Banner

Dreamgirls

3.0
Dennis Van Dessel - 27 februari 2007





't Is altijd jammer wanneer je een beloftevol filmmaker langzaam maar zeker onderuit ziet gaan. Bill Condon ging een tiental jaar geleden fantastisch van start met 'Gods and Monsters', nog steeds de prent waarin Ian McKellen zijn beste acteerprestatie tot op heden gaf. De biopic 'Kinsey' was conventioneler en braver, maar nog steeds één van de betere voorbeelden van zijn genre. Maar nu is er de (in Amerika nochtans fel bejubelde) Broadway-verfilming 'Dreamgirls' en gaat het definitief mis. Bedoeld als een ode aan de motown meidengroepen uit de jaren zestig, laat de prent zich daarentegen eerder bekijken als een jukebox aan (meestal weinig memorabele) R&B-deuntjes, waar dan een totaal irrelevant verhaaltje met totaal irrelevante personages aan werd opgehangen. In goede musicals versterkt de muziek het verhaal: plotpunten worden ermee duidelijk gemaakt en emoties worden er makkelijker toegankelijk door. Hier is het net omgekeerd: de muzikale nummers worden gebruikt om punten nóg eens te benadrukken die we al wisten, en overwoekeren eender welke dramatische spankracht die het verhaal in aanleg ooit gehad heeft.

Dat verhaal draait rond drie dames, Deena (Beyoncé Knowles), Lorrell (Anika Noni Rose) en Effie (Jennifer Hudson), die begin jaren zestig proberen door te breken in de muziekwereld als The Dreamettes. Na een talentenjacht worden ze ontdekt door Curtis Taylor (Jamie Foxx), een autoverkoper die in z'n vrije tijd bijklust als manager. Taylor bezorgt de meisjes hun eerste klus als achtergrondzangeressen voor soulman en vrouwenzot Jimmy "Thunder" Early (Eddie Murphy). Daarna gaan de tot The Dreams gepromoveerde Dreamettes solo en alles lijkt goed te gaan, tot Taylor steeds meer bezwijkt voor de verleidingen van big business and hard cash. Effie, de beste zangeres van de drie, wordt door hem achteruit geschoven ten voordele van Deena, die een minder goede stem heeft maar ook minder weegt. Taylor bepaalt het hele doen en laten van de meisjes en verandert langzaam maar zeker in het soort smeerlap dat z'n eigen moeder zou verkopen met een gratis sleutelhanger bij.

Bill Condon en co willen het liever niet geweten hebben en houden uit schrik voor rechtzaken angstvallig vol dat hun verhaal fictie is, maar die hele intrige is rechtstreeks afkomstig uit de geschiedenis van Diana Ross en The Supremes. De geschoffeerde Effie staat model voor Florence Ballard, de originele lead zangeres van The Supremes, Deena is Diana (let op de subtiel gelijkaardige naam) Ross, Lorrell is Mary Wilson en hufter van dienst Curtis Taylor is Berry Gordy, de stichter van Motown. Natuurlijk wordt er hier en daar wel wat gewijzigd aan het echte verhaal en worden verschillende historische figuren vaak samengebracht in één personage, maar de pogingen om er fictie van te maken zijn ongeveer even doorzichtig als een film over Prelvis Esley die trouwde met Marie-Lisa en een manager had die ze The General noemden. Normaal gezien zou dat allemaal niets mogen betekenen voor de kwaliteit van de film, maar in de praktijk komen die krampachtige kunstgrepen regelmatig kinderachtig en zelfs lachwekkend over. Als je een musical gaat maken over The Supremes, zég dat dan gewoon en heb dan ook het lef om de gevolgen daarvan te dragen. Niet alleen het verhaal, maar ook de hele aankleding ervan, inclusief haar, kledij, platencovers, logo's en ga zo maar door, komen zó uit de realiteit gelopen, maar nee hoor, het gaat over The Dreams.

Daarbuiten gezien is dit een musical die constant moeite heeft om een verhaal verteld te krijgen tussen de muziek door. Tijdens het eerste half uur wordt er alleen gezongen wanneer er in het verhaal zelf een optreden plaatsvindt, daarna veranderden de verantwoordelijken voor de Broadway show schijnbaar van mening en lieten ze de personages ook (delen van) hun gewone dialogen zingen. Het probleem daarmee is dat de muziek de dramatische ontwikkeling van de film niet verder helpt. Er wordt een punt gemaakt, en dan wordt dat punt opnieuw gemaakt via een lang uitgerekt muzieknummer. Eén van de showstoppers uit de film, 'I Am Telling You I'm Not Going', gezongen door Effie, is daar een perfect voorbeeld van. Effie is al een hele tijd nijdig omdat ze achteruit wordt geschoven in de groep, tot ze uiteindelijk carrément wordt buitengezet door Taylor. We krijgen een scène waarin ze dat te weten komt en we haar reactie zien. En dàn krijgen we dus dat muzieknummer, dat geloof ik ongeveer tien minuten (!) duurt, en waarin... tja, waarin we dus zien dat ze 't niet plezierig vindt dat ze haar job kwijt is. Begrijp me niet verkeerd, Jennifer Hudson kan zingen dat de vullingen uit je tanden vallen en ik heb veel respect voor het feit dat ze daar waarschijnlijk drie à vier dagen op de set die emotionele noot van hysterisch verdriet heeft moeten vasthouden terwijl die scène gefilmd werd... Maar ze voegt absoluut niets toe aan de film, alles dat erin wordt gezegd wisten we al. Vergelijk dat met pakweg 'Chicago' (waarvan het scenario overigens door Bill Condon werd geschreven): de nummers daar dreven de intrige, ze kwamen niet nog eens als dood gewicht bovenop de dramatische scènes te liggen.

Een gevolg daarvan is dat het verhaal als dusdanig nooit echt tot leven kan komen. We krijgen achteraf snel even te horen dat Effie in de tussentijd twee jaar lang aan de drank heeft gezeten en al haar geld op die manier over de balk heeft gegooid ('t is maar dat we het even weten) en één van de hoofdpersonages sterft zelfs zonder dat daar al te veel woorden aan worden vuilgemaakt. Dat krijg je dan als je met je muzieknummers telkens vijf à tien minuten bezig bent om een voor de hand liggende emotie duidelijk te maken: dan blijft er voor een afdoend verhaal maar weinig tijd over. Bill Condon doet z'n best om er hier en daar wat historische context aan te geven, met verwijzingen naar Martin Luther King en rassenrellen, maar ook dat maakt niet echt indruk. De aanzet is er af en toe wel, met dialogen over de manier waarop zwarten vooral geen seksuele spanning in nummers mogen leggen om de blanken niet bang te maken, maar uiteindelijk wordt er weinig mee gedaan.

Blijven daar nog de muzieknummers zelf, die allemaal gelijkaardig klinken en ten prooi vallen aan de verschrikkelijke R&B-ziekte van lààààng uitgeroooooookken nooooooten. De film begint in de jaren zestig, wat wil zeggen dat we aanvankelijk nog wat catchy Motown-nummertjes krijgen, maar eens de plot zich tot in de jaren zeventig sleept is het huilen met de pet op. De teksten beperken zich meestal tot melodramatische clichés als "we are a family" en "I have a dream, the most beautiful dream". Maak opnieuw de vergelijking met de vaak spitse, geestige teksten uit 'Chicago' en huil.

Jamie Foxx is oké als schofterige manager en Beyoncé Knowles is in ieder geval niét irritant als Deena (da's al heel wat), maar de film wordt van a tot z gestolen door Jennifer Hudson, die niet alleen glas kan doen springen met haar stem, maar ook gewoon geloofwaardig is in haar rol. Doorgaans sta ik nogal sceptisch tegenover 'Idool'-mensjes, maar hey, als ze het kan dan kan ze het. Eddie Murphy waagt zich aan een dramatische rol, maar ik kan er echt niet aan doen: telkens als ik hem hoor zingen, krijg ik beelden in m'n kop van Donkey uit 'Shrek' die 'I'm a Believer' kweelt. Maar dat kan aan mij liggen.

Ergens in de geschiedenis van "zwarte" muziek zit een schitterende film verscholen, daar twijfel ik geen moment aan. Maar 'Dreamgirls' is die film niet, dat is ook zeker. Zou Spike Lee hier niks mee aankunnen?

E-mailadres Afdrukken
 
Dreamgirls
USA / 2006
Regie: Bill Condon
Scenario: Bill Condon
Met: Jamie Foxx; Beyoncé Knowles; Jennifer Hudson; Eddie Murphy
Duur: 131 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST