Banner

Gone Baby Gone

4.0
Peter De Backer - 19 oktober 2007





114 min. / USA / 2007

Wat zou Ben Affleck gedaan hebben toen Matt Damon eerder dit jaar werd verkozen tot de meest lucratieve acteur van het moment? Een vreugdevol bokkesprongetje maken omdat zijn best buddy zo succesvol is of een jaloerse vloek in het vuistje slaken? In elk geval, na tien jaar lopen de wegen van de 'Good Will Hunting'-bloedbroeders meer dan ooit gescheiden. Damon is een superster die kan acteren, Affleck is de onfortuinlijke idioot die dwaze dingen deed in 'Armageddon' 'Pearl Harbor' en Jennifer Lopez. Maar de voormalige Daredevil probeert sinds kort het tij te keren. Vorig jaar zoog hij eens geen hondenkloten in het door niemand geziene 'Hollywoodland' en nu wil hij ook bewijzen dat hij een loodzwaar misdaaddrama met Grote Thematiek kan regisseren. Het is nog niet wat het moet zijn, maar met 'Gone Baby Gone' bewijst hij wel dat hij meer is dan een grijnzende flurk met het charisma van een deurmat. En ik zweer het, dat was mijn allerlaatste goedkope sneer naar Benny Boy. Enfin, voor deze recensie toch.

Dorchester, een grauwe buitenwijk van Boston. De vierjarige Amanda wordt vermist. Terwijl de buurt op zijn kop staat, tast de politie, onder leiding van kapitein Jack Doyle (Morgan Freeman), in het duister. In een wanhoopsdaad huurt de familie van het kind privédetective Patrick Kensie (Casey Affleck) in om te helpen met de moeilijk te doorgronden ontvoeringszaak. Samen met zijn vriendin en collega Angela (Michelle Monaghan) kruipt Patrick (die een zekere street credibility heeft verworven) in de donkere achtersteegjes om ook maar enig aanknoopingspunt te achterhalen. Met de hulp van een bikkelharde enforcer (een intense Ed Harris), misleid door de twijfelachtige bekentenissen van de moeder (Amy Ryan) en gekweld door zijn eigen morele dilemma's, raakt Patrick verwikkeld in een smerige case vol corruptie, leugens en verraad.

Complexe gewetenskwesties, de ontvoering van een kind uit een marginaal gezin, de ambiguïteit van doing the right thing en de pogingen om de ziel in het reine te houden; ambitieus is hij wel, mister Ben Affleck. Met het boek van Dennis Lehane (van het thematisch verwante 'Mystic River') onder de arm, springt hij onverschrokken in het troebele water waar je eerder oude rotten als Eastwood of Scorsese in zou verwachten. Maar Affleck zal nog veel moeten leren van zijn voorbeelden. Zo doorleefd de vertolkingen en zo evocatief de setting, zo krakkemikkig zijn de narratieve constructies van de regisseur en co-scenarist Aaron Stockard. Wat 'Gone Baby Gone' uiteindelijk genadeloos nekt, is een verhaal dat ongeveer even samenhangend is als een bord spaghetti en bij elke onthulling belachelijker lijkt te worden.

Het begint nochtans veelbelovend, met een authentieke weergave van de mean slums van Boston (één scheve blik en Big Dave de cafébaas staat al klaar om u een muilpeer te verkopen) en een intrigerend misdaadmysterie dat zich als een wurgslang rond de personages wikkelt. Tijdens het eerste uur is 'Gone Baby Gone' een van melancholie doorwrongen crime drama met doorleefde karakters (of ze hebben gewoon echte marginalen van de straten geplukt, kan ook natuurlijk) en een sluimerende thematiek waarvan je hoopt dat er toch minstens twee of drie mokerslagen uit gekristalliseerd zullen worden. Maar helaas, na een klein uurtje drukkende sfeer, dendert 'Gone Baby Gone' van de gevreesde helling der crappy plottwists. Zelfs een handvol spannende scènes zoals de nachtscène in het bos, de confrontatie met de Haïtiaanse drugdealer en een onverwachte schietpartij, kunnen niet verbergen dat 'Gone Baby Gone' veel sfeer en visuele flair heeft, maar weinig steek en structuur.

Ook de op zich interessante thematiek - de gelaagde complexiteit van de moraal, het doel heiligt de middelen en andere licht verteerbare ethische kwesties - moet eraan geloven en wordt in hapklare brokjes gesneden zodat alles veel te voor de hand liggend wordt uitgelegd en opgelost. Voor een verhaal dat zo sterk zijn aversie voor zwart-witverhoudingen en simplistische visies in de kijker zet, heeft 'Gone Baby Gone' uiteindelijk te eenvoudige oplossingen. Het verhaal heeft verschillende onderliggende lagen, maar Affleck kiest er voor om alles af te wikkelen op het niveau van een banale tv-thriller. Resultaat: de spanning en geloofwaardigheid dalen bij elke nieuwe plotkronkel.

Het zijn de acteurs die de uit elkaar vallende rammelkar samen moeten houden. Morgan Freeman is degelijk as usual, de intensiteit van Ed Harris houdt je klaarwakker (hoewel hij er af en toe een beetje over gaat met zijn gebrul) en Amy Ryan is overtuigend als verslaafde moeder die dwaalt tussen onverschilligheid en wanhoop. Maar de ster van de film is de andere Affleck, de benjamin die van grote broer het podium heeft gekregen. Met dezelfde slaapdronken, overspringende en monotone stem als in 'The Assassination of Jesse James' is Casey Affleck geweldig goed op dreef. Geen evidente rol ook, want het personage vereist een subtiele wisselwerking tussen een zekere bittere volwassenheid en een onervaren naïviteit. Als 'Gone Baby Gone' toch het bekijken waard is, dan is dat bijna uitsluitend de verdienste van Casey Affleck. Enkel Michelle Monaghan heeft niks om handen en blijft dan ook een beetje beteuterd en kleurloos aan de zijlijn staan.

'Gone Baby Gone' is bijna een interessante mislukking. Moody as hell, een drukkende atmosfeer met waarheidsgetrouwe couleur locale, maar als de plot halverwege de pedalen verliest, ben je daar veel te weinig mee. Afflecks ambitieuze neo-noir blijft te snel en te hardnekkig steken in een vieze brij van onsamenhangende verhaallijnen, opgezwollen dialogen (ze beginnen nét niet de thematiek en moraal uit te leggen) en ongeloofwaardige wendingen. Laat Casey Affleck maar snel doorbreken, maar broertje Ben moet dringend op cursus scenarioschrijven voor gevorderden. Het is dat of die Oscar voor 'Good Will Hunting' teruggeven.

E-mailadres Afdrukken
 
Gone Baby Gone
Regie: Ben Affleck
Scenario: Aaron Stockard en Ben Affleck
Met: Casey Affleck; Michelle Monaghan; Ed Harris; Morgan Freeman; John Ashton; Amy Ryan

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST