Banner

The Bucket List

1.0
Dennis Van Dessel - 04 maart 2008




97 min. / USA / 2007

"Scenarist Justin Zackham schreef het script voor deze film op slechts twee weken," weet filmbijbel imdb.com te melden op z'n trivia-pagina voor 'The Bucket List'. In de meeste gevallen zou ik het moeilijk vinden om te geloven dat je op zo'n korte tijd een draaiklaar scenario uit je duim kunt zuigen, maar helaas - de bewijzen bevinden zich in de bioscoop. Rob Reiner, een man die ooit een relevant regisseur was maar al in meer dan tien jaar geen fatsoenlijke film meer heeft gemaakt (de laatste was 'The American President' uit 1995), slaat een zoveelste misser op rij. 'The Bucket List' is een ongeïnspireerde, mierzoete tragikomedie die er inderdaad uitziet alsof er maar twee weken aan werd geschreven en nog minder lang aan werd gefilmd. Het enige dat deze melodramatische draak ervan weerhoudt om straight-to-dvd te gaan, is de aanwezigheid van Jack Nicholson en Morgan Freeman in de hoofdrollen - en God weet waarom zij zich hiervoor lieten strikken. 't Moet zijn dat het goed betaalde.

Nicholson speelt Edward Cole, de eigenaar van een keten aan ziekenhuizen (privatisering van de gezondheidszorg rules!) die op zijn zeventigste in één van zijn eigen klinieken terecht komt. Hij wordt gediagnosticeerd met terminale kanker - "nog zes maanden, hooguit een jaar," zegt zijn dokter. In het ziekenhuis maakt Cole kennis met Carter Chambers (Morgan Freeman), een garagist die zich in exact dezelfde situatie bevindt. De twee mannen sluiten een vriendschap gebaseerd op hun gezamenlijke ervaringen met chemotherapie, spelletjes kaart om de verveling te verdrijven en Carters encyclopedische kennis van triviale feitjes (hij is zo iemand die alle antwoorden van tv-kwissen kan geven nog voor de vragen gesteld zijn). Wanneer de twee mannen hun doodvonnis krijgen, besluiten ze echter niet bij de pakken neer te blijven zitten, maar het er nog één keer goed van te nemen. Ze stellen een bucket list op, een lijstje met dingen die ze nog willen doen voordat ze de pijp aan Maarten geven (in het Engels: to kick the bucket). Skydiven, de piramiden zien, een berg beklimmen en ga zo maar door. De twee stervende old-timers bereiden zich voor op een laatste avontuur.

Met dat uitgangspunt had je best een pakkende dramedy kunnen maken. Beeld je maar eens in wat bijvoorbeeld een Alexander Payne (de maker van 'About Schmidt' en 'Sideways') met deze premisse had kunnen aanvangen. Een bitterzoete film over mensen die weten dat hun einde er aankomt, en even terugdenken aan alles dat ze wel en niet hebben gedaan. Mooi. Jammer genoeg krijgen we niet Alexander Payne, maar Rob Reiner en two-week-wonder Justin Zackham, wiens smaak schijnbaar niet naar bitterzoet gaat, maar naar melig. En in plaats van twee mensen te zien die effectief even nadenken over het leven, zien we twee filmpersonages die clichématige monologen afsteken.

Misschien had het al geholpen mochten Reiner en de zijnen al eens gewoon de consequenties van hun uitgangspunt aanvaard hebben. Nicholson en Freeman worden verondersteld allebei stervende te zijn, maar zo gauw ze zichzelf uit het ziekenhuis ontslaan, verdwijnen hun symptomen als sneeuw voor de zon (hoewel Freeman, om toch maar zeker correct en eerlijk te zijn, één keer een ongelukje heeft met een katheter). Twee zeventigjarigen die niet lang meer te leven hebben maar op enkele weken tijd de halve wereld rondreizen, uit een vliegtuig springen, autoracen en een berg beklimmen? Zoals de Nederlanders zouden zeggen: ammehoela. Natuurlijk is 'The Bucket List' geen medisch drama, maar gezien het uitgangspunt van de film is het wel belangrijk om het publiek er van te overtuigen dat die twee hoofdpersonages effectief ziek zijn. Terminale kanker wordt hier gereduceerd tot een ongemak dat komt en gaat naargelang de behoeftes van de plot. Je zult maar eens écht een kankerpatiënt zijn en deze film te zien krijgen - ofwel begin je dan heel hard te lachen, ofwel word je er héél erg pissig van.

Los daarvan leveren de reizen van Nicholson en Freeman maar weinig op. Je kunt je personages dan wel naar de piramiden en de Taj Mahal laten gaan, maar als ze daar niets interessants doen of zeggen, dan ben je er ook al snel op uitgekeken. In de praktijk komt het er op neer dat de twee krasse knarren zich telkens opnieuw voor een wereldwijd bekend monument neerzetten, waarna Morgan Freeman even de historische achtergrond van hun locatie uitlegt (die mens z'n kop zit namelijk vol met interessante "wist-je-dat"jes) en er een geforceerde, quasi-betekenisvolle dialoog volgt. Morgan Freeman die een beetje op zijn vrouw is uitgekeken. Jack Nicholson die zijn dochter al jaren niet meer heeft gezien. Dat soort dingen - standaard filmconflicten die erom schreeuwen snel opgelost te worden voor het begin van de aftiteling, maar die nergens een authentieke noot weten te slaan. Ik zat de hele tijd te denken: moeten volwassen mensen echt naar Egypte en India afzakken om tot de conclusie te komen dat ze voor hun dood best nog eens een babbel doen met hun familie?

Het helpt overigens ook niet dat de filmcrew nooit tot op al die locaties geraakt is - Nicholson en Freeman bevinden zich ten alle tijde voor een bluescreen, waarop dan de minst geloofwaardige CGI-beelden worden geplakt die ik de voorbije vijf jaar heb gezien. Het resultaat doet een beetje denken aan zo'n oude Tarzanfilm, waarin je eerst een stock footage shot krijgt van een leeuw in Afrika, en dan een shot van een acteur die zich overduidelijk in een studio aan de andere kant van de wereld bevindt, maar met een angstige blik wegduikt. De effecten in 'The Bucket List' zijn ongeveer even geloofwaardig.

Nicholson en Freeman voeren allebei alweer hetzelfde nummertje op dat ze al honderden keren eerder hebben gedaan. Nicholson grijnst en declamert zijn dialogen op dezelfde "ik-ben-iets-heel-ondeugends-van-plan"-manier als altijd. Freeman hangt de wijze oude man uit en bromt met zijn rustgevende bariton een overbodige voice-over bij elkaar.

Ach ja, het is een crowd pleaser en een tear jerker, en je mag er allemaal niet te veel over nadenken en blablabla. Maar ik geloofde er gewoon niks van. Elke emotie die je te zien krijgt, is vals. Elke situatie is geforceerd en ongeloofwaardig. Het enige in 'The Bucket List' dat écht om te janken is, is de gedachte dat twee mannen die een volledig leven achter de rug hebben, tijdens hun laatste maanden niets beters kunnen bedenken om te doen dan met een auto te racen of uit een vliegtuig te springen. Als je levenswijsheid daar eindigt, heb je op die 70 jaar ook niet echt veel geleerd.

E-mailadres Afdrukken
 
The Bucket List
USA / 2007
Regie: Rob Reiner
Scenario: Justin Zackham
Met: Jack Nicholson; Morgan Freeman; Sean Hayes; Beverly Todd
Duur: 97 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST