Banner

The Savages

8.0
Peter De Backer - 17 oktober 2007





Oud worden is kut maar het is een al even zware dobber om te moeten toekijken hoe je naasten uitdoven tot ijl voor zich uit starende kamerplanten. Niemand wil dat de onverwoestbare papa (die met zijn blote handen een huis kon opheffen, een huis zeg ik u!) wegkwijnt in een kamertje zonder zonlicht. Niemand wil dat de zorgzame mama (die zo'n ongelooflijk lekkere boterhammen met confituur en choco kon smeren) met een overvolle pamper in een door een TL-lamp verlicht gangetje naar het toilet strompelt. In 'The Savages' worden ook broer Jon en zus Wendy geconfronteerd met hun in de schemerzone verdwijnende vader. En ook al hebben ze niet bepaald warme herinneringen aan hun teergeliefde vake, het blijft diezelfde klootzak van een vent die hen heeft genegeerd tot de neurotische en gedesillusioneerde losers die ze zijn. Thanks dad!

Jon Savage (Philip Seymour Hoffman) is een professor in de theaterwetenschappen. Interimspringertje Wendy Savage (Laura Linney) probeert met een subversief autobiografisch toneelstuk een prestigieuze beurs binnen te halen. Broer en zus Savage (ironische knipoog naar The Darlings uit Peter Pan) hebben weing met elkaar gemeen, behalve dan dat ze dezelfde dementerende vader (Philip Bosco) hebben die met uitwerpselen op de muren schrijft. Dolletjes. De twee trekken noodgedwongen naar het ironisch zonnige Arizona om hun wegglijdende vader op te pikken en in een rusthuis te steken. Ook al zijn Jon en Wendy gefrusteerd, verbitterd en nauwelijks op hun vader gesteld, de oude zaag moet zijn laatste dagen toch een beetje in peis en vree kunnen slijten. De zoektocht naar een geschikt home confronteert broer en zus met hun eigen teleurstellingen, hun lang vervlogen dromen en de stille hoop dat hun leven toch nog iets zal worden.

Liefhebbers van studio independents (denk aan 'About Schmidt', 'Sideways' en 'The Squid and the Whale') mogen nu al hun plekje reserveren voor 'The Savages'. Deze bitterzoete zielsgenoot van het betere werk van Alexander Payne (actief als producent hier) is een in azijn gedrenkt drama dat de humor gaat zoeken in de pijnlijke en meer deprimerende dingen des levens zoals doodgaan, afgaan en excrementen op de muur. 'The Savages', nog maar de tweede film van Tamara Jenkins (haar vorige, 'Slums of Beverly Hills' dateert al van '98) is niet bepaald het zonnetje in huis, maar laat op een zwartkomische manier een disfunctioneel duo zien op een ankerpunt in hun leven: de laatste stap naar de volwassenheid (beter bekend als het ongezellige moment waarop de kinderen de ouders moeten behandelen als kinderen). Het resultaat is minder begeesterend dan 'Sideways' en niet zo aanstekelijk als 'Little Miss Sunshine', maar laat de kijker wel twee uur lang afwisselend stiekem grinniken en stilletjes wegkruipen in het zeteltje.

'The Savages' blijft eigenlijk opvallend ver weg van de disfunctionele tragikomedie en laat het quirky subgenre en zijn kleurrijke kenmerken slechts vanop een afstand meegenieten van wat Jenkins heeft klaargespeeld. Zo behoudt ze met veel oog voor detail (let op de contrasterende setting van de surrealistische cactusvoortuintjes in Arizona tegen het grijze sneeuw- en regenlandschap van New York) de focus op het verhaal en de karakters die erin rondlopen en tegen elkaar opbotsen. Met haar scherpe pen heeft Jenkins een intelligent en bitterzoet verhaal neergepoot dat als geheel misschien niet de som van zijn delen is, maar door de rake observaties en relativerende toetsen toch een blijvende indruk achterlaat. De reden? Een clever uitgekiend en gevoelig scenario, gedreven door formidabele vertolkingen van Linney en Hoffman én niet te vergeten Philip Bosco.

Jenkins gebruikt de relatie tussen de emotioneel geblokkeerde Jon en zijn neurotische zus Wendy heel ongedwongen om het intimistische verhaal subtiel te laten ontplooien. Ze weet bijvoorbeeld perfect hoe ze met eenvoudige scènes en dialogen ('you killed my plant!') personages kleur, dynamiek en karakter kan geven. De scène waarin een panikerende Wendy haar broer wakker belt om te melden dat het niet zo goed gaat met de papa, zegt ongelooflijk veel over de personages en hun houding tegenover het confronterende nieuws dat hen zal samenbrengen. Wendy gebruikt een veilig schild van schuldgevoel, terwijl mellow Jon voor de pragmatische en praktische aanpak gaat. Wendy wil een luxerusthuis, maar voor Jon zijn die death houses allemaal hetzelfde, of ze nu een proper tuintje hebben of niet. Via grappige (de nekconstructie van Jon, de openingsscène met de cheerleaders op leeftijd!), pijnlijke (pa, wat moeten we met je doen als je sterft?) en doodeerlijke (je vriendin graag zien is nooit melig) momenten, werkt 'The Savages' zowel ontroerend, inspirerend als ontnuchterend. En dan zijn de acteurs daar...

Dit is de wellicht de meest overbodige alinea ever, maar hoe kan ik nu 'The Savages' aanprijzen zonder de lichtjes fantastische vertolkingen te vermelden? Laura Linney (hier met een Miranda July-kapsel) voorziet het emotioneel kloppende hart, scruffy-looking Philip Seymour Hoffman levert elke dialoog met een perfecte timing en een moedige Philip Bosco imponeert met misschien wel de moeilijkste rol van de drie. Linney en Hoffman zijn trouwens bijzonder geloofwaardig als broer en zus, zeker wanneer het besef komt dat ze veel meer met elkaar gemeen hebben dan dat ze aanvankelijk dachten. 'The Savages' zal Jenkins definitief op de kaart zetten als schrijftalent, maar toch blijft het een acteursfilm - zo goed zijn ze hier bezig.

'The Savages' is een kleine maar fijne tragikomedie die zijn bitter cynisme evenwichtig in de pas laat lopen met een menselijke herkenbaarheid. Tamara Jenkins only speaks the truth en krijgt meer dan geloofwaardige spreekbuizen met Laura Linney, Philip Seymour Hoffman en Philip Bosco. Een scherpe, eerlijke en stiekem grappige film over sterven, volwassen worden en alles wat ertussen ligt. Ja hoor, eigenlijk zijn we een klein beetje - komt ie! - wild van 'The Savages'.

E-mailadres Afdrukken
 
The Savages
VS / 2007
Regie: Tamara Jenkins
Scenario: Tamara Jenkins
Met: Laura Linney; Philip Seymour Hoffman; Philip Bosco; Peter Friedman; Gbenga Akinnagbe
Duur: 113 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST