Banner

Ratatouille

8.0
Peter De Backer - 31 juli 2007





e.a.
110 min. / VS / 2007
Vanaf nu te koop op dvd

Was de wereld maar een beetje meer Pixar. Rivaliserend speelgoed dat avonturen beleeft in de buitenwijken, insecten die 'The Seven Samurai' naspelen in de achtertuin, monstertjes die ons bezorgd in de gaten houden vanuit de kleerkast, en haaien die ons leren dat vissen vrienden zijn, geen voedsel. De wereld zou geen stoere, eenzame heroes verbergen, maar superhelden met een buikje en een midlife-crisis die nauwelijk hun gezin samen kunnen houden. En bestaat er iets cooler dan een blitse racewagen met een eigen willetje en de stem van Owen Wilson? I think not!

Boek me een reisje op een zalmroze pixelwolk richting planeet Pixar en ik zal hier nog sneller verleden tijd zijn dan de postmoderne knipogen van de neverending 'Shrek'. Zeker nu ze daar Remy hebben rondtrippelen. Een blauw ratje dat meer kooktalent in z'n snorharen heeft zitten dan Piet Huysentruyt, Jamie Oliver en Martha Stewart samen. 'Ratatouille', de elvendertigste bevestiging dat Pixar heer en meester is van het genre, is een instant-animatieklassieker die het publiek zal doen watertanden van culinair genot terwijl ze wegdromen bij een betoverende ode aan het feërieke Parijs van de kleine rat met het grote hart voor la cuisine.

Remy (Patton Oswalt) is geen gewone rat : hij heeft chef-kok-aspiraties en is dan ook dol op culinaire hoogstandjes. Terwijl z'n broer Emile, z'n vader (Brian Dennehy) en de rest van de rattenclan hun maaltijd zoeken tussen de vuilnisresten, droomt Remy weg van overheerlijke gerechten. Wanneer een zoektochtje naar saffraan in de keuken van een oud besje verkeerd afloopt, raakt hij gescheiden van zijn familie en komt hij terecht in het paradijs voor de cuisiniers, Parijs. Hij vlucht er naar het restaurant van z'n overleden idool, chef Anton Gusteau (Brad Garret met een smakelijk accent), die hem trouwens bijstaat als gefantaseerde beschermengel. Daar maakt hij kennis met de slungelige Linguini (Lou Romano), een vuilnisjongen die stiekem probeert te koken. Wanneer Remy achter de rug van het personeel een delicieus soepje klaarmaakt, denkt iedereen dat Linguini verantwoordelijk is. Het ongewone duo slaan de handen en poten in elkaar om samen de beste chef-kok van Frankrijk te worden. Maar dat is buiten de achterdochtige chef Skinner (een grappige Ian Holm) gerekend, die koste wat het kost Linguini's kookgeheim zal achterhalen.

There's a rat in me kitchen, what am I gonna do? Je gaat dat beestje koesteren, dat ga je doen. Misbegrepen ongedierte in de keuken, een Parijse setting die het hart anderhalve slag laat overslaan en evenveel aandacht voor het visuele festijn als voor de narratieve invulling. Chef-kok Brad Bird mengt de ingrediënten als een onnavolgbare artiste de luxe en laat het publiek aanschuiven voor een niet te versmaden gastronomische schotel. Geen toevlucht tot een celebrity-stemmencast die de personages overheersen, geen nadrukkelijke doelgroepsegmentatie (hoe vaak kom je een animatiefilm tegen met een titel die de spruiten niet kunnen uitspreken?), maar gewoon ouderwetse storytelling, ondersteund door een schitterende visuele vormgeving (die gerechten! dat in romantische lichtjes badende Parijs!). Pixar is al jaren een vaste waarde, en met Brad Bird hebben ze duidelijk een wonderboy in huis gehaald, die de lat steeds hoger lijkt te leggen. Hoewel het wel gezegd moet worden dat het oorspronkelijke idee van 'Ratatouille' afkomstig is van Jan Pinkava, regisseur van het Oscarwinnende Pixar-kortfilmpje 'Geri's Game'. Oorspronkelijk ging hij 'Ratatouille' regisseren, maar na het succes van 'The Incredibles' besloot Pixar toch om goudhaantje Bird in te schakelen. Begrijpelijk, veronderstel ik, hoewel Pinkava wat al te nadrukkelijk wordt doodgezwegen door Disney.

Hoe dan ook, 'Ratatouille' is voortreffelijk kijkvoer geworden om verschillende redenen. In tegenstelling tot de animatie-concurrentie wordt er effectief een verhaal op poten gezet (dat ergens wel een Pixareske update lijkt te zijn van Cyrano de Bergerac), in plaats van enkel een losse aanleiding te creëren om moppen, schattige personages en aantrekkelijke visuals op de kijker los te laten. Daar is op zich niks verkeerd mee, maar Pixar weigert om zich te beperken tot louter een 'grappige animatiefilm'. 'Ratatouille' is méér dan dat. Eerlijk gezegd is de film zelfs niet hilarisch grappig, maar eerder charmant grappig. Remy die Linguini manipuleert als een marionet door onder diens koksmuts aan zijn haren te trekken levert schitterende slapstick op waar Charlie Chaplin nog trots op zou geweest zijn, maar voor de rest moet 'Ratatouille' het van rijkere elementen hebben. Het romantisch evocatieve sfeertje bijvoorbeeld, of het niet compleet verrassende maar altijd intelligente verhaaltje, dat nét iets meer diepgang en hart meekrijgt dan we gewend zijn (wedden dat je echt gaat inzitten met Remy's levensdilemma). Maar de grootste troef is de manier waarop de passie voor voedsel zo magisch in beeld wordt gebracht. De scène waar Remy zijn broer leert proeven en genieten van eten is ongetwijfeld één van de mooiste momenten van 'Ratatouille'. Net zoals Remy's eerste kookkunsten boven een pot soep. Of de aandoenlijke wisselwerking tussen Colette (een leuke Janeane Garofalo als Française met een farse smoel) en Linguini. En zo zou je eigenlijk de complete film kunnen uiteenrafelen als stukjes magie in beweging.

Visueel kijkt de film al even lekker weg, zeker wanneer de hachelijke avonturen vanuit Remy's standpunt worden getoond. Zie hem wegvluchten tussen openslaande deuren, vuurspuwende fornuizen en pruttelende potten en pannen - het is adembenend en op het geschifte af gedetailleerd geanimeerd. De personages krijgen, net zoals bij 'The Incredibles', een aangename cartoony look (chef Skinner is met z'n dwaze kop en kleine gestalte een goudmijn voor visuele humor), die volledig bij hun gedragingen en karaktertrekken past. Mijn favoriet was Anto Ego (geweldig ingesproken door filmlegende Peter O' Toole), een arrogante kookcriticus die met een expressionistisch lijkbiddersgezicht door de kleurrijke omgeving wandelt. Hij lijkt wel weggelopen uit 'Tim Burton's Corpse Bride'. Een gevoel dat enkel maar versterkt wordt als je z'n kantoor, volledig in de vorm van een doodskist, te zien krijgt.

Eigenlijk bestaan er niet genoeg goedkope metaforen of flauwe woordspelingen om het lichtjes fantastische 'Ratatouille' aan te prijzen. Dit is een tijdloze familiefilm (zucht, ik kijk al uit naar mijn zoveelste visie over twintig jaar) die zowel werkt voor volwassenen als voor jonge kijkers. Animatie om duimen en vingers bij af te likken, een fris verhaaltje dat moeiteloos de clichés en moraalpreken van het genre overstijgt en de magic touch van Brad Bird om het net dat beetje extra te geven. Snel naar de bioscoop en achteraf gezellig tafelen met een een vlot naar binnen glijdend flesje wijn. C'est délicieux.

NB : Naar goede gewoonte krijgt de kijker als opwarmertje een Pixar-kortfilm met hoog gniffelgehalte te zien. Deze keer gaat het over een beginnend UFO-pilootje die z'n vliegexamen moet afnemen. Een perfect voorgerechtje.

E-mailadres Afdrukken
 
Ratatouille
VS / 2007
Regie: Brad Bird
Scenario: Brad Bird
Met: Patton Oswalt; Jeanine Garofalo; Lou Romano; Peter Sohn; Brian Dennehy; Ian Holm; Brad Garrette.a.
Duur: 110 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST