Banner

Shrek the Third

3.0
Dennis Van Dessel - 10 juni 2007





90 min. / USA / 2007

The long wait is finally ogre, knipogen de affiches van deze derde 'Shrek' - een slogan die aangeeft dat woordspelingen zo heel af en toe ook wel eens hemeltergend flauw kunnen zijn, en die er van uitgaat dat we allemaal in spanning zaten te wachten op dit volgende avontuur van de Groene Vriendelijke Reus. Wat niet per sé het geval is; de eerste 'Shrek' was één van de voorlopers van de nieuwe, hippe, vrolijk postmoderne Amerikaanse animatiefilm, de tweede was een vat vol grappen die vaker werkten dan dat ze faalden, maar meer ook niet. Om nu te zeggen dat het idee van een derde deel wilde kreten van enthousiasme bij me uitlokte, zou overdreven zijn. En verdomd, mijn ergste vermoedens kwamen uit: 'Shrek the Third' is een muf, levenloos filmpje geworden dat maar zelden een oprechte lach weet uit te lokken. Van een verhaal is nauwelijks sprake, en de grappen lijken eerder flauwere varianten op gags die al in één van de eerste twee films zaten.

Onbepaalde tijd na het einde van deel twee zien we hoe de koning van Far, Far Away (John Cleese) dodelijk ziek is geworden. Voorlopig nemen Shrek (Mike Myers) en Fiona (Cameron Diaz) de honneurs als koninklijk koppel waar, maar na enkele gezonken boten en een afgebrande paleiszaal komt Shrek tot de conclusie dat een kroon niets voor hem is. Wanneer de koning uiteindelijk sterft, gaat hij dan ook snel op zoek naar Arthur (Justin Timberlake), de enige andere persoon die aanspraak kan maken op het koningschap. Shreks zoektocht wordt er echter niet makkelijker op wanneer Fiona hem vlak voor zijn vertrek vertelt dat ze zwanger is. En omdat je nu eenmaal een slechterik nodig hebt, draaft ook Prince Charming (Rupert Everett) weer op, die samen met de slechteriken uit zowat alle denkbare sprookjes een vijandige take over van Far, Far Away probeert te plegen.

Je moet het ze nageven: 'Shrek the Third' is waarschijnlijk de eerste animatiefilm over bindingsangst. De makers besteden een verrassende hoeveelheid tijd aan de problemen die Shrek heeft met het komende vaderschap en met het aanvaarden van de verantwoordelijkheden die met het koningsschap komen. Ja hoor, op een bepaald moment bereikt elke ogre een punt in zijn leven waarop hij volwassen moet worden, en dat moment is hier aangebroken. De perikelen rond Prince Charming en zijn kwaadaardig plan worden daarbij op het tweede plan gedrongen en lijken eerder bijzaak.

Dat houdt in dat de plot ditmaal nog minder voorstelt dan in de tweede film. Waar de originele 'Shrek' nog een slimme variant was op de klassieke structuur van een sprookje (de koene, groene prins moet de schone dame uit het kasteel redden), begaf deel twee zich al op veel banaler terrein: Shrek maakte kennis met zijn schoonouders. Ditmaal gaat het over gezinsuitbreiding. Deel vier zal allicht over de echtscheiding tussen Shrek en Fiona gaan, waarbij dé grote vraag is wie het hoederecht over de kinderen zal krijgen. Waarom niet, ze kunnen van de schurk in die aflevering zelfs een gluiperige advocaat maken. Meer en meer begeeft de 'Shrek'-reeks zich op het terrein van een weinig memorabele soap.

Dat verhaal is op zichzelf al niet echt de moeite, maar meer dan dat stel ik me de vraag in welke mate kinderen er een boodschap aan zullen hebben. Oké, jonge kinderen lachen vanzelf met alles wat maar beweegt en af en toe eens een scheet laat, maar hoe zit het met lagere schoolkinderen en jonge tieners (toch hét doelpubliek van dit soort film)? De kans bestaat dat ze zich beginnen te vervelen, simpelweg omdat quasi de hele prent over gevoelens en ervaringen gaat waar ze zich niets bij kunnen voorstellen..

Nu zou dat allemaal nog niet zó erg zijn, als de film z'n eerste taak maar eens vervulde en grappig was. Hier en daar zitten wel weer geinige momentjes, natuurlijk. Vooral de bitchy prinsessen zijn heerlijk: Doornroosje valt te pas en te onpas in slaap, Raponsje heeft extensions en Sneeuwwitje is een dominante teef die haar zeven dwergen gebruikt als huisslaafjes. Zeer geestig, maar daarmee is het leukste wel gezegd. Voor de rest krijgen we heel wat herhaling van de vorige afleveringen (de nummertjes van Puss In Boots en vooral Donkey beginnen echt wel afgezaagd te worden) en voorspelbare knipogen naar de Amerikaanse popcultuur. Op een bepaald moment raken Shrek en co verzeild op de sprookjesversie van een middelbare school, waar schone jonkvrouwen met van die tuttige punthoedjes dingen zeggen als: 'So I was like... get thee away.' Aan de muren hangen posters met de verstandige slogan: Just say nay! In zekere zin is dat allemaal wel goed gevonden, maar door de ervaring van de eerste twee films (en zowat àlle andere CGI-animatiefilms die er verder nog zijn verschenen), wéét je al dat dat soort dingen gaan komen. Ze zijn niet meer fris of verrassend, want dat soort o zo clevere inside jokes duiken tegenwoordig overal op.

Ik stel me ook vragen bij de houdbaarheidstermijn van dit soort films. Over een paar jaar zijn al die überhippe dingen waar 'Shrek the Third' naar verwijst al lang weer verdwenen in de vuilnisbak waar pop-fenomeentjes nu eenmaal vroeg of laat in terecht komen: de slang die hier geparodieerd wordt, zal onvermijdelijk veranderen tot niemand nog weet waar het over gaat. De muziek, de films en de tv-programma's die op de korrel worden genomen, sukkelen over een paar jaar ook wel in de vergetelheid. Veel van de humor van 'Shrek the Third' is gedoemd om al geantidateerd te zijn tegen de tijd dat de prent op dvd verschijnt. Hell, zo lang heeft het zelfs niet geduurd - de makers vonden zichzelf ongetwijfeld ontzettend slim toen ze Justin Timberlake een stem lieten inspreken in dezelfde film als zijn toenmalig lief, Cameron Diaz. Maar nog voor de prent de zalen in kwam, was het koppel al uit elkaar gegaan. Pijnlijk. Dat is het risico dat je loopt met een prent die tsjokvol clevere postmoderne referenties zit: je bent zó snel weer voorbijgestreefd, niet te geloven. Ondertussen kan ik nog steeds naar 'The Lion King' of 'Beauty and the Beast' kijken op dezelfde manier als pakweg vijftien jaar geleden, omdat dat toevallig tijdloze verhalen zijn.

Misschien is het nog wel het zinnigste om daar naar terug te keren: verhalen die niét zo compulsief slim en zelfreferentieel willen wezen, maar gewoon op zichzelf kunnen staan als orgineel, nieuw verhaal. Maar goed, zo lang er mensen naar gaan kijken, maak ik me geen illusies: op naar 'Shrek: the Midlife Crisis', 'Shrek: the Prostate Problems' en de onvermijdelijke spin-off: 'Fiona Goes Menopause'.

E-mailadres Afdrukken
 
Shrek the Third
USA / 2007
Regie: Chris Miller
Scenario: Jeffrey Price; Peter S. Seaman
Met: Mike Myers; Cameron Diaz; Eddie Purphy; Antonio Banderas; Justin Timberlake; Rupert Everett
Duur: 90 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST