Banner

Vermist

2.0
Dennis Van Dessel - 01 november 2007





85 min. / B / 2007

In Tim Burtons fantastische film 'Ed Wood' zit een scène waarin de jonge, volstrekt ongetalenteerde maar waanzinnig enthousiaste regisseur Edward D. Wood Jr het kantoor van een producent van B-films binnenstapt. Hij begint met een brede glimlach het verhaal van zijn horrorfilm te pitchen, maar wordt meteen onderbroken door de producent: "Kijk, het kan me niet schelen waar je film over gaat. Als hij maar binnen het budget gemaakt wordt, zeven spoelen lang is en over drie weken vertoond kan worden." Een gelijkaardige mentaliteit bespeur ik hoe langer hoe meer bij Jan Verheyen. Het kan hem volgens mij in sé geen donder schelen wàt hij maakt, zo lang hij maar iets maakt. Zo lang daar aan het einde van de draaiperiode maar een product ligt dat hij kan verkopen, liefst aan zoveel mogelijk mensen tegelijk. Het is film als een handelsartikel, of, zoals in dit geval, als een marketingstunt. 'Vermist' wordt immers binnenkort een nieuwe dramareeks op VT4 - Jan Verheyen draaide deze anderhalf uur lange pilot, en de bioscooprelease daarvan is enkel bedoeld als: a) warmmakertje voor de serie en b) een manier om, nu ze toch bezig waren, langs de kassa te kunnen passeren. Och ja, VT4 kan er maar tevreden mee zijn. Hun prime time programma's zijn op het moment van schrijven allemaal fenomenaal aan het floppen, dus alle extra promotie is meegenomen. De vraag of het ook een goeie film is, is hooguit een bijkomstigheid (de échte vraag is of hij marketable is), maar goed, laat ik voor de aardigheid en omdat ik mezelf graag wijsmaak dat die vraag er toch iets toe doet, maar proberen om ze te beantwoorden.

Het verhaal begint wanneer Evi, een zestienjarige rebellerende puber, verdwijnt op een zaterdagnacht. Haar ouders (Filip Peeters en Hilde Van Mieghem) schakelen de politie in, en zo komt de zaak terecht bij de Cel Vermiste Personen. Walter Sibelius (Koen De Bouw) en zijn team door fris ogende BV's vertolkte flikken, gaan aan het werk. Al gauw wordt duidelijk dat Evi's fratsen zich niet beperkten tot laat uitgaan en al eens een stevige pint drinken. Er duiken pornofilmpjes van haar op en zowat haar hele vriendenkring blijkt betrokken te zijn in drugs, prostitutie, of een combinatie van de twee.

Niemand zal kunnen beweren dat dat een onwaarschijnlijk verhaal is - als er één punt is waarop ik Verheyen en co volg, dan is het wel in het feit dat dit soort verhalen zich elke dag afspelen. Kinderen komen in een verkeerd milieu terecht, ze geraken er niet meer uit weg en voor je het weet ben je een gezicht op een affiche. Dat basisgegeven klopt zeker, maar het is jammer dat de makers aan die premisse zo weinig context geven. Om er maar eens een metafoor tegenaan te smijten: het skelet van een boeiend verhaal is er, maar er wordt zo weinig vlees aan gehangen. Waarom rebelleerde Evi zo? Hoe kwam ze voor het eerst in aanraking met die foute mensen? Hoe was de relatie met haar ouders voordien? Vader Filip Peeters krijgt een minimale extra dimensie mee, en wordt afgeschilderd als een goedbedoelende man die radicaal verkeerd reageert op het gedrag van zijn dochter, waardoor hij het nog erger maakt. Maar moeder Hilde Van Mieghem zit er voor spek en bonen bij. Hoe voelt zij zich? Wat was haar relatie met haar dochter? Allemaal interessante vragen die gebruikt hadden kunnen worden om het verhaal van Evi uit te diepen en interessanter te maken, maar uitdieping, daar doet Verheyen schijnbaar niet aan mee. En dat is eeuwig zonde, want het verhaal van een verdwenen meisje is op zichzelf misschien al wel dramatisch, maar het wordt eens zo sterk als je van dat meisje ook een individu maakt. Iemand met gedachten en gevoelens en een achtergrond en heel die lastige bagage die mensen nu eenmaal met zich meeslepen, ook op hun zestiende al, maar die zich zo moeilijk tussen twee reclameblokken laat wringen in prime time op VT4.

Het team van de Cel Vermiste Personen krijgt een al even oppervlakkige behandeling: allemaal vertegenwoordigen ze een stereotype, opdat ze elkaar netjes zouden aanvullen. Koen De Bouw is de bezielde, door het leven getekende vaderfiguur, die met een blik vol Weltschmerz de wereld inkijkt. Kevin Janssens is de opvliegende jonge hond, die zich continu kwaad maakt over al het onrecht in de wereld, en daar op een nogal geforceerde manier uitdrukking aan geeft: "Ik ben al 24 uur aan een stuk op zoek naar dat meisje, en ik zal niet rusten voordat ik haar vind!" Joke Devynck is dan weer de evenwichte mama, die zo'n beetje de vrouwelijke tegenhanger van Koen De Bouw vormt, maar dan met een minder mistroostig gezicht (wédden dat ze in de tv-reeks nog samen in bed belanden?). Cathérine Kools is dan weer het groentje dat moet leren omgaan met de gruwelen van het werk in de Cel, en Stan Van Samang mag kleurloos staan wezen op de achtergrond. Al die personages worden gedefinieerd door één bepaalde karaktertrek, en voor zover we dan toch al achtergrondinformatie over hen krijgen, wordt die niet zozeer getelefoneerd naar het publiek, als wel ge-sms't. Koen De Bouw zégt gewoon letterlijk tegen Joke Devynck: "Ik ben gescheiden en heb mijn dochter al zes jaar niet meer gezien." Klinkt spontaan, vindt u niet, zeker als je dat zegt tegen een collega waar je al een hele tijd mee samenwerkt. Aan Hilde Van Mieghem biecht hij dan weer het obligate Tragisch Voorval Uit Zijn Verleden op (hoofdletters verplicht), zonder dat daar echt een goede reden voor is, behalve dan dat Jan Verheyen toch wou kunnen zeggen dat er diepgang in zijn film zat.

Het helpt ook niet dat Verheyen voor zijn cast alweer is gaan putten uit hetzelfde kleine vijvertje aan BV's, die ogenblikkelijk herkenbaar zullen zijn voor het tv-publiek waar hij op mikt, omdat ze regelmatig al eens met hun smoel in de Dag Allemaal en de Story verschijnen. Koen De Bouw is een goed acteur en ook hier doet hij het weer meer dan behoorlijk, maar hij wordt stilaan behoorlijk getypecast als afgepeigerd gevoelsmens die te veel heeft gezien voor zijn eigen goed. Volgende keer een komedie, Koen, laat eens iets anders van jezelf zien. Kevin Janssens, enkele jaren geleden door God weet welke marketingjongen gelanceerd als de nieuwe Vlaamse ster, heeft het moeilijk om zich geloofwaardig kwaad te maken - wat jammer is, want dat is nu net wat hij in vrijwel al zijn scènes moet doen. Cathérine Kools en Joke Devynck zijn oké in hun rollen, maar krijgen maar weinig om zich in vast te bijten. Onder alle omstandigheden zijn dit echter flikken die zó van de cover van een glossy tijdschrift komen gelopen. Het is niet omdat je onrustwekkende verdwijningen onderzoekt, dat je haar ineens niet meer goed mag liggen.

Visueel heeft Verheyen zijn mosterd gaan halen bij 'CSI' (een reeks die ook inhoudelijk zijn sporen heeft achtergelaten), '24' en het werk van Paul Greengrass (van de 'Bourne'-films) - de prent ziet er degelijk uit, maar ontbeert ook in de cameravoering elke persoonlijkheid. Het is en blijft een doorslagje van andermans werk, Amerikaanse cinema op Pajottenlandniveau.

'Vermist' vertrekt vanuit een boeiend basisconcept, maar is frustrerend slecht uitgewerkt, zowel op het niveau van het verhaal als dat van de personages. Kan deze film eens geen remake krijgen van iemand die wat meer geïnteresseerd is in inhoud, en wat minder in verpakking?

E-mailadres Afdrukken
 
Vermist
B / 2007
Regie: Jan Verheyen
Scenario: Bas Adriaensen; Philippe De Schepper
Met: Koen De Bouw; Kevin Janssens; Joke Devynck; Cathérine Kools; Stan Van Samang; Filip Peeters
Duur: 85 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST