Banner

A Casa Nostra

2.0
Dennis Van Dessel - 06 mei 2007





99 min. / Italië / 2006

Heel af en toe - nadat ik toevallig voorbij een aflevering van 'Temptation Island' of 'Superhond 2007' ben gezapt, bijvoorbeeld - word ik nog wel eens bevangen door de niet onaangename dagdroom mij ergens een huisje op een berg tussen de olijfbomen te kopen. Terrasje eraan, elke avond een fles wijn in m'n kraag kappen, gesjirp van krekels rondom en réken maar dat iedereen die me durft lastig te vallen hetzelfde antwoord krijgt: Talk to the hand, 'cause the face don't want to hear it no more. Tot voor kort situeerde ik dat fantasiehuisje ergens in Toscane - als je dan toch al gaat dagdromen, kun je het net zo goed in die richting doen - maar hoe meer ik te weten kom over de Italiaanse samenleving, hoe zuurder de fantasie begint te worden. Geen enkel land waar ze jarenlang achter een oelewapper als Berlusconi hebben aangelopen en waar de nekdekentjes nog steeds in zijn, kan immers helemaal deugen. En als we regisseur Francesca Comencini mogen geloven, is het bovendien een plek waar vrouwen op het werk genadeloos worden vernederd (zie 'Mobbing'), waar jonge kerels in vredevolle protestmarsen worden neergekogeld (zie 'Carlo Giuliani, Ragazzo') en waar corrupte zakenmannen samen met frauduleuze rechters grijnzend hun zakken vullen (zie deze 'A Casa Nostra'). Kortom: ze mogen van geluk spreken dat hun pizza en hun Chianti zo goed zijn, anders zagen ze me er niet meer.

Comencini probeert een kaleidoscopisch portret op te hangen van een tiental personages, die op de één of andere manier allemaal te maken hebben met de machtige Milaanse zakenman en sjoemelaar Ugo (Luca Zingaretti). Ugo heeft z'n fortuin gemaakt door te handelen met voorkennis, maar wordt nu op de hielen gezeten door gedreven politieagente Rita (Valeria Golino, in een vorig leven nog het liefje van Charlie Sheen in de 'Hot Shots'-films). Rita's vader heeft zich in de problemen gewerkt met de belastingen, en moet nu de collectie antieke boeken verkopen die haar moeder heeft aangelegd. Die moeder begint zelf fysiek af te takelen, en alsof dat nog niet genoeg miserie zou zijn voor één familie, zit Rita ook nog eens met een kinderwens die haar vriendje niet wilt vervullen.

Ook in het leven van Ugo is niet alles koek en ei: zijn maîtresse, het fotomodel Elodie, legt het aan met de aalgladde charmeur Gerry, die eigenlijk gewoon in een supermarkt werkt. En hij heeft ook het één en ander te maken met een prostituée die onder bescherming staat van ex-bajesklant Otello, een typische berouwvolle zondaar die nu troost vindt bij zijn hoertje met het gouden hart.

Miserie alom dus, die in de niet zo heimelijk socialistische wereldvisie van Comencini integraal terug te leiden is naar de hebzucht van de superrijken. Luca Zingaretti speelt Ugo met een eeuwig koude blik in de ogen en een van pure kwaadaardigheid blinkende schedel - het enige dat er nog aan ontbreekt, is een tatoeage op z'n voorhoofd dat zegt: "ik deug niet". De regisseur wil hier een soort van domino-effect oproepen tussen de personages: ze beïnvloeden elkaar allemaal, hun lot is aan elkaar verbonden, en de éne gigantisch grote steen die alle anderen op hun beurt doet omvallen, is Ugo.

Nu is het op zichzelf natuurlijk lang niet zo'n gek idee dat corporate greed verstrekkende gevolgen heeft en dat malafide zakenmannen op termijn meer kwaad aanrichten dan honderd pooiers en kruimeldieven tezamen, maar met die vaststelling heb je nog geen goede film. Sterker nog, het is niet eens zo'n wereldschokkende thematiek - "grote bedrijven deugen niet", staat Comencini hier te verkondigen, "want ze zijn alleen maar op geld uit". Euhm... tja, dat is ongetwijfeld zo, maar is ze daar nù pas achter gekomen? Oliver Stone draaide er in de jaren tachtig al een veel betere film over: 'Wall Street'.

En bovendien, wat veel belangrijker is, moet je die thematiek dan ook wel weten te vatten in een drama dat de moeite waard is. De plotlijnen van 'A Casa Nostra' missen echter alle spankracht. De film kabbelt rustig voort, zonder echt toe te werken naar een bepaalde clou of climax, en de personages zijn veeleer clichés die zo uit een soap komen weggelopen. Of wat dacht u misschien van Elodie, een coke snuivend fotomodel dat eigenlijk heel graag een zangeres had willen worden en - haal uw zakdoek nù boven! - wanhopig op zoek is naar affectie? In één scène legt ze zich met haar bovenlichaam doodverveeld op een tafel, zodat Ugo haar met trillende mondhoeken en alweer een glansrijk glimmende schedel, achterwaarts kan bestijgen. Nadat hij daarmee klaar is, bijt hij haar toe: "Ik heb altijd al gevonden dat je huid stinkt." Nou. Later in de film verschijnt Elodie op een talkshow, waar ze op commando plots hysterisch begint te huilen en vertelt over een abortus die ze ooit verplicht moest ondergaan van Ugo. Laat ons zeggen dat enig gevoel voor melodramatiek de filmmakers niet vreemd is.

En zo van die plotwendingen zijn er nog: Valeria Golino die zodanig de baby blues heeft dat ze haar vriendje tijdens de seks bijna smeekt om zich niet terug te trekken bij het klaarkomen. En natuurlijk de relatie tussen het lieve hoertje en haar ruwe bolster met de blanke pit, een cliché zo groot dat ze bijna deel uitmaakt van het werelderfgoed.

De verschillende verhaallijnen missen niet alleen geloofwaardigheid, maar ook samenhang. De personages lopen door elkaar, heel af en toe kruisen ze elkaar, maar ze zijn niet voldoende met elkaar verbonden om een beetje drive aan de film te geven. Telkens wanneer er een beetje tempo in 'A Casa Nostra' dreigt te komen, schakelt Comencini over naar een ander verhaal. Dat kàn werken, maar dan moet je als regisseur wel behoorlijk sterk in je schoenen staan. Je moet ervoor zorgen dat al die verhalen die je door elkaar weeft, even sterk zijn en dat je film aan het einde wel aanvoelt als één groot geheel. Hier lukt dat niet. Elke keer wanneer Comencini naar een ander personage overschakelt, moet ze haar film als het ware weer opnieuw op gang trekken, wat voor een hemeltergend traag tempo zorgt. Tegen de tijd dat het afgelopen is, lijkt het alsof je vijf verschillende films hebt gezien, waarvan er niet één bijster interessant was.

Met een voor de hand liggende thematiek en een verschrikkelijk zwakke dramatische uitwerking ervan is 'A Casa Nostra' er ééntje om snel weer te vergeten. Een goeie fles wijn zou de klus moeten klaren, waarom niet? Chianti, here I come.

E-mailadres Afdrukken
 
A Casa Nostra
Italië / 2006
Regie: Francesca Comencini
Scenario: Francesca Comencini
Met: Valeria Golino; Luca Zingaretti; Guiseppe Battiston
Duur: 99 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST