Banner

Juno

9.0
Dennis Van Dessel - 01 februari 2008




Vanuit een passend gevoel van schaamte probeer ik er doorgaans over te zwijgen, maar af en toe word ik nog wel eens bevangen door een flash back naar het onvolprezen kwekprogramma 'Mimi', dat tijdens de vroege jaren van de VTM iets deed dat in Vilvoorde omschreven werd als het kleuren van onze dag. De dikke lage make-up die haar leeftijd dienden te maskeren en de deux-pièces waarmee ze schijnbaar vergroeid was, deden er geen twijfel over bestaan: Mimi Smith was een vrouw van de wereld. En zo had ze op een dag een tienermoedertje op bezoek, die de redactie vanzelfsprekend was gaan zoeken in de meest ranzige caravan die ze ter hoogte van Camping Cosmos maar konden vinden. Mimi reageerde begripvol (leer hààr tienermoeders kennen), maar voor de zekerheid vroeg ze toch maar: "En hoe is het gebeurd?" Voorwaar, er was vleselijke gemeenschap aan vooraf gegaan, zo bleek. En toen kwam die ultieme dooddoener: "Heb je er spijt van?" Mimi trok een gezicht alsof ze elk moment een berouwvolle knieval verwachtte en nog niet zeker was of ze zich wel vergevingsgezind voelde. Ja hoor, sommige tv-momenten blijven je eeuwig bij. My, how the times have changed: hetzelfde thema levert vandaag de dag immers een scherpe, inzichtrijke komedie op - 'Juno', van regisseur Jason Reitman ('Thank You For Smoking') is op het moment van schrijven genomineerd voor een resem Oscars, en hoewel de film veel te edgy is om te winnen, mag een bescheiden staande ovatie hier alvast niet ontbreken.

Ellen Page (die in 'Hard Candy' nog met de ballen van Patrick Wilson speelde), is Juno MacGuff, een zestienjarig schoolmeisje dat na een nachtje rollebollen met haar vriendje Bleeker (Michael Cera) en drie zwangerschapstests beseft dat ze met een probleem zit. Aanvankelijk denkt ze eraan om abortus te laten plegen, maar op het laatste moment krabbelt ze terug. Samen met haar vader (J.K. Simmons) en stiefmoeder (een geweldige Allison Janney) gaat ze op zoek naar pleegouders voor haar ongeboren spruit. Die denken ze te vinden in Mark (Jason Bateman) en Vanessa (Jennifer Garner, die verrassend uit de hoek komt), een succesvol jong koppel dat zelf geen kinderen kan krijgen. Maar negen maanden is lang, en terwijl Juno steeds meer gelijkenissen begint te vertonen met de Hindenburg, rijst de vraag of de deal met Mark en Vanessa wel zo vlot zal verlopen.

'Juno' dient zich aan als het nieuwste voorbeeld van de quirky independent comedy, een genre dat de laatste jaren aan een ontzagwekkende opmars bezig is. Typische voorbeelden zijn 'Little Miss Sunshine', 'Running With Scissors' en 'Sideways': komedies met een licht-dramatische ondertoon die zich laten opmerken door hun bizarre personages en catchy dialogen. Niks mis met dat genre, buiten dan dat we het zo stilaan wel gezien hebben - als je het maar vaak genoeg herhaalt, wordt iets onconventioneels ook weer een cliché, en met de van de pot gerukte personages uit dit soort films dreigt precies dat te gebeuren. 'Juno' heeft in ieder geval de uiterlijkheden van dat genre mee: de dialogen zijn allemaal geschreven in een vindingrijke pseudo-tienertaal, die bol staat van de "likes" en "you knows", maar met al dat wel spitser is dan eender wat dat de gemiddelde tiener in z'n vocabulaire heeft zitten. Een voorbeeld? "In China geven ze baby's weg zoals gratis iPods. Ze schieten ze praktisch uit zo'n kanon waar ze t-shirts uit wegschieten." Of, tijdens haar telefoontje naar de abortuskliniek: "Hi, I'm calling to procure a hasty abortion." Het zijn die dialogen die ervoor zorgen dat alle personages lichtjes geflipt overkomen, en die de film sterk in de richting van de quirky independent comedy stuwen.

Maar 'Juno' heeft meer te bieden dan alleen personages met een hoek af - onder de oppervlakte van het verhaaltje en de spitse, sarcastische dialogen, gaat immers ook een groot, kloppend hart schuil. Er zit geen enkel personage in deze film dat niet geloofwaardig en bovenal diep menselijk is. Let bijvoorbeeld op Juno's ouders. Wanneer ze hen vertelt dat ze zwanger is, krijgen we geen woedeuitbarsting, geen verwijten. Alleen een lichtjes geshockeerde blik in de ogen, een zucht en de opmerking: "Paulie Bleeker? I never knew he had it in him." Het is niet dat ze blij zijn met wat er is gebeurd, maar ze zien hun dochter wel nog steeds graag en ze steunen haar. Het is verfrissend om zoiets te zien - Jason Reitman mikt niet op het meest voor de hand liggende conflict, maar creëert geloofwaardige, sympathieke personages die in een moeilijke situatie terecht komen en er doorheen moeten zien te raken. Hetzelfde geldt voor Mark en Vanessa: Mark is een sympathieke pee, die bezig is met muziek en graag naar gore movies kijkt. Hij en Juno kunnen het meteen met elkaar vinden. Vanessa is degene die écht snakt naar een baby, en komt op het eerste zicht neurotisch en wanhopig over in haar kinderwens. Maar Reitman (en scenariste Diablo Cody) houden het niet bij die eerste, oppervlakkige benadering van de personages. Ze dwingen ons om hen van dichterbij te bekijken en dan blijkt dat Mark misschien wel de coole gast uithangt omdat hij gewoon niet volwassen durft te worden. En dat Vanessa ondanks haar hypernerveuze manier van doen misschien wel de meest verantwoordelijke van de twee is. Het zijn die nuances die 'Juno' verheffen boven het niveau van alleen maar een onconventionele komedie. Dit is een film over echte mensen.

Echte mensen die overigens worden gespeeld door een magnifieke cast. Ellen Page toonde al hoe akelig volwassen ze is voor haar jonge leeftijd in 'Hard Candy' (ik grijp nog steeds spontaan in mijn kruis als ik de titel hoor), maar hier krijgt ze meer ruimte om een volwaardige persoonlijkheid te ontwikkelen. Haar Juno is soms een bitch, altijd een smart ass, maar ondertussen ook steeds een kwetsbaar meisje dat geen seconde je sympathie verliest. Allison Janney, typisch zo'n actrice wiens naam niemand kent, maar die je absoluut bekend zal voorkomen uit duizend-en-één tv-reeksen, toont een onberispelijke komische timing als Juno's stiefmoeder. Haar tirade tegen een verpleegster is goud waard. Maar het is Jennifer Garner die voor de grootste verrassing zorgt. Had ze in het verleden doorgaans evenveel diepgang in haar filmrollen als de gemiddelde goudvis, dan toont ze hier dat ze toch wat in haar mars heeft. Gaandeweg ontwikkelt ze Vanessa als een vrouw wie het huilen steeds nader staat dan het lachen, gewoon omdat ze al zo dikwijls teleur gesteld is. In de beste scène uit de film loopt Juno Vanessa toevallig tegen het lijf. "De baby trapt als een gek," zegt ze. Vanessa legt haar handen op Juno's buik, maar voelt niks. "Voor mij zal hij wel niet trappen," klinkt het beteuterd - business as usual, weer niks. Tot die baby dan toch teken van leven geeft. De manier waarop Jennifer Garners gezicht oplicht op dat moment, is effenaf prachtig.

'Juno' is een komedie, maar verwacht niet dat je de hele tijd plat zult liggen van het lachen. Jason Reitman mikt op stil gegrinnik en lachjes van herkenning, met tussendoor hier en daar een dijenkletser. De grappen komen op de tweede plaats, na zijn verhaal, en da's een goeie keuze geweest. Er is hier en daar wat commentaar op de film gekomen omdat Juno bewust niét voor een abortus kiest - "deze film is anti-abortus", klinkt het dan, maar dat lijkt me onzin. Uiteindelijk gaat het over personages die gedwongen worden om te kiezen tussen hun jeugd en volwassen worden - niet alleen Juno zelf, maar vooral Mark en Vanessa. Zo'n verhaal krijg je niet verteld als je het abortusthema erbij sleurt. En verder is de enige verwijzing naar dat hele issue een klasgenootje van Juno die eenzaam en alleen voor de kliniek demonstreert en roept: "all babies want to get borned". Niet bepaald een welbespraakte pro-life woordvoerster.

Nee hoor, 'Juno' is een geweldige coming of age-film; warm, geestig en oprecht, boordevol heerlijke kleine momentjes. Mimi Smith zal er van opkijken, reken maar.

E-mailadres Afdrukken
 
Juno
USA / 2007
Regie: Jason Reitman
Scenario: Diablo Cody
Met: Ellen Page; Michael Cera; J.K. Simmons; Jennifer Garner; Jason Bateman; Allison Janney
Duur: 96 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST