaardig. Maar in de tweede plaats is het ook een groffe, populistische oververeenvoudiging van wat het betekent een seksuele afwijking te hebben. In de visie van 'The Flock' zijn mensen die ooit voor dergelijke misdrijven in de gevangenis hebben gezeten, per definitie verloren voor de mensheid. Ze zullen nooit veranderen of deel kunnen uitmaken van de samenleving, dus... Tja, dus wàt eigenlijk? De simplistische manier waarop sex offenders hier afgeschilderd worden als baarlijke duivels, die nauwelijks nog iets menselijks hebben, is ongeveer van hetzelfde niveau als de doorsnee blog van een huisvrouw die vindt dat alle pedofielen gecastreerd zouden moeten worden. De boodschap van 'The Flock' laat zich samenvatten als: "wees maar bang, want er zitten overal verkrachters en pedofielen te loeren, en de overheid kan en wil er niks aan doen". Allemaal viezerikken zijn het, sluit ze op en gooi de sleutel weg! Da's stemmingmakerij die nog in het kraam zou passen van het soort politieke partijen dat de woorden zero tolerance wel eens in de mond durft te nemen. 'The Flock' buit een ernstig thema schaamteloos uit om goedkope thrills te bieden.

Richard Gere - nochtans een sympathieke pee, hij is vriendjes met de Dalai Lama en zo - slaapwandelt door de hele prent (zou hij geweten hebben hoe erg het gesteld was?), terwijl Claire Danes op geen enkele manier de présence heeft om een rol als harde flik goed te verkopen. Van hen komt er dus weinig soelaas, hoewel het niet fair zou zijn om hen de schuld te geven van dit débâcle. Per slot van rekening: als je lang in een sucky scenario kijkt, kijkt dat sucky scenario ook in jou.

E-mailadres Afdrukken
 
The Flock
USA / 2007
Regie: Andrew Lau; Niels Mueller
Scenario: Hans Bauer; Craig Mitchell
Met: Richard Gere; Claire Danes; KaDee Strickland; Ray Wise
Duur: 100 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST