Banner

Aanrijding in Moscou

5.0
Peter De Backer - 29 januari 2008




Zeg wat je wil van Jan Verheyen, maar de Vlaamse Bruckheimer van het derde knoopsgat heeft met zijn betrokkenheid bij het Faits-Divers-project wel degelijk zijn deel gehad in de recente heropleving van de Vlaamse cinema. Niet dat die filmpjes zo hoogstaand waren - daarvoor waren ze iets te nadrukkelijk gefabriceerd om het kleine schermpje op te fleuren op een luie zondagnamiddag - maar het project opende wel deuren voor Vlaamse cineasten, die de kans kregen om op z'n minst iets op pellicule te krijgen. De eerste reeks warme histoires was zowel kwalitief als financieel een succes en aldus kon er een vervolgproject komen. 'Aanrijding in Moscou', de eerste in de nieuwe reeks Vlaamse televisiefilms die even op het grote doek mag spelen, is een klein maar fijn tragikomedietje gesitueerd tussen de gezellige Gentse accenten, met herkenbare levensmomenten en aandoenlijke personages als gezelschap. Erg ambitieus en vernieuwend is het niet, maar met een minzaam kloppend hartje slaagt 'Aanrijding in Moscou' toch in zijn bescheiden opzet: eventjes verstrooien en de niet al te kritische kijker met een milde glimlach huiswaarts sturen.

Barbara Sarafian speelt Matty, een veertigjarige moeder van drie kinderen die zich even in een dipje bevindt. Haar bijna ex-man Werner (Johan Heldenbergh met een verwaaide kop) zit al een half jaar bij een jong dingske om zijn midlifecrisis te verantwoorden, haar echtscheiding wordt steeds verder vooruit geschoven en de oudste dochter pubert er op los. Matty's vermoeiende last wordt er niet bepaald lichter op wanneer ze op de parking van de Colruyt in Ledeberg (nog steeds de goedkoopste in elk assortiment!) boenk tegen de vrachtwagen van Johnny (theateracteur Jurgen Delnaet) knalt. Het komt tot een hevige woordenwisseling tussen de twee gebroken zieltjes (de godverdoemes en kust mijn kloote vliegen lustig en dartel in het rond), maar eigenlijk is Johnny, de rosse viking, ook een beetje aan het vallen voor Matty met de vranke smoel. Na veel twijfels, gevloek en gesleur beslist Matty om haar meer dan tien jaar jongere aanbidder met de fluogele vrachtwagen toch een kans te geven. Al was het maar om haar ex-man op zijn paard te krijgen.

Wat voor vele Gentenaars alleen maar een mythische eindbestemming leek van de immer enthousiast rinkelende tram 4 vormt in 'Aanrijding in Moscou' het volkse decor voor een onschulidge en bitterzoete komedie. Een komedie die bovendien de couleur locale in al zijn authenticiteit tot leven laat komen met de sappigste Gentse accenten sinds Titus en Jonas de Antwerpse binnenstad onveilig maakten in 'Any Way the Wind Blows'. Christophe van Rompaeys langspeeldebuut zal hoogst onwaarschijnlijk de toeristen Kataraktgewijs naar de randgemeentes van de Arteveldestad lokken, maar de setting en het lokale dialect zorgen wel voor de persoonlijkheid, die ontbreekt in het ietwat zoutloze verhaaltje. Net zoals hij de Kortrijksesteenweg in 'Steve + Sky' kon vastleggen als een uniek en bijna surrealistisch universum, slaagt cameraman Ruben Impens erin om de beperkte locaties (grotendeels het E3-plein nabij Ledeberg dat uitkijkt op het viaduct van de E-40) om te zetten in een gedetailleerde microcosmos, die ademt en leeft. Na tien minuten weet je het wel, dit is het stukje van Gent waar de muilen nog groter zijn dan die van het centrum, maar de nekken gelukkig iets minder dik staan. En het helpt natuurlijk dat een stel rasechte Gentse acteurs de kleurrijk klinkende dialogen (zeker niet 'marginaal' zeggen of je zou wel eens een djoef kunnen krijgen) met een verfrissende naturel en geloofwaardigheid uit hun mond laten rollen.

Vooral hoofdrolspeelster Barbara Sarafian (u herkent ze misschien uit pdw-creaties 'Spike' en 'Kijk Eens Op De Doos' of 'Alles Kan Beter') imponeert met een diepmenselijke vertolking die het conventionele verhaal opwaardeert met welkome schwung, pathos en ballen. Of ze nu pittige oneliners afvuurt (de 'massage met de grote neger' blijft de favoriet), haar fragiele hartje tegen wil en dank laat spreken of gewoon een bloedworst met puree serveert, ze doet het met een perfecte timing, een pijnlijk doorleefde levensblik en een warme herkenbaarheid. Jurgen Delnaet is ook stevig op dreef, maar laat zijn theaterroots net iets te dominant doorschemeren en lijkt zich soms te verbergen achter nadrukkelijk in de verf gezette rollende r'n. Ook Johan 'meneer Schoesetters!' Heldenbergh blijft genietbaar als altijd (check maar eens zijn aan de rolstoel gekluisterde tour de force in 'Steve + Sky') en Bob De Moor staat dan wel te acteren alsof hij wacht op de punchline van een sketch, zijn al dan niet levend haarstukje is gewoonweg hilarisch.

Dat zit dus wel allemaal snor: de acteurs, hun aanstekelijke en vaak grappige dialogen (zie de doordachte levenswijsheden van Johnny keer op keer tegen het muurtje van Matty botsen) en de met zorg behandelde locaties. Maar het verhaal mist spankracht en verrassingen om al de positieve elementen te ondersteunen zoals het moet. Terwijl de acteurs behoorlijk scherp hun ding staan te doen, blijft 'Aanrijding in Moscou' narratief gezien een beetje teleurstellend braaf de middenmoot opzoeken. Personages hebben ergens wel een diepgang en een verleden, maar het verhaal laat enkel een oppervlakkige uitwerking toe. Sommige situaties zijn raak geobserveerd en herkenbaar (de botsing is schitterend), maar ze vormen niet echt een samenhangend geheel. Het is toegankelijk, aandoenlijk, innemend, maar het had ook dat ietsje meer kunnen hebben, een echte diepgravende betekenis, in plaats van de glimps van wat inhoud die we nu krijgen. Beetje zonde toch, want ik had liever dat soort film gezien, in plaats van één waar ik zeker van ben dat ik er mijn bomma heen kan sturen. Niettemin weet Van Rompaey, in tegenstelling tot zijn ex-collega Lieven Debrouwer,wél een ongegeneerd gezellig cafémoment te creëren (karaoke met 'Mona Lisa' dan nog, yikes) zonder dat daar een geur van mottenballen, sanseveria's of oud wijvenondergoed aan te pas moet komen. Het is op het randje, maar het werkt nét.

'Aanrijding in Moscou' zal geen potten, pannen of hersens breken. Dit is een prima gemaakt niemendalletje dat nergens pretendeert dat het ook maar iets meer had willen zijn dan het maar is. Fair enough. Eigenlijk is de hele film een beetje zoals Matty, gezegend met veel blutsen en builen, maar ze laat je wel achter met een warm gevoel in de buik en een neusje dat krult van plezier. Dat kan soms ook deugd doen.

E-mailadres Afdrukken
 
Aanrijding in Moscou
B / 2008
Regie: Christophe van Rompaey
Scenario: Jean-Claude Van Rijckeghem en Pat Van Beirs
Met: Barbara Sarafian; Jurgen Delnaet; Johan Heldenbergh; Anemone Valcke
Duur: 102 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST