Banner

Dagen Zonder Lief

7.0
Peter De Backer - 30 maart 2007





Terwijl de rest van de Vlaamse filmwereld nog steeds hopeloos op zoek is naar een betekenisvolle identiteit, waait 'Dagen Zonder Lief', ironisch genoeg een film over een zoekende generatie, als een verfrissende lentebries door ons suffe tranendal. Na de blockbusterhelicoptertjes, een zinloze Brusselmansverfilming en een bokseur die er meer naast klopt dan erop, kunnen we zo'n verademing écht wel gebruiken. De nieuwste worp van stroppendrager Felix Van Groeningen is eindelijk nog eens een Vlaamse film die effectief iets te vertellen heeft. Op een geheel relaxte manier bevestigt de maker van 'Steve + Sky', een film die zo rock & roll is dat zelfs Marco fucking Borsato er hip uitkomt, zijn natuurtalent voor het vinden van poëzie langs de Vlaamse wegen. En het moet geleden zijn van die scoutsfuif op het veldeken van boer André dat de stomende beats van Lasgo zo verrukkelijk tot hun trashy recht kwamen. There is something indeed.

Twee Kelly's, een blonde (Ann Miller) en een geblondeerde zwarte (Wine Dierickx), de Kurt (Pieter Genard), de Frederic (Jeroen Perceval) en de Nick (Koen de Graeve). Vijf vrienden van vroeger die elk hun eigen weg zijn gegaan en nu het leven doorworstelen als twijfelende twentysomethingers. De terugkeer van zwarte Kelly uit het fantastische New York (dat blijkbaar toch niet zo fantastisch bleek te zijn) brengt de kliek na lange tijd terug samen. Kurt, de ex van zwarte Kelly, is nu met blonde Kelly en samen hebben ze een schattige baby, een terminale hond en een gezellig stekje (mét schattig voortuintje!). De lichtjes afgestompte Frederic geniet, dankzij een rijk lief, van een hol luxeleventje en Nick blijft als cafébaas tussen de studentjes hangen om de zorgeloze tijden van weleer met een aantal jaar te verlengen. Vervlogen herinneringen, vergeten gevoelens en opborrelende spanningen zullen het ooit zo hechte groepje confronteren met hun verleden, heden en toekomst.

Voor zijn opvolger heeft Felix Van Groeningen de mythische Kortrijksesteenweg ingeruild voor het moderne Sint-Niklaas. De bijna surrealistische no mans's lane maakt plaats voor de desolate open ruimtes van een middelgrote stad die zoveel meer wil zijn dan het eigenlijk aankan. De ideale setting om het leven van de vijf geïsoleerde protagonisten wat extra onvervuld verlangen en weemoed mee te geven. Want ook al biedt 'Dagen Zonder Lief' een aantal heerlijk spontane (de eerste ontmoeting tussen zwarte Kelly en Frederic) en grappige momenten (de nu al legendarische boerwedstrijd!), nog geen halve laag eronder schuilen donkere wolken van pijnlijke en wrange emoties. 'Dagen Zonder Lief' evolueert subtiel en bijna onopmerkzaam van gezapig voortkabbelend reüniefilmpje naar een wanhopige coming of age-zoektocht die nog even blijft nazinderen. De half in slaap gedommelde laat-twintigers (check maar eens hoe Frederic in een constante roes door zijn banale leventje strompelt en mompelt) worden wakker geschud door katalysator zwarte Kelly (Wine Dierickx is betoverend op haar fuck me-botjes) en uit die gevoelige chemiewerking weet Van Groeningen een oprechte dramedy te puren die vooral zal scoren bij de leeftijdsgenoten van de frisse hoofdpersonages.

Waar hij met zijn opvallende debuutprent 'Steve + Sky' nog iets te gretig beroep deed op visuele trucjes, lijkt Van Groeningen met 'Dagen Zonder Lief' scenariotechnisch zekerder in de schoenen te staan (hij schreef het script deze keer niet alleen, maar samen met theaterlegende Arne Sierens). De passende sobere filmstijl laat het voorplan aan het verhaal en terloops laat de Gentse kwiet ook zien dat hij een mooi shot of knappe scène in elkaar kan boksen (de rotonde- en zwembadflashback!). Zonder echt beroep te doen op een specifiek hoofdpersonage of een nadrukkelijke plot bloeit het ensembledrama op een natuurlijke manier open. In het begin is het wat zoeken naar de juiste toon en de precieze intenties, maar eens de hele kliek is voorgesteld, wordt een raak geobserveerd beeld geschetst van de identiteitsloze generatie die verloren loopt in de schemerzone van de post-studententijd. We zien hoe Kurt en blonde Kelly de gezinnetjesweg hebben ingeslagen, hoe diezelfde Kurt samen met Frederic puberale fratsen uithaalt en hoe zwarte Kelly iedereen om haar heen even terugneemt naar het caféleven om een nachtje door te steken (meekwelen op Lasgo, yeah!). De typische volkse dialogen, ook al prominent aanwezig in 'Steve + Sky', zorgen er trouwens voor dat 'Dagen Zonder Lief' steeds levensecht overkomt. Tot voor een aantal jaar geleden werden er twee talen gesproken in de Vlaamse film: het gekunstelde AN (zet de tv aan en trek de oren eens goed open bij wat die soapacteurs allemaal uit hun botten slaan) of het platte Antwerpse dialect. In 'Dagen Zonder Lief' hoor je eindelijk nog eens gesprekken die zo uit het échte leven gegrepen konden zijn.

Op Ann Miller na (die ons hart al veroverde met het koddige lachje van Liesje uit 'Het Eiland') wordt de vriendenkring vertolkt door jonge theatermensen (Van Groeningen laat zich niet verleiden om te vissen in de BV-vijver) die stuk voor stuk het beste van zichzelf geven. Pieter Genard is sober en ingetogen als de ietwat sullige Kurt die het meeste afziet van de terugkomst van zwarte Kelly en mag de film steeds meer op zijn getormenteerde schouders dragen. Jeroen Perceval krijgt als Frederic een meer showy rolletje en steelt met zijn spaced out-gedrag (dat tuinhuisje van de mémé toch) een paar absurde momentjes (let erop hoe hij eventjes in het ijle durft staren vooraleer hij zijn mond opentrekt). Koen De Graeve is dan weer aanstekelijk als de goedlachse Nick die eigenlijk nog het meest tevreden door het leven wandelt (hoewel hij tijdens de trip naar Frankrijk toch ook eventjes wegdroomt). Maar het is Wine Dierickx die het grote kleine hartje van de film moedig met zich meedraagt. Ook al wordt haar rol beduidend kleiner in de tweede helft van de film, haar tedere aanwezigheid blijft als een warm aura nog even rondhangen. Kortom, een getalenteerde bende waar we hopelijk nog veel moois van mogen verwachten.

'Dagen Zonder Lief' is bovenal een oprechte film. Een prent die van zijn bescheidenheid een ambitie maakt om een herkenbaar en eerlijk verhaal te vertellen. Een rijp verhaal dat zijn climax een tikkeltje te vroeg afschiet en hier en daar een minder accentje heeft (de relatie van Frederic met zijn volleyballmadam is even long distance uitgediept als dat het afgebeeld wordt), maar steeds voldoende waarheid en levenswijsheid weet te verkondigen om niet in de makkelijke sentiment- of preekvallen te trappen (tril mee wanneer zwarte Kelly een gesprek met Kurt probeert aan te knopen). En dat allemaal op een sfeervolle soundtrack van jazzpianist Jef Neve die zelfs 'Something' van Lasgo omtovert tot de perfecte melancholische uitsmijter.

Als 'Steve + Sky' een vree wijze film was, dan is 'Dagen Zonder Lief' zonder twijfel een vree schone film. Een warmbloedig kleinood om even hard te koesteren als de herinnering aan uw eerste echte liefde. Maakt niet uit of ze blond of zwart was.

Lees ons interview met Felix Van Groeningen!

E-mailadres Afdrukken
 
Dagen Zonder Lief
B / 2007
Regie: Felix Van Groeningen
Scenario: Arne Sierens en Felix Van Groeningen
Met: Wine Dierickx; Jeroen Perceval; Pieter Genard; Ann Miller; Koen De Graeve
Duur: 100 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST