Banner

Bridge to Terabithia

6.0
Dennis Van Dessel - 31 maart 2007




Zelden heb ik zo'n bedrieglijke promotiecampagne aan het werk gezien als nu, voor 'Bridge to Terabithia'. De trailers en posters beloven ons een fantasy-achtig avontuur in een imaginair landschap, gelijkaardig aan 'The Chronicles of Narnia' verleden jaar - vreemde wezens, grootse avonturen. Aan de logica van die commerciële strategie valt niet te twijfelen. Fantasie verkoopt nu eenmaal. Maar de teleurstelling bij de meer sensatiebeluste koters dreigt groot te zijn wanneer ze ontdekken wat 'Bridge to Terabithia' écht is: een droef, nostalgisch verhaal over kinderen die hardnekkig vasthouden aan hun onschuld en jeugd. Er zitten fantasy-elementen in, ja, maar die worden enkel aangewend als hulpmiddelen om een ander verhaal verteld te krijgen. Regisseur Gabor Csupo, die z'n strepen verdiende met afleveringen van 'Rugrats' en 'The Simpsons', is niet geïnteresseerd in faunen, leeuwen of tovenaars, maar probeert voorzichtig door te dringen tot de gevoelswereld van twee jonge tienertjes. Met wisselend succes: 'Bridge to Terabithia' is niet altijd even overtuigend, maar bevat meer dan genoeg boeiende elementen om ook volwassenen moeiteloos bij de les te houden.

Jesse (Josh Hutcherson) is een introvert jongetje dat het moeilijk heeft: zijn ouders hebben het niet breed, op school wordt hij gepest omdat hij niet duur genoeg gekleed gaat, en zijn passie voor tekenen wordt door zowat niemand gewaardeerd. Tot Leslie (AnnaSophia Robb) in zijn klas terecht komt, een wervelwind van een meisje waarmee hij al gauw bevriend raakt. De twee ontsnappen aan de pijn van het anders zijn door in het bos achter Jesse's huis hun eigen magisch koninkrijk te stichten: Terabithia.

En daar is het dus dat het grootste misverstand rond de film ontstaat: Terabithia wordt op geen enkel moment aan de kijker gepresenteerd als een reële plek. Het is een fantasiewereld die de kinderen zelf creëren en waar ze naartoe vluchten wanneer de realiteit wat al te lelijk wordt. Af en toe zien we de verzinsels van Jesse en Leslie tot leven komen, met gemene, grote eekhoorns die vaag lijken op de pestkoppen die hen lastig vallen op school. Maar die scènes zijn kort en het blijft altijd duidelijk dat ze niet echt zijn.

Het thema waarover Gabor Csupo het wil hebben, is niet nieuw: in principe is dit een coming of age-drama, waarin wordt gesuggereerd dat volwassen worden zo pijnlijk is dat het echt geen kwaad kan, en zelfs broodnodig is, om ergens in jezelf een plekje uit te kerven waar je altijd kind blijft. Klinkt melig? Misschien, maar het wordt wel met een verrassende gevoeligheid aan de man gebracht in de film. Tijdens één scène zien we de ouders van Jesse aan tafel zitten terwijl de kinderen tv kijken. Stilletjes bespreken ze de financiën: ze hebben het niet makkelijk. Plotseling maken Jesse en zijn vader oogcontact, en de vader beseft op dat moment, misschien voor de eerste keer, dat zijn zoon stilaan groter begint te worden en doorheeft wat voor problemen zijn ouders hebben. Dat is een subtiel momentje, dat hoop en al tien seconden duurt, maar toch enorm veel zegt over de personages. Ook de wreedheid van de pestjong op school is opvallend geloofwaardig: misschien dat schoolkinderen tegenwoordig groffer gebekt zijn dan de exemplaren die we in deze familiefilm zien rondlopen, maar de manier waarop ze ogenblikkelijk je zwaktes opsporen en uitbuiten, is goed getroffen.

Daar tegenover staan dan de uitstapjes van Jesse en Leslie naar Terabithia, waar ze nooit een rekening zullen moeten betalen en nooit een pestkop zullen tegenkomen. Aanvankelijk lijkt het alsof Csupo niet helemaal weet hoe ver hij mag gaan in z'n fantasie-scènes: hij wilde duidelijk niet dat de CGI z'n prent zou overnemen (zeer verstandig van 'm), maar anderzijds was het wél nodig om hier en daar te tonen wat de kinderen zich inbeelden tijdens hun spel. De regisseur wordt schijnbaar zelfverzekerder in z'n mengeling van realiteit en fantasie naarmate de film vordert, maar in het begin wérkt het niet helemaal. De eerste keer dat we de boze eekhoorns te zien krijgen, zijn ze zelfs eerder lachwekkend dan dreigend.

Zo zijn er nog wel individuele scènes die uit de toon vallen: Jesse helpt Leslie en haar ouders bij het schilderen, wat om onverklaarbare redenen meteen een aanleiding is om een dansje te doen (God help ons!). Ook een nevenplot waarin de vrouwelijke tegenhanger van de school bully haar goed hart toont, is niet helemaal geloofwaardig, en dan is er nog Zooey Deschanel (uit 'Almost Famous'), die met haar rol van muziekleerkrachte teleurstellend weinig te doen krijgt.

Maar dat soort bezwaren zijn eigenlijk weinig meer dan kanttekeningen, omdat het hart van de film toch in de relatie tussen Jesse en Leslie ligt. En die relatie is - noem me gerust een sentimentele zak als je wilt - meeslepend, en zelfs aangrijpend. AnnaSophia Robb (eerder al in 'Charlie and the Chocolate Factory') is een frisse verschijning die af en toe een beetje over de top gaat wanneer het scenario van haar verlangt om enthousiast te wezen, maar zoals de Amerikanen dat zouden zeggen: the camera loves her. Ze straalt gewoon een ongelooflijke spontaniteit uit. Josh Hutcherson doét minder, maar acteert eigenlijk beter. Het kan natuurlijk aan de regisseur liggen, maar Hutcherson lijkt te weten dat je niet elke emotie open en bloot op je gezicht hoeft te leggen. Hij is stilletjes aanwezig en bouwt écht een personage op. De Jesse aan het einde van de film is een andere jongen dan die aan het begin van het verhaal, en Hutcherson is toch maar degene die die transformatie geloofwaardig moet maken. Samen zorgen Hutcherson en Robb ervoor dat 'Bridge to Therabithia' een warm, kloppend hart krijgt, dat er bij big budget prefab-kinderavonturen als 'Chronicles of Narnia' vaak aan ontbrak. (Het helpt trouwens dat de twee er effectief uitzien als kinderen, in tegenstelling tot freaks of nature als Dakota Fanning, van die griezelige mini-volwassenen die werden geboren met een eigen visagiste en een advocaat handig gelokaliseerd aan de uitgang van de baarmoeder).

Ik schrok er echt van hoe betrokken ik zelf raakte bij dat verhaal - tegen het einde krijgen we een ingrijpende plotwending (geen zorgen, ik droom er niet van 'm te verklappen), die onder andere omstandigheden manipulatief of goedkoop had kunnen lijken. Maar zoals het is, werkt die twist in het verhaal wonderwel. Let vooral ook weer op Hutchersons acteerwerk tijdens die scènes: hij gaat nóóit over de top, blijft altijd subtiel.

Op die manier wordt 'Bridge to Terabithia' bovenal een mooie jeugdfilm. Oké, er wordt niks in verteld dat we al niet wisten en sommige scènes slaan een pijnlijk valse noot, maar de manier waarop er met emoties wordt omgesprongen is bijzonder knap gedaan en dan is er nog die plottwist, die quasi perfect wordt uitgevoerd. Bastards, zó met een mens z'n gevoel spelen, ze moesten zich schamen.

E-mailadres Afdrukken
 
Bridge to Terabithia
USA / 2006
Regie: Gabor Csupo
Scenario: Jeff Stockwell; David Paterson
Met: Josh Hutcherson; AnnaSophia Robb; Robert Patrick; Zooey Deschanel
Duur: 95 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST